Tíminn - 09.06.1990, Blaðsíða 1

Tíminn - 09.06.1990, Blaðsíða 1
iicV-.isv ia I innimíT ft /::: ¦''¦'.'¦; '::;:;.||:|:|F Jlil^irl&sllkí 9.-10. JÚNÍ1990 fjjpi Fyrir 120 árum gerðist sáfáheyrði atburður að ungur guðfrœðingur nam unnustu sína á brott úr foreldrahúsum að nœturþeli AÐ ER í öndverðum janúarmánuði 1911 að aldraður is- I lendingur liggur á sjúkrabeð vestur í Ameríku. Hann er dauðvona og sér bó enginn á honum að hann sé kominn aö fótum fram. Þau sjötíu og fjögur ár, sem hann á að baki, hafa ekki náð að fölskva glæður þess síkvika æskufjörs sem auðkennir augu hans og gerir þau hverjum manni minnis- stæð og þjáningarnar, sem eru því sárari sem sjúkdómurínn herjar hraustarí líkama, koma ekki heldur neinum angistarstun- um fram á varír hans. Sjúklingurinn er staðráðinn í að halda þeim í skefjum uns yfir lýkur og að sama skapi gætir hann þess vand- lega að láta hvorki heyra til sín æðruorð né sjálfsaumkunar. Slíkt hefur aldrei verið honum að skapi, þó að stundum hafi ævisigl- ingin orðið æði kröpp, og allra síst mundi hann, eins og nú standa sakir, vilja auka á hryggð ástvina sinna með fánýtu hug- arvíli. Þessi hreysti er hinum aðframkomna manni ekki neitt for- dildaratríði og gæti ekki heldur verið það. Þegar dauðinn boðar heimsókn sína verða menn að koma til dyranna eins og þeir eru klæddir. Uppgerð og sýndarmennska stenst sjaldan augnaráð hans, en hér þarf sjúklingurinn ekki slíkra muna með. Honum hefur alla tíð verið áskapað að taka hverju því sem að höndum ber með fullkomnu æðruleysi og enginn sem þama er viðstadd- ur getur veríð í vafa um að það er víkingur og hetja sem í þetta sinn er að því kominn að kveðja. Ekki þarf að efa að sjúklingurinn sjálfur fari nærri ura það, að hverju dregur. Hann finnur það á sér og þess utan má hann vel bera skyn á sjúkdóm sinn. Það er einmitt eitt af hinum óvæntu viðbrögðum hans að hafa á gamals aldri numið læknavís- indi við ameríska háskóla, og fyrir örfáum mánuðum er þessum nýja námsferli lokið með ærnum sóma. Á skrifborði hans er skírteini, nýkom- ið frá heilbrigðisstjórninni, þar sem honum er heimilað að starfa sem fullgildur læknir. Um þetta er sjúklingurinn máske að hugsa þessa stundina, og ef til vill fínnur hann til þess með nokkuð sárri eftirsjón að nú verði honum ekki framar auðið að taka upp þenn- an starfsþátt, sem hefði mátt vera síðasti áfanginn á langri og tilbreyt- ingarikri ævi. Hann hefur alla tíð, frá því hann komst á legg, haft lif- andi áhuga fyrir því að lina þjáning- ar annarra, andlegar og líkamlegar, og koma þeim, er í nauðum voru staddir, til bjargar með ráðum og dáð. Það er því ekki annað en rökvís afieiðing rótgróinnar hneigðar að þessi aldni guðsmaður og sálusorg- ari, sem gegnt hefur prestsembætti í tveimur heimsálfum, skuli á efri ár- um hafa bætt læknislistinni ofan á guðfræðina. Um margt hefur hann verið á undan samtíð sinni, en sámt ekki hvað sist í liknarmálum, þar sem hann hefur unnið brautryðj- endastarf með þjóð sinni. Samferða- mennirnir hafa auðvitað þakkað honum þetta misjafnlega eins og gengur, en hverju skiptir það? Hann hefur hvorki hugsað til ávinnings né þakklætis. Starfið sjálft og einbeit- ing meðfæddrar orku hefur verið honum laun og umbun. En því nær sem dregur úrslitastund, því oftar og lengur leitar hugurinn yfir hafið og heim til íslands, þar sem hann hefur ekki aðeins slitið barnsskónum, heldur einnig lifað sín mestu manndómsár. Og þegar konan hans, sem fylgt hefur honum af mik- illi trúfestu um allar mannraunir og örðugleika, lýtur ofan að honum og tekur ástúðlega um hönd hans, þá er sem veggir herbergisins hverfi í 5¥;::::::::íí5í:::::;:Kíx;S:::::::::::.-í::K:S m&iMm^S::^::'^::': íiiWííííW: :::•:¦:::•¦• ¦:¦:-:¦:::;:-:¦:¦:¦: -:-.^-::-:: :¦:¦:•:¦:•:¦:¦¦: mm:::-:::::::y::::-::,: 'M$fí&&Z:::-:::::y:y:y ÉIIÍP::' „...illll m^>::& Oddur V. Gíslason varð landsfrægur af framtaki sínu.

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.