Heimilistíminn - 12.07.1979, Síða 22

varalitinn i hendinni — hvernig stóð á þvi að
hún hafði ekki munað eftir að láta hann fá lykil.
Hann yrði hann að fá strax — og hvernig ætli
honum litist nú á hana i marglitum kjólnum,
sem hún hafði ekki farið i svo lengi. Hann var
blár, grænn og hvitur, og með gamaldags
breiðum hvitum kraga: Hún var viss um, að
honum fyndist hann fallegur, og þó... Hún
opnaði með eftirvæntingarfullt bros á vörum.
En fyrir utan stóð Carl Johann og brosið dó á
andliti Katarinu um leið og hún sá hann.
— Hvað vilt þú? spurði hún og horfði fjand-
samlega á hann. — Ég hef ekki tima til að tala
við þig.
—Ertu að fara út? spurði Carl Johan. — Eða
eru gestir hjá þér? Ég verð að fá að tala við þig
það er mjög áriðandi.
Hann greip i handlegginn á henni og
Katarina gaf frá sér svolitið óp.
— Slepptu. Ertu vitlaus — komdu þér i
burtu!
Hún reyndi að loka dyrunum, en Carl Johan
setti fótinn á milli og það var örvæntingar-
svipur i augum hans.
— Katarina sagði hann biðjandi röddu. — Þú
verður að hlusta á mig...! Það er um þig — það
getur ráðið öllu um þitt eigið öryggi eða jafnvel
lif þitt og þá...
í ákafanum hafði hann ekki heyrt að lyftan
var á leiðinni upp og hann heyrði heldur ekki
þegar hún stöðvaðist á hæðinni. Hann tók ekki
eftir þvi að lyftuhurðin opnaðist fyrir aftan
hann.
Katarina heyrði bæði og sá. Yfir öxl Carls
Johans sá hún kunnuglegan skuggann af
likama Rolands og hún andvarpaði af fegin-
leika.
Roland skildi lyftudymar eftir opnar og
læddist eins og köttur að manninum, sem stóð
við dyrnar hjá henni. Eitt augnablik skein ljós-
ið i ganginum framan I Roland og feginleikinn
hjá Katarinu breyttist i hræðslu.
Hún las ekkert nema vonzku úr svip hans.
Hún sá hatur, hvitglóandi hatur...
Roland sagði ekkert. Hann skildi ferðatösk-
una eftir við lyftudyrnar og tók siðasta stigann
upp til Katarinu i tveimur skrefum. Carl Jo-
han, sem hafði sett annan fótinn inn fyrir dyrn-
ar og horfði á Katarinu, heyrði ekki til hans og
kom hann honum þvi algjörlega að óvörum.
Roland greip i öxl hans og sveiflaði honum i
hring, og um ieið greip Katarina fyrir munn
sér með báðum höndum, til þess að kæfa ópið,
sem hún hafði ekki getað stöðvað. Eitt augna-
blik hélt hún, að Carl Johan myndi steypast yf-
ir stigahandriðið, og þá hefði hann fallið
nokkra metra niður, áður en hann hefði lent á
næsta stigapalli — en honum tókst að ná taki á
handriðinu og ná jafnvægi á nýjan leik.
— Komdu þér i burtu, öskraði Roland, — og
hættu að snuðra hér i kring og ergja Katarinu!
22