Heimilistíminn - 01.11.1979, Qupperneq 20

þetta skipti. Það var öllu heldur eins og hún
horfði beint i gegnum mig, eins og ég væri ekki
til. Hún kallaði á þjóninn, sem komið hafði inn i
salinn. Það var sami gamli maðurinn, sem
hafði tekið á móti okkur úti við vagninn kvöldið
áður.
— Jonas vertu svo vænn að segja hr. Robert
og hr. John að við biðum eftir þeim.
Eftir fáeinar minútur komu karlmennirnir
inn i matsalinn og við settumst til jborðs. Það
var aðallega John sem hélt uppi samræðunum,
og brátt fóru þær að beinast að tóbaksræktinni.
Ég vissi ekkert um tóbaksrækt og gat þess
vegna setið róleg og hlustað á hitt fólkið. John
minntist á, að hann yrði að öllum likindum að
fá lánaða vinnumenn frá Sam Watkins næsta
dag, og Robert var fljótur að láta i Ijós óánægju
sina.
— Það er gerómögulegt, sagði hann með
fyrirlitningu. — Guy hefði aldrei viljað fá slika
fjölskyldu á Fernwood. Við hefðum átt að
kaupa upp landið fyrir mörgum árum. Það
hefði Brian að minnsta kosti gert.
Andlit John Barclays var sviplaust eins og
steinn og það var næstum þvi verra heldur en
hefði hann orðið reiður. Röddin var ógnvekj-
andi og isköld, þegar hann sagði:
— Það vill nú svo undarlega til, að Brian er
hér ekki lengur. Nú er það ég, sem hugsa um
Fernwood.
Ég tók fastar utan um gaffalinn, sem ég hélt
á. Það var óskiljanleg spenna i loftinu, og
undarleg átök milli bræðranna. Þetta var
spenna, sem mér var ljóst, að stafaði ekki að-
eins af skoðanamun vegna búrekstrarins. Ro-
bert horfði á bróður sinn með þviliku hatri i
augunum, að ég næstum hörfaði undan i skelf-
ingu. Hann reis snögglega á fætur, starði
heiftugur á bróður sinn og sagði hásri röddu,
sem hann gat tæpast stjórnað af reiði:
— En ég er enn hér, John. Það verður erfið-
ara fyrir þig að losna við mig. Það gengur ekki
eins auðveldlega og að losna við Brian. Hann
hneigði sig fyrir mágkonu sinni. — Afsakaðu
Charlotte. Ég er búinn að missa matarlystina.
Hann yfirgaf herbergið i skyndingi. John tók
vinkaröfluna, sem stóð við hliðina á diski hans
og hellti i glasið sitt. Það sem eftir var mál-
tiðarinnar var óendanleg, óþægileg þögn, en
John fyllti glasið sitt hvað eftir annað. Mér
létti, þegar við vorum að lokum búin, og ég af-
sakaði mig með þreytunni og hvarf aftur til
herbergis mins.
Ég var rétt búin að hátta mig, þegar barið
var að dyrum. Það var Rowena, sem spurði,
hvort ég þarfnaðist nokkurs. Ég fullvissaði
hana um, að ég hefði allt sem ég óskaði eftir..
— Ég kom með svolitla sherrý-lögg, sagði
hún. — Maður sefur betur á eftir.
Gulbleik húð hennar var búin að fá svolitinn
lit, og ég velti þvi fyrir mér, hvort hún væri bú-
in að smakka svolitið á sherrýinu sjálf.
— Þakka yður fyrir. Viljið þér ekki fá yður
glas með mér?
Mér til undrunar tók hún boðinu og settist
niður i stólinn fyrir framan eldstæðið. Hún
virtist svolitið óþolinmóð, þegar hún byrjaði að
tala.
—Þér vitið ekki hvað það er, að vera grafinn
hér lifandi úti i sveit og sjá aldrei nokkurn
mann. Það er öðru visi fyrir þau hin en mig.
Charlotte frænka er svo upptekin af Quentin að
hún hugsar ekki um neitt annað. Það eina, sem
John hugsar um er tóbakið. Rob — já, ungur og
ógiftur maður getur gert það sem hann sjálfur
vill.
— En þér hljótið að gifta yður áður en langt
um liður, og þá eignizt þér yðar eigin fjölskyldu
og eigið heimili.
Hún brosti kaldhæðnislega.
— Hverjum ætti ég að geta gifzt? Ég á engan
heimamundinn? John hefur með peningamálin
að gera og hann heldur vel utan að þeim. Þar
við bætist svo, að ekki er mikið úrval af karl-
mönnum hér um slóðir. Að minnsta kosti ekki,
ef maður vill fá einhvern af góðu fólki.
— Er það svo nauðsynlegt? spurði ég var-
færnislega.
— Já, það er það auðvitað, sagði hún ósjálf-
rátt. —Það skiptir kannski ekki svo miklu máli
fyrir karlmann. Rob getur hlaupið á eftir
hvaða stúlku sem er, og fólk hlær bara og segir
að hann sé rétt eins og Brian. Og John...Hún
hikaði og leit vandræðalega til min. — John
kvænist auðvitað aldrei.
Ég ákvað að bezt væri að ganga hreint til
verks. — Ég veit um óhappið, sem gerðist, og
um dauða Ceciliu Rougier....
Ég hrökk við þegar Rowena kastaði til höfð-
inu og hló hátt og gjallandi, illgirnislegum
hlátri.
— Óhappið, sagði hún. — Þér hafið þá fengið
að heyra um dauða Ceciliu, að það hafi verið
óhapp?
Á þvi augnabliki vissi ég, hvers vegna Ro-
wena hafði komið upp i herbergið til min. Það
20