Heimilistíminn - 15.11.1979, Page 20

— Hvað er þetta þarna? spurði ég forvitin og
benti á ferhyrnt svæði, umkringt tigulsteina-
múrvegg, nokkuð frá veginum.
— Það er fjölskyldugrafreiturinn, svaraði
Sid i Quentins stað. — Faðir Quentins var sá
siðasti, sem þarna var grafinn. Þeir fluttu
hann hingað frá New Orleans... Augu hans
stækkuðu af hrifningunni, sem fylgdi þessari
minningu.
Ég hofði áhyggjufull á Quentin, sem hafði
lyft upp öxlunum svo herðablöðin stóðu út eins
og á fugli. Einhver undarleg tilfinning greip
mig. Þetta hlaut að vera erfitt fyrir drenginn.
Fyrst hefði hann heyrt um dauða Celiu
Rougiers og siðan um aðild föðurins að honum.
Mig langaði til þess að leggja handlegginn yfir
axlir hans en þorði ekki að gera það. Fyrst
yrðum við að verða vinir.
Eftir þennan fyrsta morgun á Fernwood fóru
dagarnir að fylgja föstu munstri. Á morgnana
voru kennslustundirnar með Quentin og Sid,
siðan löng hvild um miðjan daginn, og svo aft-
ur kennsla fram að kvöldmat. A kvöldin var frú
Barclay vön að sitja með handavinnu og
Rowena sat og stoppaði i sokka, en John las
blöðin, sem hann fékk send frá Richmond.
Þar sem ég hafði aldrei haft áhuga á að sauma,
var ég vön að fara og fá mér einhverja bók i
bókasafninu og setjast einhvers staðar og lesa.
Stundum las John hátt úr blöðunum, en oftast
voru það tilkynningar eða fréttir um það, sem
var að gerast i skemmtanalifinu eða þá ein-
hverjar aðrar litilfjörlegar fréttir. Kvöld nokk-
urt hafði ég komið auga á fyrirsögn á fyrstu
siðu og spurði hann um efnahagsvandræðin
sem sóttu að alls staðar i landinu. Hann leit til
min, og reyndi að dylja brosið, og sagði, að ég
skyldi ekki vera að hafa áhyggjur út af sliku.
Hann útskýrði fyrir mér að ég hefði misskilið
ástandið. Þá mótmælti ég reiðilega enda hafði
mér sárnað hve niðrandi raddhreimurinn hafði
verið. Þetta var upphafið að mörgum og
hörðum kappræðum milli okkar hr. Barclays
næstu vikurnar. Umræður okkar snerust
gjarnan um efnahagsmál, utanrikismál eða
rétt verkamannanna til þess að fara i verkfall i
þeim tilgangi að knýja fram hærri laun.
Rowena og Charlotte sátu alltaf þegjandi
undir þessum samræðum, þar til að lokum frú
Barclay kvöld eitt ræskti sig i mótmælaskyni,
þegar ég hafði deilt hart á skoðanir Johns Bar-
clays og mótmælt þvi, sem hann vildi halda
fram.
— Ungfrú Prentice, byrjaði hún ákveðin, —
karlmaður skilur þessi mál áreiðanlega betur
en nokkur kona. Ég held næstum að það sé
hættulegt fyrir unga stúlku að vera að þreyta
heilann með hugsunum á borð við þessar.
John yppti öxlum og leit striðnislega til mág-
konu sinnar.
— Ég held ekki að við þurfum að hafa
áhyggjur af ungfrú Prentice hvað þetta snert-
ir, sagði hann hægt. Staðreyndin er sú, að hún
er mjög skarpskyggn.
Þegar ég fór að hátta um kvöldið velti ég þvi
fyrir mér, hvort ég ætti að vera sár eða ánægð
út af þessu. Siðan taldi ég sjálfri mér trú um,
að bezt væri að láta sig þetta engu skipta. Við
faðir minn höfðum notið þess að geta ræðzt við
i mörg ár, og ég kunni vel að meta það, að geta
nú aftur tekið upp álika liflegar samræður og
ég hafði átt við hann. John Barclay og faðir
minn voru auðvitað alls ekki likir. Faðir minn
hafði verið nánast meinlætamaður, veikbyggð-
ur og mikið menntaður, en John... Ég hugsaði
um sterklegt andlitið, þreklegan likamann,
stórar vinnulúnar hendurnar. Um leið minntist
ég þess, hversu létt og varlega þessar hendur
hefðu tekið mig og lyft mér upp i vagninn, og
látið mér finnast ég svo óendanlega smá og
dýrmæt...
Þarna, sem ég lá i rúminu sá ég tunglskins-
geislana teygja sig inn yfir gólfið, og ég fann til
einhvers hættulegs varma i likamanum öllum,
verkjandi þrár — eftir einhverju, sem ég vissi
ekki hvað var. Að lokum rak undarlegt eirðar-
leysi mig út á veröndina, en þar bærðist svalur
andvarinn i mimósutrjánum fyrir neðan.
Allt i einu tók ég eftir einhverju litlu rauðu
ljósi úti i trjágarðinum og sá um leið John.
Hann var að reykja kvöldvindilinn sinn á
kvöldgöngunni, sem hann fór alltaf i einn sins
liðs.
Ég faldi mig i skyndingu bak við eina súluna,
en var næstum viss um að hann hefði séð mig.
Hvað skyldi hann vera að hugsa um? hugsaði
ég með mér. Var hann of eirðarlaus til þess að
geta sofnað? Hugsa sér, ef hann kæmi nú upp
tröppurnar úr garðinum og næmi staðar hér
við hlið mér, tæki utan um mig með stórum,
grófum höndunum...
Ég snerist á hæli og flýtti mér inn i herberg-
ið, skreið upp i rúmið og dró ábreiðuna yfir
titrandi likama minn. Hvað var að gerast innra
með mér? hugsaði ég og var gripin einhvers
konar ótta.