Heimilistíminn - 15.11.1979, Blaðsíða 19

Um morguninn var ég þó ótrúlega vel út
hvild, þegar ég vaknaði, og ég raulaði fyrir
munni mér, á meðan ég var að klæða mig.
Þegar ég kom niður i matsalinn var Rowena
þar ein við morgunverðarborðið og ég reyndi
að láta ekki bera á þvi, hvað ég varð fyrir mikl-
um vonbrigðum. Lagt hefði verið á borð fyrir
fjóra og Rowena sagði:
— Robert frændi er farinn aftur til Rich-
mond og John frændi borðar alltaf miklu fyrr á
morgnana. Charlotte frænka og Quentin eru úti
i reiðtúr enn sem komið er. Hún var svolitið
óþolinmóð og ég furðaði mig á þvi, hvort hún
væri farin að sjá eftir þvi, sem hún hafði sagt
kvöldið áður. Með lágum rómi baðst hún afsök-
unar reis á fætur og fór til þess að sinna skyldu-
störfum sinum.
Þegar ég var búin að borða fór ég inn i her-
bergið við hliðina á matsalnum og beið eftir
nemanda minum. Klukkan niu birtist svo
Quentin og jafnaldri hans, svertingjadrengur,
sem settist úti i einu horninu, á þess að segja
aukatekið orð.
— Þetta er Sid, sagði Quentin gjallandi
röddu. — Hann er alltaf með mér, og hinir
kennararnir létu hann sitja hér i kennslustund-
unum.
Ég minntist þess, að Sid var barnabarn
Dulcyar, og þar sem ég vildi hefja kennsluna
eins fljótt og hægt var, gerði ég engar athuga-
semdir við þetta.
— Ég vona, að við eigum eftir að verða góðir
vinir, Quentin, sagði ég, og brosti til hans.
Hann yppti öxlum fullur mótþróa og leit ekki á
mig.
— Charlotte frænka sagði að ég yrði að fara
hingað, annars yrði John frændi reiður, muldr-
aði hann.
— John frændi þinn vill að þú lærir eitthvað,
svo að þú getir hugsað vel um plantekruna i
framtiðinni, sagði ég. — Og svo eru lika svo
margar bækur, sem hægt er að lesa I bókasafn-
inu. Finnst þér ekki gaman að lesa?
Aftur yppti hann kæruleysislega öxlum. —
Ég get ekki lesið. Og svo bætti hann við svolltið
þrákelknislega: — Annars vil ég það heldur
ekki.
Ég fór nú með varkárni að reyna að komast
að þvi, hversu mikið hann kunni. Mér brá illi-
lega þegar ég sá, hve litið hann hafði lært. Þar
að auki var erfitt að komast i samband við
drenginn. Hann átti mjög erfitt með að einbeita
sér að nokkrum hlut, og ef ég hafði ekki augun
á honum hvert einasta augnablik, hagaði hann
sér eins og litill ótaminn, fjörugur hvolpur.
Þegar morgunninn var liðinn var ég örmagna
af þreytu og ákvað að nú væri komið nóg af
kennslunni þennan daginn. Þess I stað spurði
ég Quentin, hvort hann vildi sýna mér plant-
ekruna. Hann varð greinilega hrifinn af hug-
myndinni, og við lögðum af stað eins og leið lá
frá húsinu og með Sid á eftir okkur eins og
skugga.
Quentin hafði bráðnað þegar hér var komið
og spjallaði við mig, þangað til við komum að
mjórri trébrú yfir tjörn. Sólin náði ekki þangað
i gegnum greinar trjánna, sem stóðu um-
hverfis, og vatnið var dökkt og kyrrt. Quentin
þagnaði og gekk hraðar, en við héldum áfram
_ eftir veginum sem lá niður i dal handan við
vatnið.
19