Heimilistíminn - 12.07.1979, Blaðsíða 32

Bernhard Stokke 21
STROKUDRENGIRNIR
Þúðing: SIGURÐUR GUNNARSSON
nú var farið að rigna töluvert féllu þeir fyrir
freistingunni. Það var vissulega mikils virði að
hafa þak yfir höfuðið ef eitthvað rigndi að ráði.
Halli varð mjög undrandi eins og nærri má
geta þegar Villi tók margs konar matvörur upp
úr pokanum: brauð, smjör, stóra spegilpylsu,
niðursuðudós og súkkulaðipakka.
,,Þú ert nú meiri karlinn Villi, — þú ert bara
orðinn forhertur innbrotsþjófur”.
,,Já, sagði Villi hreykinn, „það var nú ein-
mitt vegna þess að mér var komið fyrir á
uppeldisheimilinu, — vegna skrópa i skólanum
og innbrots. Ég skrópaði þann daginn sem við
áttum að hafa áttunda boðorðið”.
„Attunda?... Þú átt við það sjöunda”.
„Já segjum þá sjöunda... Þú ert nú alltaf svo
nákvæmur... En heyrðu Halli, — af hvaða
ástæðum var þér komið þar fyrir? Braut ekki
einhver strákahópur glugga i járnbrautar-
vagni þegar lestin ók fram hjá? Þú hafðir vist
verið þar með — eða var það ekki?
Halli roðnaði.
„Og svo áttirðu vist erfitt með að rat'a i skól-
ann eins og ég, — eða var það ekki? ’ ’
„Við höfðum svo leiðinlegan kennara”, sagði
Haiu. . afcke
„Já einmitt,var það ástæðan”, sagði Villi og
ræskti sig. f,^ ^ ^
„Nú verður annar okkar að halda vörð”,
sagði Halli — það er bezt að þú sófnir fyrst
Villi”. En svo bætti hann allt í einú við:
„Ég sá að það brá fyrir ljósi þegar þú varst
inni i búðinni. Hvað var það eiginlega?”
„Já, það er hérna,” svaraði Villi, tók upp
vasaljós, kveikti á þvi og lét ljósgeislann falla á
vegginn.
„Gáðu að þér, drengur, þetta gæti komið upp
um okkur”, sagði Halli og varð undrandi og
smeykur i senn.
Og ekki brá honum minna þegar hann sá að
Villi tók upp sigarettupakka og eldspýtur og
kveikti i.
„Þú ert kjáni að vilja ekki reykja”, sagði
hann borginmannlega.
Halli þagði. Hann minntist leiðindanna
vegna tóbaksneyzlu Villa á uppeldisheimilinu.
Villi henti sigarettustubbnum út um glugg-
ann hreiðraði um sig i gömlu heyi og sofnaði
samstundis. Halli settist hins vegar i eitt horn
hlöðunnar og hélt vörð, með þvi að horfa út um
rifurnar á veggnum. Það var vel hugsanlegt,
að einhver eða einhverjir kæmu út úr skógin-
um, og héldu til hlöðunnar. Hugur hans var
bundinn við lögregluþjóna og sýslumenn, yfir-
heyrslur og fangelsun. Hann hafði aldrei heyrt,
að sporhundar væru notaðir til að leita að
drengjum, sem strykju. En nú höfðu þeir gert
sig seka um innbrot. Og það var alls ekki
óhugsandi að lögreglan beitti sporhundi á slóð
þeirra frá verzluninni. Enginn gat vitað hvers
konar afbrotamenn höfðu verið þar að verki.
Annars... hannleit á skóna þeirra... annars gat
þá vafalaust grunað það ef þeir veittu þvi at-
hygli að tvennir skór væru horfnir... En án
skónna hefði verið algjörlega vonlaust að þeir
kæmust nokkuð áfram. Þeir yrðu að ganga
margar milur áður en þeir þyrðu að gefa sig
. fram og spyrjast fyrir um vinnu. Blöð og simi
múndu nú hafa tilkynnt það um allt nágrennið,
að þeir hefðu strokið, og þeir yrðu strax
grunaði um græsku ef þeir gæfu sig fram.
Regnið fór vaxandi, og þoka byrgði sýn til
skógarins öðru hverju. Svalur og rakur vindur
næddi inn um rifurnar i hlöðuveggjunum. Halli
var i þungum þönkum, þreyttur, illa til reika,
og engan veginn of bjartsýnn á, að þeim mundi
takast að flýja úr nágrenninu.
„Farðu að sofa drengur”, kallaði Villi til
hans eitt sinn, er hann vaknaði skyndilega og
leit upp. En svo sofnaði hann strax aftur.
32