Morgunblaðið - 21.07.2007, Blaðsíða 29

MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 21. JÚLÍ 2007 29
MINNINGAR
Steingrímur var
með mér á Tjaldanes-
heimilinu. Við vorum
saman að vinna í hey-
skap hjá Kjartani
Jónssyni á Hraðastöð-
um og líka hjá Þórarni í Laxnesi á
fyrri árum og ég kom oft í heimsókn
þangað. Steingrímur var 55 ára gam-
all. Ég kom í heimsókn í Sporðagrunn
9. Hann var alltaf duglegur og góður
drengur. Það kom mér á óvart og ég
var miður mín að heyra að Steini væri
dáinn og farinn frá okkur.
Hann var besti vinur minn. Ég kom
í 25 ára afmælið hans Steina, ég var
með gjafir til hans.
Að lokum langar mig að senda sam-
úðarkveðju til Ingu Lillýjar og systk-
ina Steina, þeirra Jóns Bjarna læknis,
Sigurðar og Antons Pjeturs og
kvennanna þeirra, Guð blessi ykkur
öll.
Stefán Lund,
vinnufélagi Steingríms.
Enn er höggvið skarð í leiklistar-
klúbbinn Perlufestina.
Steingrímur mætur Perlufestar-
félagi var snögglega burt kallaður.
Við kveðjum hann með þakklæti og
virðingu fyrir góða samfylgd.
Það fór ekki mikið fyrir Steingrími
á fundum. Hann sinnti hlutverki sínu
sem dyravörður af kostgæfni og sam-
viskusemi En þegar Steingrímur
steig í ræðustól hélt hann þrumandi
ræður. Þá heyrðist vel í honum en
ræður hans voru fullar af þakklæti:
Þakklæti fyrir að vera í Perlufestinni,
þakklæti til starfsfólks og Perlufest-
arfélaga.
Steingrímur
Þorsteinsson
✝ SteingrímurÞorsteinsson
fæddist í Reykjavík
27. desember 1951.
Hann varð bráð-
kvaddur 1. júlí síð-
astliðinn og var
jarðsunginn frá Ás-
kirkju 10. júlí.
Steingrímur var létt-
ur í lund, en viðkvæm-
ur. Honum var mikið í
mun að allt stæðist
sem sagt var. Á því
byggðist öryggi hans.
Glaður og reifur hélt
hann ræðu á síðasta
vorfundi Perlufestar-
innar á Bústöðum.
Fullur tilhlökkunar
sagðist hann ætla til
Krítar, að Laugarvatni
og í sumarbústað á
Þingvöllum.
Svo héldum við fagn-
andi út í sumarið. Hann naut sumars-
ins: fór til Krítar, að Laugarvatni og í
sumarbústað á Þingvöllum en þá var
klippt á lífsþráðinn.
Hálfklæddur var hann snögglega
burt kallaður.
Litríkur persónuleiki og góð mann-
eskja er kvödd.
Við í Perlufestinni söknum góðs fé-
laga og sendum aðstandendum sam-
úðarkveðjur.
Sigríður Eyþórsdóttir
og Perlufestarfélagar.
✝ Einar Hrólfssonfæddist í Svein-
ungsvík í Þistilfirði
11. júní 1941. Hann
varð bráðkvaddur á
Þórshöfn að kvöldi
10. júlí síðastliðins.
Foreldrar hans voru
Hrólfur Björnsson
bóndi í Sveinungs-
vík, f. 15.12. 1908, d.
27.8. 1986 og kona
hans Járnbrá Guð-
ríður Einarsdóttir,
f. 16.11. 1904, d. 9.3.
2002. Systkini Ein-
ars eru: A) Björg Jakobína, f.
21.8. 1932, bús. á Raufarhöfn, gift
Birni Lúðvíkssyni, börn þeirra
eru Sigurveig, Guðríður og Hrólf-
ur. B) Birna, f. 21.3. 1934, býr í
Reykjavík, var gift Hilmari Indr-
iðasyni og eru börn þeirra Hildur,
Indriði, Járnbrá Guðríður og
Helgi Jóhann en áður átti Birna
Hrólf Björnsson. Sambýlismaður
Birnu er Óttar Alf Överby. C) Sig-
ríður, f. 10.9. 1937, búsett á Rauf-
arhöfn, gift. Aðal-
steini Sigvaldasyni.
Synir þeirra Sig-
valdi Ómar og Jón
Trausti, d. 1990, en
fyrir hjónaband átti
Sigríður dóttur sem
dó óskírð. D) Jón, f.
27.3. 1946, búsettur
á Akureyri, giftur
Helgu Jónsdóttur
og er dóttir þeirra
Járnbrá Björg.
Kona Einars var
Ragnheiður Sigur-
steinsdóttir, f.
14.10. 1959. Þau skildu. Sonur
þeirra er Einar Sigmundur, f. 1.6.
1983, búsettur á Egilsstöðum.
Einar ólst upp í Sveinungsvík
og hafði þar heimilisfestu fram á
fullorðinsár en síðan átti hann
lengst heima á Raufarhöfn þar
sem hann vann ýmis daglauna-
störf.
Útför Einars verður gerð frá
Raufarhafnarkirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 14.
Núna er Einar frændi farinn frá
okkur. Það er skrítið að hann eigi
ekki eftir að heimsækja okkur oft-
ar. Það var oft svo gaman þegar
hann kom. Hann ruglaði í okkur
krökkunum, sagði brandara og
sögur og lék fyrir okkur heilu leik-
ritin og við hlógum.
Oft kom hann með ömmu og afa
og síðast voru þau öll hér hjá okk-
ur á aðfangadagskvöld. Þá var
gaman. Við hittum Einar frænda
líka oft hjá ömmu og afa því hann
heimsótti þau mjög oft.
Við eigum eftir að sakna hans
mikið og biðjum Guð að geyma
hann.
Eydís Helga, Eva Sól
og Hróflur Jón.
Laust fyrir fermingaraldur var
ég sendur til sumarvistar hjá
Járnbrá frænku minni og Hrólfi
manni hennar að Sveinungsvík í
Þistilfirði. Þar var tvíbýli og barn-
margt á báðum bæjum. Á hinu býl-
inu bjuggu Einar bróðir Járnbrár
og Þorbjörg systir Hrólfs. Auk
heimabarna voru oft og tíðum gest-
komandi um lengri og skemmri
tíma frændsystkini og vinir og má
fullyrða að öllum þótti góð vist þar
og ekki aðeins börnum. Ég fékk
strax á tilfinninguna að fullorðnum
þætti ekki síður gaman að staldra
við í Sveinungsvík. Þar var nefni-
lega einstaklega afslappað and-
rúmsloft og alltaf tími til að gera
sér ýmislegt til gamans. Járnbrá
var gestrisin með afbrigðum og
Hrólfur bóndi var einkar
skemmtinn, sagði vel frá og prýddi
sögur sínar með eftirhermum.
Þarna var fólkið músíkalskt mjög
og liggur það í ættum – nefna má
að harmóníkuleikararnir Guðni
Friðriksson, Jón Hrólfsson og Ein-
ar Guðmundsson eru allir ættaðir
úr Sveinungsvík – og við krakk-
arnir sungum mörgum stundum
með fjölbreytilegum raddsetning-
um við eigin undirleik.
Mestur fjörkálfur í þessum glaða
barnahópi var Einar Hrólfsson.
Uppátækjum hans voru lítil tak-
mörk sett og við höfðum mikið
frjálsræði. Ýmislegt kom því fyrir
sem skemmtilegt er að rifja upp,
ekki kannski allt til fyrirmyndar
eins og þegar við tókum eitt sinn
byssupúður í leyfisleysi. Það fuðr-
aði upp í höndum okkar og varð
Einar fyrir lítils háttar bruna á
enni, auk þess sem hár sviðnaði.
Við vorum þrír saman og sluppum
tveir óskaddaðir. Til að fela verks-
ummerki rökuðum við allir af okk-
ur augabrúnir, klipptum augnhár
og hártopp og gerðum skrámu á
mitt enni. Einhver talaði svo af sér
og upp komst um verknaðinn, og
varð því tiltækið að minnisverðri
niðurlægingu.
Einar varð allsérstakur persónu-
leiki. Hann var ákaflega hjarta-
hlýr, barngóður mjög og hafði
gaman af glettum við börn. Hann
var góður sögumaður, gamansam-
ur og afar glöggur á persónuein-
kenni fólks. Þessir eiginleikar nýtt-
ust honum sem eftirhermu, hann
náði talanda, hreyfingum, hugsun-
arhætti og allt að því vaxtarlagi
margra sem hann hermdi eftir.
Ekki dró úr að hann lifði all-
ævintýralegu lífi og hafði því frá
mörgu að segja sem dreif fremur á
daga hans en annarra. Marga glím-
una háði Einar við Bakkus konung,
úr þeirri síðustu stóð hann ekki
upp aftur.
Vegna frændsemi og nábýlis
lágu leiðir okkar alloft saman um
ævina, síðustu árin stilltum við
stundum saman nikkurnar okkar.
Ég hafði gaman af að hlusta og
horfa á þau persónulegu og sér-
stöku tök sem hann hafði á hljóð-
færinu. Skapgerð hans og lífsmáti
meinuðu honum þó frama á þessu
sviði. En í leik hans var einhver
seiður sem varð líklega til í síld-
artímabilinu og sagði til sín meðal
fleiri harmóníkuleikara á Raufar-
höfn.
Nú er hljómurinn þagnaður og
mun ekki varðveittur í hljóðritun.
Ég og fjölskylda mín vottum ást-
vinum hans samúð okkar. Við
kveðjum Einar með söknuði og
þökkum fyrir margar glaðar stund-
ir.
Angantýr Einarsson.
Einar Hrólfsson
Hildur Sif lést á
Landspítalanum – há-
skólasjúkrahúsi mánudaginn 9. júlí
sl., langt um aldur fram, aðeins 34
ára gömul. Hún hafði barist við
krabbamein í nær fjögur ár og fylgd-
ust margir með hetjulegri baráttu
hennar, við þennan skæða sjúkdóm, í
gegnum blogg-síðu sem hún skrifaði
af mikilli hreinskilni og einlægni.
Hildur Sif starfaði nokkur sumur
hjá Vinnuskóla Reykjavíkur. Árin
2001 til 2003 vann hún á skrifstofu
skólans við afgreiðslu og skráningu
launa. Hún var einstaklega jákvæð í
öllum störfum sínum og samskiptum
við alla samstarfsmenn. Rösk og út-
sjónarsöm og smitaði alla í kringum
sig með notalegri glaðværð. Vinnu-
skólinn starfar á umhverfissviði
Reykjavíkurborgar og eftir að skól-
inn flutti í sama húsnæði og aðrar
einingar sviðsins kynntist Hildur þar
mörgu starfsfólki. Allir voru sam-
mála um mannkosti hennar og já-
kvætt viðhorf til manna og málefna.
Fyrst eftir að Hildur veiktist
starfaði hún um tíma hjá Vinnuskól-
anum eins mikið og hún sjálf fann að
hún hefði krafta til. Hún bjó yfir
mikilli reynslu og stjórnendur skól-
ans sóttust eftir kröftum hennar.
Hildur Sif Helgadóttir
✝ Hildur SifHelgadóttir
fæddist í Reykjavík
2. júlí 1973. Hún lést
á krabbameinsdeild
LSH eftir nær fjög-
urra ára hetjulega
baráttu við krabba-
mein mánudaginn 9.
júlí síðastliðinn og
var jarðsungin frá
Hallgrímskirkju 16.
júlí.
Okkur þótti öllum svo
undurvænt um hana
og vissum að henni
þótti vænt um starf
sitt og vildi veg Vinnu-
skólans sem mestan.
Hildur Sif hélt sam-
bandi við okkur fyrr-
verandi samstarfs-
menn sína og gladdi
okkur oft með heim-
sóknum. Hún sagði
okkur hreinskilnislega
frá baráttu sinni, sigr-
um og ósigrum, en var
ætíð bjartsýn og full
baráttuvilja. Hún sagði okkur frá
sambýlismanni sínum og síðar eig-
inmanni, honum Ásþóri, og syninum
Þórði Helga, en báðir voru henni
mjög kærir. Ekki síst þeirra vegna
lagði hún allan kraft sem hún átti í
báráttuna fyrir bata og vonina um
lengri tíma með fjölskyldu, ættingj-
um og vinum.
Þrátt fyrir hetjulega báráttu varð
hún að lokum að lúta í lægra haldi.
Ásþór studdi hana og hvatti og fjöldi
vina sendi henni og fjölskyldunni
hlýja strauma. Fjölskyldan átti góða
viku á Krít fyrir um mánuði, sem ég
held að hafi verið þeim öllum ómet-
anlegt.
Hugur okkar er hjá Ásþóri og
Þórði Helga, enda er missir þeirra
mikill og sár. Samstarfsmenn Hildar
Sifjar hjá Vinnuskóla Reykjavíkur
og þeir starfsmenn umhverfissviðs
sem kynntust henni senda hugheilar
samúðarkveðjur til Ásþórs og Þórð-
ar Helga, foreldra og allra ættingja
og vina. Tíminn læknar ekki öll sár
en minningin um elskulega eigin-
konu, ástríka móður og einstakan fé-
laga og vin mun að lokum verða
sorginni yfirsterkari.
Blessuð sé minning Hildar Sifjar
Helgadóttur.
Arnfinnur U. Jónsson.
Ég man falleg augun sem tjáðu
von og þrá, þétt handtakið og fast
faðmlag sem tjáði kærleika, ég man
skemmtileg samtöl, hlátur sem ylj-
aði, gáfur og góðvild, ég man þann
fjársjóð sem von ungrar manneskju
er sem vill að lífið haldi áfram þrátt
fyrir þann dóm sem krabbamein er –
við lifum í dag, en það sem gerðist í
dag fellur í farveg minninganna við
sólarlag, það sem gerist á morgun er
verkefni sólarupprásar, ég minnist
Hildar við sólarlag og sólarupprás,
tímann þar á milli notum við til
drauma. Ég votta ættingjum og vin-
um mína dýpstu samúð.
Margrét Th. Friðriksdóttir.
Elsku besta vinkona mín. Mikið er
erfitt að kveðja þig. Þú gafst mér svo
mikið. Síðast þegar við töluðum sam-
an varstu svo hughreystandi og
ákveðin í að láta þér batna. Barátta
þín var einstök og lífsviljinn mikill.
Núna sit ég á einum af þínum uppá-
haldsstöðum á Mallorca og rifja upp
allt sem þú sagðir mér frá þínum
stundum hér. Ég er búin að fara í
nudd eins og ég lofaði þér. Núna á ég
bara eftir að fá mér paellu sem var
eitt af þínu uppáhaldi. Þú kunnir að
njóta lífsins og kenndir mér það. Það
er svo ótalmargt sem þú kenndir
mér í lífinu og er mér ómetanlegt.
Ég þarf bara að vera dugleg að
minna sjálfan mig á núna þar sem ég
get ekki hringt í þig og fengið leið-
beiningar og styrk. Þú varst alveg
einstök að muna alla hluti fyrir mig
og minna mig á. Núna verður þú að
standa við loforðið sem þú gafst mér
síðast þegar þú hringdir í mig og
óskaðir mér til hamingju með brúð-
kaupsafmælið sem ég náttúrlega var
búin að gleyma og pikka í mig. Ég
man hvað við hlógum mikið. Ég veit
ekki hvernig ég á að fara að án þín,
elsku ástin mín. Núna á ég allar okk-
ar minningar saman sem er mér svo
dýrmætt.
Elsku Ásþór, Þórður Helgi, Stína,
Helgi, Heiða og Bjössi við biðjum
góðan Guð að styrkja ykkur í þessari
miklu sorg en minningin um yndis-
lega eiginkonu, móður, dóttur, syst-
ur og vinkonu mun lifa.
Þegar komstu þá var hlýtt,
þau voru okkar kynni,
allt var göfugt, gott og blítt
er gafst í návist þinni,
ef að jarðlífs mæddu mein
mest var kærleiksdáðin,
skorinorð og hjartahrein
hollust gafstu ráðin.
(Guðrún Jóhannsdóttir)
Þín vinkona
Erla.
Við sitjum hérna saman stelpurn-
ar úr tæknifræðinni og rifjum upp
minningar um Hildi Sif. Við kynnt-
umst henni á mismunandi tíma og
við mismunandi aðstæður. Sumar
okkar kynntust henni í frumgreina-
deildinni og aðrar þegar við hófum
nám í tæknifræði. Þá var Hildur með
okkur í nokkrum fögum og hafði haf-
ið erfiða lyfjameðferð.
Við rifjum upp minningar um
Hildi sem allar eru hinar skemmti-
legustu enda Hildur síbrosandi og
alltaf margt að gerast hjá henni.
Hildur var án efa ein sú ákveðnasta
og eflaust sú duglegasta sem hefur
stundað nám í byggingatæknifræði,
að öðrum ólöstuðum. Það dugði Hildi
aldrei að skila réttum lausnum, hún
varð að skilja þær í þaula. Sumar
okkar eru nú útskrifaðar sem tækni-
fræðingar og er erfitt til þess að
hugsa að Hildur hefði útskrifast með
okkur ef hún hefði ekki veikst af
krabbameini. Það vitum við stelp-
urnar að námið er krefjandi fyrir
fullfrískt fólk og ekki á allra færi að
klára slíkt nám og því er aðdáunar-
vert að Hildur gafst aldrei upp.
Þrátt fyrir veikindin þá mátti aldr-
ei bilbug á henni finna og hún mætti
galvösk í hverja vísindaferðina af
annarri og var hrókur alls fagnaðar.
Við minnumst ferðarinnar þar sem
hún læstist inni í bíl og Kárahnjúka-
ferðarinnar frægu þar sem fræðsla
og hræðsla fóru saman. Hún átti allt-
af auðvelt með að ná fólki á tal og oft
lentum við í því að missa hreinlega af
tímum því við þurftum að spjalla svo
mikið. Ekki er heldur hægt að
gleyma hversu klaufsk elsku Hildur
okkar var stundum, hvort sem það
var að gleyma einhverju eða hella
niður því sem hún var að drekka.
Prófatíðin í eitt skipti var ógleym-
anleg þegar Hildur mætti með eitt
stykki vöfflujárn og kaffivél bara til
að vera viss um að það yrði nú
huggulegt í prófatíðinni. Þótt það
hafi aldrei komið kaffi eða vaffla þá
var það hugurinn sem skipti máli.
Eftir erfiðan dag í kirkjunni þykir
okkur gott að sitja og tala saman um
þessa fallegu og einstöku stund og
rifja upp allar skemmtilegu minning-
arnar, hlæja að kjánalegum tilvikum
og umfram allt hittast til að minnast
elsku Hildar okkar. Það er alltaf erf-
itt að kveðja gott fólk en þess er best
minnst með minningunum sem allir
eiga um það.
Það er ekki annað hægt en að vera
þakklátur fyrir að hafa kynnst þess-
ari hetju og í raun voru það forrétt-
indi. Hver og ein á sína minningu
sem við geymum ætíð í hjarta okkar
og varðveitum um ókomna tíð.
Mundu það Þórður Helgi að þú
áttir svo sannarlega góða mömmu
eins og presturinn sagði í kirkjunni.
Kæra fjölskylda, við vottum ykkur
okkar dýpstu samúð.
Vinkonurnar úr tæknifræðinni.
Minningarkort
535 1825
www.hjarta.is 5351800
Morgunblaðið birtir minningar-
greinar alla útgáfudagana.
Undirskrift | Minningargreinahöf-
undar eru beðnir að hafa skírn-
arnöfn sín en ekki stuttnefni undir
greinunum.
Minningargreinar