Heimilistíminn - 01.11.1979, Qupperneq 19

I
— Var Dulcy þá áfram hér hjá Barclay-fjöl-
‘skyldunni?
Hvert hefði ég svo sem átt að fara? spurði
hún alvarleg. — Ég kann ekki annað en að
hugsa um frú Charlotte. Og hún hefur lika ver-
ið mér góð. Hún leyfði mér að hafa hjá mér son
elztu dóttur minnar, þegar hún sjálf stökk i
burtu til borgarinnar. Frúin hefur leyft mér að
hafa Sid hjá mér hérna i húsinu, og hann hefur
ekki þurft að vinna úti á ökrunum....
Skarkali barst frá dyrunum og svo birtist
Rowena. Hljóðið hafði verið i lyMunum, sem
héngu við belti hennar. Hún fór nú með mér um
húsið og umhverfið til þess að sýna mér það
helzta, eins og John hafði sagt henni að gera,
en hún var ekkert að draga dul á það, að henni
fannst hún vera að eyða dýrmætum tima til
einskis. Á þessari skoðunarferð tók ég eftir þvi,
að það var ekki bara handriðið umhverfis sval-
irnar hjá mér, sem þurftu á viðgerð að halda
hér á Fernwood. Málningin flagnaði af glugg-
unum, og þeir voru greinilega farnir að fúna.
Sprungur og rifúr voru i loftunum á mörgum
svefnherbergjanna og veggfóðrið var viða far-
ið að verða upplitað.
Þegar við gengum i gegn um garðinn bak við
eldhúsið i átt að útihúsunum fórum við fram
hjá jarðhúsi, sem var einfaldlega ekki annað
en hola niður i jörðina. Þrjár steintröppur lágu
þangað niður, og yfir opinu var tréhurð, sem
stóð opin, og ég fann lykt af ofþroskuðum
ávöxtum streyma á móti mér. Rowena lokaði
dyrunum og sagði reiðilega:
— Þessar kærulausu þjónustustúlkur. Ég hef
mörgum sinnum sagt þeim, að loka á eftir sér.
í eldhúsinu, sem var i sérbyggingu, rakst
hún á „þjónustustúlkurnar” — gamla og
bogna konu, sem var matreiðslukonan, og tvær
miðaldra svertingjakonur sem hétu Bess og
Lou. Þegar við vorum komnar út aftur sagði
Rowena og andvarpaði:
— Ég er búin að segja John það mörgum
sinnum, að það sé ómögulegt að annast jafn-
stórt og mikið hús og Fernwood með öðru eins
þjónustufólki. Á meðan Guy frændi var lifandi
var þetta allt öðru visi. Nú fara allir
peningarnir i tóbaksræktina.
Á meðan ég hlustaði þarna með nokkurri
meðaumkun á kvartanir hennar, var eins og
hún gleymdi um sinn andúðinni á mér. En
þegar við vorum aftur komnar inn i húsið sagði
hún snefsin:
— Ef þér viljið ekki sjá annað, þá er bezt að
ég snúi mér aftur að verkunum.
Ég þakkaði henni fyrir og sagði að þetta væri
mjög gott og nægði mér. Siðan dró ég mig i hlé
og fór inn i bókasafnið, þar sem ég gat slappað
af við að blaða i gegn um einhverjar bækur.
Margar bókanna i bókasafninu voru þaktar
ryki, og höfðu greinilega ekki verið hreyfðar i
áraraðir. Þarna var að finna bækur eftir
Walter Scott og Shakespeare og mér til undr-
unar voru þær merktar John Barclay eins og
reyndar ýmsar aðrar bækur, sem greinilega
höfðu verið lesnar. Einhvern veginn átti ég
ekki auðvelt með að sjá fyrir mér vinnulúnar
hendur hans handfjalla þessar finu bækur,
ljóðabækur né aðrar bækur.
Að lokum rakst ég á nokkrar bækur, sem
hlutu að hafa verið i eigu Barclay-drengjanna,
þegar þeir voru ungir. Ég vonaðist til, að þær
gæti ég notað við kennsluna núna. Ég stóð með
bók i hendinni og hugsaði um Quentin. Þótt ég
hefði aðeins séð hann stutta stund hafði mér
orðið ljóst, að hann var skemmdur af eftirlæti
Charlotte og hræddur við frænda sinn, John.
Næstu vikur yrði ég að reyna að finna hinn
gullna meðalveg og reyna að vera hvorki of
ströng eða of eftirlátssöm sem kennslukona.
Nú fór ég allt i einu að geispa, og fann hvað
þreytt ég var ennþá. Ég fór upp i herbergið
mitt og lagðist upp i rúmið. Ég vaknaði svo við
að barið var. Rowena var komin til þess að
segja mér, að matur yrði á borð borinn eftir
stutta stund.
Þegar ég var á leiðinni nið-
ur stigann sá ég að dyrnar að bókasafninu
stóðu opnar. Þar inni mátti heyra reiðilegar
raddir, og ég þekkti aftur rödd Róberts, þegar
hann sagði:
— Þú getur ekki ætlazt til þess að ég geti lif-
að á þeim peningum, sem þú sendir mér til
Richmond. Ég verð að minnsta kosti að búa
sæmilega, svo ég geti tekið á móti vinum min-
um og skemmt mér svolítið!
Siðan heyrðist kuldaleg rödd Johns: — Ég
hélt að þú værir i Richmond til þess að læra lög.
Ef þú hugsar ekki um annað en að skemmta
þér, þá höfum við annað og betra fyrir þig að
gera hér á plantekrunni.
Ég flýtti mér fram hjá og fann til svolitillar
sektartilfinningar af að hafa heyrt þessi orða-
skipti. í matsalnum hitti ég Rowenu, en svo
reis Charlotte Barcley upp úr stól með háu baki
og leit á mig. ósjálfrátt rétti ég úr mér, en það
var ekki að sjá neinn f jandskap i augnaráðinu i
19