Heimilistíminn - 01.11.1979, Side 29

Flöskuskevtið
Framhald á bls. 17
— Ég hef oft hugsaB um það siðan,
hvernig ég eiginlega þoröi að gera þetta.
Og ég óttaðist ekkert.
Pauliná varð fyrir töluverðu áfalli,
þegar hún svo kom til Istrum i haustregni
og roki. Þar var allt svo hljótt og kyrrt og
■einmanalegt, að minnsta kosti i saman-
burði við allt lifið og gleöina i Syrakusu.
Eftir þriggja vikna dvöl á heimili for-
eldra Ake fékk unga frú Wiking alvarleg-
ar fréttir. Akevarkallaöuríherinn og átti
að halda til Karlskrona og Stokkhólms.
Hann átti að vera i burtu I eitt og hálft ár,
þótt hann fengi aö koma heim i leyfum.
— Ég var skelfingu lostin, segir hún nú
og brosir. Einangrunin þarna mitt úti i
skóginum skelfdi mig. Ég var meira að
segja svo hrædd, að ég varð að fá aö sofa
inni i svefnherbergi tengdaforeldra
minna. Ég þoröi ekki að sofa ein i her-
bergi. Ég kraföist þess llka, að „pabbi”,
minn dásamlegi tengdafaöir, hefði hagla-
byssuna við rúmstokkinn, til vonar og
vara, ef eitthvaö gerðist.
1 dag segir Paulina, aö það hafi veriö
vegna hjálpar tengdaforeldranna, að hún
hafi ekki gefizt upp. Tengdaforeldrarnir
hugsuðu einstaklega vel um sikileysku
tengdadótturina si'na.
— Þetta var allt mjög erfitt i upphafi.
Ég skildi ekki málið.... Við Ake höfðum
talaösaman á itölsku og sænski maturinn
fannst mér undarlegur. Ég fylltist ör-
væntingu og vildi helzt halda heim á leið
aftur. Ég var að hugsa um að flýja. Ég
hugsaöi oft meö mér, aö ég gæti aldrei
haldið þetta út. Mikið þráöi ég Ake, þann
eina sem ég átti.
Svo var það dag éihn, dð ljós rann upp
fyrir Paulinu, Tengdaforeldrarnir vildu
allt fyrir hana gera. — Þeim þótti vænt
um mig, og þá var eins og ég fengi löngun
til þess aö standast þessa þolraun.
— Ég varðaö halda þetta út. Einn góö-
an veðurdagmyndi Ake koma heim aftur.
Hann yröi hjá mér eftir þaö. Þar sem
hann var nú ekkihjá mér þessa stundina,
varð ég að fara að læra sænsku, og ég
haföi gott af þvi.
— Mér var það sjálfum ljóst, segir Ake,
að þvi sjaldnar sem ég kæmi heim, þeim
mun betra væri það i raun fyrir Paulinu.
Hún varö alltaf svo æst þegar ég kom og
grét og grét, þegar ég þurfti að fara aftur I
herinn.
— Ég verð aö viðurkenna, að ég grét
ekki vegna þessað éghefði þaðsvo slæmt,
segir Paulina, — heldur vegna þess að
mér fannst ég svo einmana. Ég hefði
aldrei haldiö þetta út, ef ekki heföu verið
tengdaforeldrar minir. Annars hefði ég
gefizt upp.
Svo geröist það, aðPaulina varö ófrisk.
Hún varð óskaplega hamingjusöm og um
leið komu fréttir frá Sikiley um aö móöir
hennar sem sjálf haföi gifzt aðeins 15 ára
gömul, ætti von á sinu þrettánda barni.
Fæöingin gekk vel og litla stúlkan var
skirð Britta I höfuðið á ömmu sinni. Svo
lauk herþjónustu Ake. Hjónin keyptu sér
eigiö hús og allt fór að verða léttara og
skemmtilegra. Þremur árum siðar fædd-
ist hin dóttirin. Nú vinnur Paulina utan
heimilis, enda dæturnar orðnar fullorðn-
ar.
— Ég fer næstum á hverjum einasta
degi heim til tengdamóöur minnar, segir
Paulina hlýlega.
Paulina hefur f ariö til Sikiley jar til fjöl-
skyldu sinnar oft og mörgum sinnum, sfð-
an hún kom til Sviþjóðar. Fyrstu árin fór
hún annaðhvertár, ennúfer hún á hverju
ári. Sabina, yngri dóttirin, kann vel aö
meta italska lífið hjá fjölskyldu móður-
innar. Þótt timarnir hafi mikið breytzt
kemur enn fyrir aö mdðurafi hennar seg-
ir:
— Þú mátt ekki leika þér við stráka,
þaö gerði mamma þin aldrei. Paulina
hlær og segir: — Þaö hæfir ekki. Þfb.
29