Heimilistíminn - 15.11.1979, Page 9

— Við vorum farin að hlakka til þess
dags, sem hann yrði látinn laus, og við
gætum farið að vera stöðugt saman.
— Nú er ég aftur orðin ein með börnin.
Hluti af okkur dó i dag, með John.
Carla fór til fangelsisins, sem er
skammt frá heimili hennar i Jacksonville,
og með henni fóru börn hennar fjögur,
sem eru á aldrinum 6 til f7 ára. Þar heim-
sóttu þau Spenkelink aðeins fjórum
klukkustundum fyrir aftökuna. bau töl-
uðu við hann i gegnum glervegg.
Carla sagði: — A leiðinni heim aftur frá
fangelsinu spurði ég börnin hvort þau ósk-
uðu þess,að við hefðum aldrei þekkt John
og þyrftum þess vegna ekki að þola þenn-
an dag.
— Þau sögðu öll, að þeim fyndist ást
Johns til þeirra hafa verið slik, að hún
gerði þetta þess virði. Enginn annar hefði
getað elskað okkur á sama hátt og hann
gerði.
— I siðasta skiptið sem við hittumst
þurftum við ekki að tala um gagnkvæma
ást okkar — við vissum, að hún var raun-
veruleg. Ég fann góðvildina, hjartahlýj-
una og lifslöngunina hjá John.
— Nú förum við aftur til Iowa, eftir að
hafa hvilt okkur hér i mánaðartima. Við
ætlum að reyna að njóta sólar, og hvila
okkur og gera það, sem vitum að John
hefði viljað að við gerðum.
— Við beygðum öll af, þegar við yfirgáf-
um fangelsið og við ókum grátandi burtu.
Það sem öllu máli skipti, var að hafa
fengið tækifæri til þess að þekkja hann.
Ég vildi ekki skipta á einum einasta degi
af þessum tima fyrir eitthvaö annað.
Lois, móöir Johns Spenkelinks, fer hér aö
hágráta, þegar henni er sagt frá dauöa
sonar síns í rafmagnsstólnum.
Carla og Spenkeling hittust fyrir
tveimur árum, þegar hann var þegar
kominn bak við lás og slá, eftir að hafa
drepið glæpafélaga sinn. Astin óx og þau
skrifuðust á á hverjum einasta degi, og
hittust einu sinni i viku, á heimsóknar-
tima fangelsisins.
Henni var leyftað koma meö eitt barna
sinna i einu til hans, og þó fóru að lita á
hann sem föðursinn. — John bað mig um
að giftast sér fyrir einu ári, sagði Carla,
og reyndi að halda aftur af tárunum.
Hún sagðist þurfa að reyna að vera
sterk, barnanna vegna. Börnin hörkuðu
lika af sér — vegna móöurinnar.
— Ég sagöi rétt áöur en aftökunni var
frestað i annað sinn, aðeins sjö klukku-
stundum áöur en hún átti að fara fram, aö
ég myndi ekki gráta að óþörfu.
Carla fluttist upphaflega frá Iowa til
heimarikis Spenkelings — til þess aö
dveljast hjá systur sinni, sem þar býr,
vegna þess að hún haföi skilið viö mann
sinn.
— Systir mín haföi þekkt John i Iowa og
fór að heimsækja hann I fangelsið. Hann
var alltaf að biðja hana um að koma með
mig I heimsókn llka. Ég fór einu sinni, og
hélt svo áfram að fara aftur og aftur.
— Við gátum skemmt hvort öðru.
Honum þótti mjög vænt um börnin, og við
nutum þess að vera saman.
— Ég fór að heimsækja hann þegar ég
átti fri Ur vinnunni, og þvi oftar sem ég
heimsótti hann, þeim mun meira fórum
við bæði að hlakka til heimsóknanna.
HUn bætti svo við, aö börnin heföu öll
orðið mjög hrifin af Spenkeling.
— Yngstabarniö, Verna.sem er sex ára
haföi einu sinni spurt hann: — Viltu vera
pabbi minn?
Regan 14 ára sonur hennar, sagði um
hann: — Hannvarsvo ágætur. Hann var
svo þolinmóður.
— Ég spuröi hann um svo margt sem ég
gat ekki rætt við móður mina.
Sautján ára gömul dóttir hennar,
Jody, sagði: — Ég er svo óhamingjusöm.
Hann var svo skilningsrikur, og ég gat
alltaf sagthonum frá vandamálum min-
um.
Carlasagði: — Þetta var ekki eitthvaö
sem ég að óþörfu leiddi börnin út i. Hefði
ég haldið að þaö myndi skaða þau, heföi
ég ekki gertþað —en ég held að þau hafi I
rauninni orðið þeim til góös.
— John var alltaf að skrifa krökkunum,
og hann leysti Ur vandamálum þeirra
varðandi skólann. Hann bjó lika stund-
um til spurningalista fyrir þau til þess aö
leysa Ur, svo þau æfðust i skólaverkefnun-
um.
Annar nákominn vinur Johns var séra
Hann var
tekinn af
lífi iFlorída
*
i vor
Tom Feamster sem var prestur biskupa-
kirkjunnar skammt frá fange'lsinu.
Séra Fe amster s agði: — John v ar oft að
velta þvi fyrirsér, hvernig þaö getur fariö
saman, að samfélagið skuli halda þvi
fram, aöþað sé ekkirétt áð drepa, en svo
snúa menn sér bara viö og segja: — Við
ætlum aö drepa þig , og það gerir ekkert
til.
— Þfb.
9