Heimilistíminn - 12.07.1979, Qupperneq 28

HNEFA-
RÉTTUR
þetta?”
,,Hann sagöi aöeins, aö Sig-
mundur i Bakkabæ hafi veizt
svona aö sér fyrir aö taka
nokkra rabbarbaraleggi á
litlum bletti, sem hann þdttist
eiga og Hilmar vissi ekkert
uin. Rabbarbarinn var nefni-
lega allur I órækt”.
Heimspekingurinn skaut inn
í:
,,Svo vel þekki ég Hilmar,
aö ég veit aö hann hefur ekki
gert þetta viljandi. Karlinn
hann Sigmundur, þykist eiga
hverja þdfu I þorpinu sem er
utan giröinga og er í útsýni frá
bænum hans. Hann er kol-
vitlaus á geösmunum og þolir
ekki krakka nálægt sér”.
„Ég er sammála
Heimspekingnum”, mælti
Nonni. „Þaö er alveg ófyrir-
gefanlegt hvaö Sigmundur
kemur yfirleitt illa fram viö
okkur krakkana, meö hroka
og yfirgangi. Hann imyndar
sér alltaf, aö allir séu uppi á
móti honum”.
Nonni sleit upp litla brenni-
sóley i fáti og var oröinn
æstur. Hinn mikl* hlaupasigur
óla virtist ætla aö falla i
skuggann fyrir þessum nýju
fréttum. óli horföi alvörugef-
inn á strákana og
Heimspekingurinn fór aö gapa
aö nýju.
„Mér segir svo hugur”,
sagöi hann „aö nú fái klikan
ærinn starfa. Nú, einmitt
þegar fariö er aö rökkva og
haustmyrkriö er samvinnu-
þýtt”.
Nonna kitlaöi af spenningi
og hann spuröi ofurlágt:
28
„Einhver hugmynd aö
fæöast?”
Óli hló meö tilgeröarhlátri.
,,Viö látum okkur sjá. Ég
biö ykkur aö koma heim til
min eftir kvöldmat og þá út-
skýri ég hugmyndir minar”.
Athygli strákanna varö
beint aö sveitarstjóranum,
sem kallaöi yfir iþróttasvæö-
iö:
„ólafur Sigurösson, er beö-
inn aö koma hingaö upp á
verölaunapallinn og taka á
móti fyrstu verölaunum.
óli tók á rás aö pallinum,
þar sem sveitarstjórinn beiö
meö gull, silfur og bronspen-
inga I höndunum. Aöur en
hann afhenti þá, hélt hann
stutta ræöu um hina miklu
keppni, sem var nýafstaöin.
Hann sagöi, aö I fámennri 500
manna byggö cins og Eiriks-
strönd væri nauösynlegt aö
ungmennin ræktuöu mikiö
iþróttir, þvi þaö geröi þau hæf-
ari til forystuhlutverka I
byggöarlaginu siðar meir. Þó
var ekki aö sjá, aö sveitar-
stjórinn sjálfur væri iþrótta-
mannlega vaxinn, litill vexti
og meöstóra bumbu framan á
sér. Hann afhenti siöan verö-
launin, og var sigurveg-
urunuin fagnaö innilega.
Heimspekingurinn, sem heföi
getaö haft úrslit hlaupsins I
höndum sér, klappaöi eins og
hann ætti lifiö aö ieysa, og
Nonni blfstraöi af öllum
mætti. — Síöan var öllum
keppendum boöiö I miödegis-
kaffi heim tii sveitastjórans.
Hilm ar var einu ári yngri en
bróöir hans, 11 ára gamall, og
var talsvert Hkur honum I út-
Bti. Þaö kom oft fyrir, aö fúll-
orWö fólk villtist á þeim. Hann
var dökkur yfirlitum og svip-
hreinn og haföi skærblá augu.
Margar stelpur voru ákaflega
skotnar I honum, en hann
kæröi sig ekkert um þær. Þær
töluöu aldrei um annaö en
dúkkur og barnavagna alla
daga, og þaö var fjarri hans
áhugamálum.
...Hilmar haföi svo sannar-
lega fengiö aö kenna á hnefum
Sigmundar. Fyrir algjöra
óheppni haföi hann ruöst inn I
konungsrlki hans og tekiö
nokkra rabbarbara góöum
tökum. Hann haföi ekki hug-
mynd um, aö Sigmundur ætti
þessar gersemar, enda var
svæöiö ógirt nálægt rófugarði
,sem hann átti.
Karlinn kom aö honum meö
fullt fangiö af rabbarbara og
var auösýnilega mikiö niöri
fyrir. Hann var meö lang-
dregiö yfirvararskegg, langt
og hvasst nef, gisnar og
skemmdar tennur og köld grá
augu. Hann var grannleitur og
litill vexti, haföi svarta der-
húfu til aö hylja skallann meö
og var á milli sextugs og
sjötugs. Hann veifaði öllum
skönkum út I loftiö og veinaöi:
„Hvaö ert þú aö gera á mlnu
landi, skömmin þln. Viltu bara
gjöra svo vel og hypja þig
heim til þin, áöur en ég næ I
hreppstjórann”.
Hilmari brá aö vonum illa
viö og sleppti rabbarbaranum.
„Ég haföi þvi miöur ekki
hugmynd....’
„Haföiröu ékki hvaö? Þú
ættir nú bara aö skammast
þln, bölvaöur þrjóturinn, og
láta þetta ekki fréttast”.
Sigmundur var svo óöa-
mála, aö hann froöufelldi um
leiöog hann talaöi. Hilmar var
ekki á þvi aö gefast upp.
„Ég hélt aö enginn hirti
rabbarbarann, mér sýndist
hann allur vera I órækt. Þú
gast I það minnsta girt svæöiö
af, eöa þá sett hér upp skilti
meö eiginhandaráritun þinni
og ljósmynd”.
Sigmundur ógnaöi honum
meö staf, sem hann var meö
viö höndina.
„Þú afsakar þig eins og allir
hinir”, galaöi hann. „Þú ættir
bara aö þegja og leggja annað
I vana þinn.en aö brúka kjaft
viö þér gáfaöra og eldra fólk.
Læriröu enga mannasiöi
lieima hjá þér”.
Hilmari blöskraöi og blá
augu hans skutu gneistum.
„Þú hlýtur aö vera meö
liland I hausnum”, hrökk aUt I
einu út úr honum.
Það varö til þess aö Sig-
mundur missti algjörlega
stjórn á skapi sinu. Hann
sleppti stafnum og þreif til
Hilmars og náöi aö taka háls-
taki á honum meö vinstri
hendi. Slöan löörungaöi hann
með þcirri hægri.
„Láttu þér þetta aö kenn-
ingu veröa”, skrækti hann
eins og móöursjúk kerling.
„Þaö er aldrei stundlegur
friöur fyrir ykkur pottorm-
unum. Hann Sigmundur
Stcfánsson er nú oröinn
þreyttur á þessum þjófnaöi.