Heimilistíminn - 01.11.1979, Qupperneq 26

Bernhard Stokke 33
STROKUDRENGIRNIR
Þýðing:
SIGURÐUR GUNNARSSON
hann reyndi að vera bjartsýnn og vona hið
bezta.
Og til allrar hamingju tókst Halla að lokum
að komast heill á húfi úr þessari miklu þrek-
raun — út úr göngunum. En auðvitað var hann
mjög illa á sig kominn, blautur, þreyttur og
þjakaður.
Eins og nærri má geta, varð mikill fagnaðar-
fundur með drengjunum. Þeir voru báðir á lifi
og höfðu fundizt á ný, — þessir ungu strokupilt-
ar, sem ætluðu yfir heiðina háu. Þeir föðmuðu
hvor annan að sér, og grétu og hlógu á vixl.
En svo sagði þreytan brátt til sin. Þeir sett-
ust á þúfu, neðan við jökulinn, og litu hvor til
annars. tJtlit þeirrá beggja var, vægast sagt,
ömurlegt, og þá ekki sizt Halla, eftir alla þessa
hrakninga.... Þeir ræddu nokkra stund um að-
stöðu sina og ástand, og reyndu að vera bjart-
sýnir, þrátt fyrir allt. En kuldinn sótti fljótt að
þeim, svo blautir sem þeir voru og hátt upp til
fjalla, og þvi ekki um annað að ræða en að
leggja sem fyrst af stað, til að halda á sér hita.
Er drengirnir komu nokkuð niður i hliðarnar
hinum megin, sáu þeir loksins það, sem þeir
höfðu svo lengi þráð, og Halli oft gefið Villa
fyrirheit um. Þeir sáu vinalegt sel, á grænum
bala, — hvitan glugga á rauðu þili, glugga, sem
brosti hlýlega til hinna hröktu og þrey ttu ferða-
langa.
Kona nokkur var úti, við litinn læk hjá selinu,
og þvoði mjólkurilát. Drengirnir gengu til
hennar, heilsuðu kurteislega og sögðu henni
hrakningasögu sina.
Og þarna, — á þessum hrjúfu slóðum háfjall-
anna, — fundu drengirnir það bezta, sem hugs-
azt getur á þessari jörð, — þeir fundu kærleiks-
rikt hjarta, hjálpfúsa, kærleiksrika konu, sem
bætti i bili úr öllum þeirra erfiðleikum, — gaf
þeim góðan mat að borða, visaði þeim á hlý
rúm, til að sofa og hvilast, og þvoði og þurrkaði
26
fötin þeirra.
Já, er nokkuð til, sem jafnast á við kærleiks-
rikt hjarta?
14. kafli.
V ör uf lutninga lestin
„Hér er hvergi járnbraut”, sagði Villi von-
svikinn. Drengirnir námu staðar við breiða og
vatnsmikla á. Þeir voru bæði sárþreyttir og
svangir eftir langa og erfiða göngu, allan dag-
inn. Það var sem árniðurinn seiddi þá til sin og
slævði vitund þeirra, svo að Halli var hræddur
um, að Villi kynni að detta út í vatnið, þegar
hann horfði á iðukast árinnár og yfir á hinn
bakkann.
Nú voru þeir loksins komnir niður i dalinn,
sem Halli hafði talað um, en hér var allt þakið
skógi, hvert sem litið var. — Þá benti Halli allt
i einu yfir i hina hlið dalsins. Hvitur reykur
kom þar i ljós ofan við trjátoppana, likt og þar
væru stórir ullarhnoðrar. Það fór ekki á milli
mála, að þarna var eimreið á leiðinni upp dal-
inn. Þeir fundu mjóa hengibrú, sem lögð hafði
verið yfir ána, tritluðu með gætni eftir henni,
og flýttu sér svo inn i skóginn hinum megin.
Siðan leið ekki á löngu, þangað til þeir komu
að girðingu og innan við hana voru járnbraut-
arteinarnir. Svo bröltu þeir yfir girðinguna og
voru nær strax staddir við gljáandi teinana,
sem Villa fannst að væru eins og band, sem
lægi til bæjarins og til mömmu hans. Honum
fannst hann þegar vera kominn i námunda við
heimili sitt, og það birti mjög yfir svip hans.
Voru þetta ekki drunur í eimreið?
Halli kraup niður og lagði hlustirnar að tein-
unum.
„Komdu strax”, sagði hann ákveðinn.
Eftir stutta stund höfðu þeir falið sig á bak
við furutré, rétt hjá, og skömmu seinna skrölti
hraðlest, með miklum hávaða, fram hjá þeim.