Heimilistíminn - 12.07.1979, Blaðsíða 24

hafa reynt að hjálpa Thomasi, en hvaða sönnun
hafði hún fyrir þvi, að hann væri ekki sjálfur i
eiturlyfjunum? Hann virtist vita svo vel,
hvernig þetta gekk allt fyrir sig, og hann hafði
spurt hana svo undarlegum spurningum þarna
um kvöldið — spurt hana, hversu mikið hún
vissi um eiturlyfjaneyzlu og einnig talað um,
hversu óskemmtilegt væri að fylgjast náið með
eiturlyfjaneytendum... Katarina sagði Roland
ekki frá þessum hugsunum sinum, en smátt og
smátt varð hún sannfærð um, að skýringin
væri ekki svo fjarstæðukennd. Roland vildi
greinilega ekki heldur tala um þetta
óskemmtilega atvik. Hann gekk inn i stofuna,
og þar stóð dúkað borð við gluggann, og hún
heyrði hann taka tappa úr vinflösku. Eftir
nokkur augnablik gekk hún á eftir honum inn i
stofuna.
Seint um daginn hringdi siminn, og Roland
benti Katarinu að svara ekki, heldur svaraði
hann sjálfur. Hann sagði nafn sitt. Hann hlust-
aði i nokkrar sekúndur og lagði svo tólið á aft-
ur, og brosti smávegis. Katarina hafði ekki
einu sinni áhuga á að spyrja hann, hver þetta
hefði verið. Hún sat kyrr i sófanum, afslöppuð
og hin hamingjusamasta. Hann var kominn
heim aftur.
Sunnudeginum eyddu þau hjá Elsu, og borð-
uðu með henni. Elsa var eitthvað öðru visi en
hún átti vanda til. Hún var þögul og utan við
sig, og það voru dökkir baugar undir augum
hennar. Katarina spurði hana, hvort hún væri
veik, og Elsa fór undan i flæmingi, en viður-
kenndi þó að lokum, að hún væri með höfuð-
verk. Hún var farin að fá hann mun oftar en áð-
ur. Kannski væri rétt hjá henni að fara til
læknis, en hún vonaði þó, að þetta liði hjá af
sjálfu sér. Katarina hafði tekið eftir þvi, að hún
var svolitið undarleg svona annað slagið. Það
hlaut að stafa af höfuðverkjaköstunum.
Katarina hafði ekki gert sér grein fyrir þvi
fyrr en Elsa benti henni á það, en næstu daga á
eftir var Elsa þögulli en hún átti vanda til, og
þegar hún sagði eitthvað var það sagt með
stuttaralegum tón, og um leið þrýsti hún lófun-
um að gagnaugunum.
— Þú verður að hringja i einhvern lækni,
sagði Katarina, alvarlegri röddu. — Gerðu það
nú fyrir mig, hringdu. Þetta batnar ekkert við
að biða svona.
— Ef til vill ekki, sagði Elsa. Svo brosti hún
dauflega og bætti við:
— Það er fallegt af þér að taka eftir þvi,
hvernig mér liður — þú hefur vist um nóg ann-
'24
að að hugsa þessa stundina.
Katarina roðnaði, enda var það rétt. Daginn
áður hafði Roland stungið upp á þvi aftur, að
þau giftu sig, en hún hafði ekki viljað gefa hon-
um ákveðið svar. Hjónaband—vissulega höfðu
þau Göran trúlofazt, en það var nú dálitið ann-
að. Þar að auki var Katarina að velta þvi fyrir
sér, hversu mikil áhrif foreldrar hennar og
skoðanir þeirra hefðu á hana. Þau Göran höfðu
einfaldlega trúlofað sig. Þau höfðu dag nokk-
urn gengið fram hjá gullsmiðabúð, og fóru þar
inn og mátuðu hringa, og þar með var þvi lokið.
Þetta hafði engu breytt fyrir henni. Eða hvað.
Vist hafði það gert það. En svo var lika til önn-
ur hlið á málinu. í gær hafði Roland stungið
upp á þvi, að þau giftu sig eins fljótt og hægt
væri. Þau skyldu ganga i borgaralegt hjóna-
band, t.d. i Sænsku kirkjunni i Kaupmanna-
höfn, og fara svo i stutta brúðkaupsferð t.d. til
London. Þau gætu lika farið til Parisar, og þá
gætu þau látið gifta sig i sendiráðinu þar. Kata-
rina hristi höfuðið. Eitt vissi hún fyrir vist. Hún
vissi að mamma og pabbi myndu aldrei fyrir-
gefa henni, ef einkadóttir þeirra færi og léti
gifta sig einhvers staðar i útlöndum. Enda þótt
trúlofun þeirra Görans hefði verið svona ein-
föld — og leynileg, þá hafði aldrei komið til
greina annað en þau héldu mikla brúðkaups-
veizlu, þegar hann kæmi til baka. Nú vildi
Katarina ekki lengur hafa svo stóra veizlu og
allar gjafirnar og gestina. Hún hafði svo sem
ekkert á móti borgaralegri hjónavigslu i friði
og ró, en hún vildi að foreldrar hennar væru
nærstaddir.
Hún ræddi málið við Elsu, vegna þess að hún
hélt, að Elsa myndi skilja hana og sjónarmið
hennar eins og venjulega, en henni til mikillar
undrunar dökknaði svipurinn á andliti Elsu og
hún svaraði um hæl:
— En hvers vegna i ósköpunum ættuð þið að
vera að biða? Það eruð þið, sem ætlið að gifta
ykkur en ekki foreldrar þinir.
— En Elsa...? byrjaði Katarina, og rödd
hennar var svolitið hás af vonbrigðunum. Elsa
greip þegar um höfuðið með báðum höndum og
muldraði:
— ó, fyrirgefðu elskan min. Kannski hef ég
verið leiðinleg. Höfuðið á mér....Hvers vegna
ættuð þið að biða? endurtók hún, en nú var
röddin mun bliðlegri en áður. Þið Roland eruð
eins og sköpuð hvort fyrir annað, og það er
heldur ekki rétt af ykkur að búa svona sam-
an...já, éger að velta þvi fyrir mér, hvað móðir
þin muni segja um þetta....