Heimilistíminn - 01.11.1979, Blaðsíða 22

UNGLENGASAGA
eftir Eðvarð Ingólfsson
betra, aö morgunfýlan færi
ofan ikaffibollann, heldur en á
hana.
Sigmundi varö hugsað til
ævintýra gærkv öldsins.
Hvernig sem hann velti vöng-
um yfir atvikinu, varö hann
engu nær. Hann var samt sem
áöur harðákveðinn f aö hitta
Séra Hinrik aö máli. En fyrst
varö hann aö ljúka Ur kaffi-
bollanum.
Séra Hinrik var á sextugs-
aldri, meöalmaöur á hæö og
haföi skarpt augnaráö. Hann
var meö mikla istru og haföi
tvöfalda undirhöku. Stóran
skalla var hann meö og þykk-
ar, dökkar, augnabrúnir.
Kinnarnar voru bústnar, en
svipmótiö góölátiegt. Hann
verkaöi traustvekjandi á fólk.
Hann þótti svolitiö sérstæö-
ur presturog einna helstfyrir
þaö, aö hann var aUtaf aö
kukla f einhverjum yfirnátt-
úrulegum hiutum. Hann
fékkst mikið viö aö kveöa
niður reimieika, þar sem þörf
var á.
Prestfrúin, sem var lftii og
grönn kona, meö fágaöa fram-
komu, bauö Sigmundi inn i
setustofu. Þar skenkti hún
heitu kaffi i bolia handa hon-
um og sagöi aö maöur sbin
færi rétt aö koma.
Sigmund langaöi aUt f einu
einna mest til aö hiaupa út.
Presturinn mundi halda, aö
hann væri gaUnn, þegar hann
bæri upp erindiö. Hann sá
sjálfan sig f anda, liggjandi i
sjúkrarúmi og hjúkrunarliö
stumrandi yfir honum, meö
skuröhnifa, nál og tvinna á
22
lofti. Þaö yröi sennilega aö
skera hann upp i heilanum, til
aö komast aö veikleikanum.
Hann yröi geröur útlægur úr
söfnuöinum og jaröaöur utan
kirkjugarös. Hræöilegt!
Hann reyndi aö dreifa hug-
anum, meö þvl aö viröa fyrir
séraUa þá finu hluti, sem voru
i setustofunni. Viöa mátti sjá
iistaverk á veggjum ogpostul-
insvasa á viö og dreif. Svona
fint var ekki i Bakkabæ. Hann
og Friöa höföu aðeins ráö á
aiira mestu lifsnauösynjum.
Hann dauðöfundaöi presthjón-
in af þessum lifsgæöum.
Séra Hinrik gekk inn f setu-
stofuna, meö viröulegan em-'
bættissvip og heilsaöi Sig-
mundi meö traustu og hlýju
handtaki. Prestfrúin kom meö
boUa handa manni sinum og
gaf honum einnig kaffi.
„Hvaö er þaö sem ég get
gert fyrir þig, Sigmundur
minn”, spuröi séra Hinrik
ljúfur og mildur, þegar þeir
voru aftur orönir einir.
Sigmundur horföi niöur á
tærnar á sér, eins og litill
krakki, sem var aö telja i sig
kjark.
„Þannig er mál meö vexti,
aö é-é-ég h-ef’, stamaöi hann.
„Hefuröu hvaö”?
Hann lét þaö vaöa:
„Ég hef veriö ásóttur af
afturgöngu á heimili
mfnu”. Hann roönaöi upp I
hársrætur af áreynslunni og
haföi ekki augun af tánum.
Óþægileg þögn varö.
Séra Hinrik lagði frá sér
kaffiboUann og gaf sér tfma til
aö átta sig. Þessu haföi hann
aldrei átt von á. Hann varö
aiveg gáttaöur.
„Afturgöngu?” át hann upp
eftir Sigmundi og kipraöi
augun.
„Já þaö gerðist á heimili
minu I gær”, sagöi Sig-
mundur. „Þá var ráöist á mig
varnarlausan og heisjúkan
manninn og mér steypt um
koll I ganginum. Lifi mlnu var
ógnaö á timabili”.
„Sástu fyrirbæriö”?
„Nei, þaö var eitthvað loöiö,
sem minnti á teppi, sem huldi
höfuðið. Þó minnir mig aö
þessi ófreskja hafi veriö I
skóm”. Þaö fór hroUur um
hann.
„Sástu nokkuð, hvernig þeir
litu út?”
„Ég haföi um annað aö
hugsa. Aö bjarga lffinu var
númer eitt”.
Presturinn virti Sigmund
vandlega fyrir sér, á meöan
hann talaöi. Var maðurinn aö
hæöast aö honum?
„Hvaö viltu aö ég geri?”
spuröi hann.
„Kveöiö drauginn niöur”,
svaraöi Sigmundur ákveö-
inn. „Ég verö annars aö
selja húsiö og flytja meö hana
Friöu mfna. Hún er oröin svo
veikburða kerlingaranginn og
þoUr ekki aö standa i svona
lög uöu”.
„Hvaö varö svo af þessu
fyrirbæri?” Presturinn var
auöheyrilega farinn aö hafa
áhuga á málinu.
„Nú, ég vissi ekki betur en
aö þaö heföi hlaupiö út, án
þess að loka á eftir sér úti-
dyrahuröinni”. Sigmundur
handfjatlaöi húfuna sina.
Séra Hinrik ihugaöi máliö
stutta stund, áöur en hann tók
einhverja ákvöröun.
„Þaö eina sem hægt er aö
gera I þessu máli”, sagöi hann
stuttu síöar,” er aö þú hafir
samband viö mig, undireins
og þessi ófögnuöur birtist
aftur”.
Sigmundur Ijómaöi allur.
Hann haföi ekki átt von á
svona góöum viötökum.
Presturinn trúöi honum. Ekk-
ert sjúkrahús, engir læknar.
„Þú ætlar þó áem sagt aö
kveöa þetta niöur”? Hann
vildi fullvissa sig um þaö.
„Já, aiiavega reyna þaö”,
svaraöi presturinn. „Aö vlsu
hefég oft lent i aö kveöa svona
ófögnuöi niöur, en þó minnist
ég þessekki aö hafa heyrt jafn
djarfar lýsingar og hjá
þér. Ég hcf grun um aö þetta
veröi erfitt mál”. Hann varö
þungur á brún.
„Ég mun veita þér alla
inlna aöstoö séra minn”, gal-
aöi Sigmundur og klóraöi i
skallann. „Þúgetur reittþig á
þaö”.
„Ég efast ekki um
þaö”. Presturinn brosti út i
annaö og bauö Sigmundi
meira kaffi, sem hann þáöi
meö þökkum.
Þeir spjölluöu saman
nokkra stund um heima og
geima. Siöan bjóst Sig-
mundur til heimferöar og dá-
samaöi presthjónin fyrir alúö-
legheit þeirra.
— Um kvöldið, þegar hann
gekk til hvilu, leiö honum
mikiu betur. Þó bæröi svolitil
taugaveiklun á sér. Ef köttur
mjálmaði fyrir utan glugg-
ann , hrökk hann upp, kross-