Morgunblaðið - 21.07.2007, Síða 32

32 LAUGARDAGUR 21. JÚLÍ 2007 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
✝ Rósa HalldóraHjörleifsdóttir
fæddist á Ólafs-
völlum á Skeiðum 9.
október 1920. Hún
lést í Barmahlíð,
dvalarheimili aldr-
aðra á Reykhólum,
sunnudaginn 15. júlí
síðastliðinn. Hún var
dóttir Hjörleifs Jóns-
sonar, f. 1885, d.
1934, og Hólmfríðar
Daníelsdóttur, f.
1886, d. 1969. Systk-
ini Rósu voru Júlía,
f. 1908, látin, Jóhann Kristinn, f.
1910, d. 1975, Kristbjörg, f. 1907, d.
á 1. ári, Haraldur, f. 1910, d. 1913,
Ámundi, f. 1914, d. 1945, Dagný
Eygló, f. 1916, d. 1976, Jón Krist-
inn, f. 1917, d. 1935, Jóna Guðríður,
f. 1919, d. 1989, Þórey Petra, f.
1925, d. 1973, og Jóhann Ludvig
Ingi, f. 1928, d. 1996. Rósa ólst upp
hjá Sigurði Arasyni og Halldóru
Jónsdóttur á Fagurhólsmýri í
Öræfum frá 4 ára aldri til haustsins
1936 að hún fluttist til móður sinn-
ar á Vesturgötu 16 B (Gröndalshús)
í Reykjavík. Rósa flutti vestur að
Laugalandi í Reykhólasveit til Dag-
nýjar systur sinnar snemma árs
1937. Hún var í kaupavinnu á
nokkrum bæjum í sveitinni næstu
tvö árin.
Hinn 6. júní 1939 flutti hún að
Miðjanesi og hóf sambúð með Ját-
varði Jökli Júlíussyni, f. 6. nóvem-
ber 1914, d. 15. október 1988, sem
hún giftist seinna. Foreldrar hans
voru Helga Jónsdóttir, f. 1880, d.
1939, og Júlíus Jóhann Ólafsson, f.
1863, d. 1941. Börn Rósu og Ját-
varðar eru: 1) Helga, f. 1940, maki
1 Agnar Þór Höskuldsson, f. 1939.
1949. Maki 1 Sigurlaug Jónsdóttir,
f. 1954, d. 2002. Þau skildu. Börn
þeirra: a) Drífa Björk, f. 1973, maki
Kári Valur Sigurðsson, f. 1970, syn-
ir þeirra Styrmir Ingi, f. 1998 og
Ýmir Atli, f. 2000. b) Sindri Freyr,
f. 1976. Maki 2 Dísa Guðrún Sverr-
isdóttir, f. 1961. Börn þeirra Hulda
Ösp, f. 1987, Játvarður Jökull, f.
1989 og Sigmundur Már, f. 1996. 6)
Þórunn, f. 1950. Maki 1 Ólafur Jón
Leósson, f. 1948. Þau skildu. Börn
þeirra eru: a) Gústaf Jökull, f. 1969,
maki Herdís Erna Matthíasdóttir, f.
1971, börn þeirra eru Olga Þórunn,
f. 1991, Matthías Óli, f. 1993 og
Sandra Rún, f. 2002. b) Margrét
Berglind, f. 1970, maki Gísli Geirs-
son, f. 1966, börn þeirra eru Lóa
Guðrún, f. 1992 og Gísli Þór, f.
1993. c) Gyða Lóa, f. 1972, maki Jan
Olsen, f. 1974. Sonur Þórunnar og
Gunnars Ingibergs Guðjónssonar,
f. 1941, er Hlynur, f. 1973, maki
Marta Dögg Pálmadóttir, f. 1971,
börn þeirra eru Pálmi Snær, f. 1993
og Aldís Mjöll, f. 2003. Maki 2 Þór-
arinn Þorsteinsson, f. 1947. 7) Sig-
ríður María, f. 1955, maki Hugó
Rasmus, f. 1952. Dætur þeirra eru:
a) Hrefna Hugósdóttir, f. 1979,
maki Stefán Magnússon, f. 1976,
börn þeirra eru Júlíus Óli, f. 1998,
og Ragnheiður María, f. 2004, b)
Rósa, f. 1989 og c) Þóra, f. 1991.
Rósa og Játvarður bjuggu allan
sinn búskap á Miðjanesi. Játvarður
fékk taugahrörnunarsjúkdóm rúm-
lega fertugur og annaðist Rósa
hann heima í þrjátíu ár. Hann
sinnti ritstörfum og bóksölu með
aðstoð Rósu til ársins 1986. Rósa
bjó áfram á Miðjanesi þangað til
hún fluttist í Barmahlíð, dvalar-
heimili aldraðra á Reykhólum.
Útför Rósu verður gerð frá
Reykhólakirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 14.
Jarðsett verður á Stað á Reykja-
nesi.
Þau skildu. Dætur
þeirra eru: a) Stein-
unn Helga, f. 1961,
maki Einar E. Lax-
ness, f. 1965, dætur
þeirra Guðbjörg
Helga, f. 2002 og Mar-
grét Elsa, f. 2002. b)
Fjóla, f. 1964, maki
Njáll Hákon Guð-
mundsson, f. 1964.
Þau skildu. Börn
þeirra eru Andrea, f.
1993 og Friðrik, f.
1997. Seinni maður
Helgu var Pétur
Yngvi Gunnlaugsson, f. 1948. Dótt-
ir þeirra er Rósa, f. 1973, maki Ei-
ríkur Heimir Sigurðsson, f. 1974,
synir þeirra Heimir Yngvi, f. 2004
og Baldur, f. 2006. 2) Halldóra, f.
1942, maki Vilhjálmur Sigurðsson,
f. 1932. Þau skildu. Börn þeirra
eru: a) Sigrún Rósa, f. 1964, maki
Rósant Grétarsson, f. 1961, synir
þeirra, Leó Grétar, f. 1981, Salvar,
f. 1985, Vilhjálmur, f. 1989 og
Bjartur Ísak, f. 2001. b) Hjördís
Dröfn, f. 1969, maki Alfreð B.
Þórðarson, f. 1968, börn þeirra
Ellen Margrét, f. 1993, Ugla Ósk, f.
2005 og Jóhann Jökull, f. 2006. c)
Játvarður Valdimar, f. 1970, maki
Irma Sigurðardóttir, f. 1972, dóttir
þeirra Írena, f. 1992. 3) Sigríður
Hjörleif, f. 1947, d. 1955. 4) Ámundi
Jökull, f. 1947, maki Eugenia
Lovísa Hallgrímsdóttir, f. 1950.
Börn þeirra eru a) Hallgrímur Jök-
ull, f. 1970, maki Brynja Jónsdóttir,
f. 1974, börn þeirra Una, f. 1996, og
Ólafur Jökull, f. 2004. b) Sigríður
Dröfn, f. 1972, maki Arnar Guðna-
son, f. 1979. Sonur Sigríðar og Pét-
urs Kristjánssonar, f. 1972, er Kor-
mákur Andri, f. 1993. 5) Jón Atli, f.
Litla stúlkan er fjögurra ára og er í skipinu með
ókunnugu konunni
Þær eru að fara á nýja staðinn, langt frá
fjölskyldunni
Litla stúlkan kemur til nýju fjölskyldunnar í
sveitinni
,,Þú mátt kalla mig frænku,“ segir konan á bænum
Stúlkan er fljót að læra að vinna
,,Þú mátt læra á prjónavél þegar þú verður átta ára“
Stúlkan er fljót að hlaupa og fer oft í sendiferðir
Stúlkan er líka fljót að læra
Stúlkan fer aftur heim til mömmu sinnar þegar
hún er sextán ára
Þá er pabbi hennar dáinn
Stúlkan sá pabba sinn aldrei eftir að hún fór burt
Stúlkan er utanveltu í fjölskyldunni sinni
Stúlkan á eiginlega tvær hálfar fjölskyldur
Stúlkan fer í nýja sveit og hittir ungan mann
Hann er flottastur í sveitinni
Stúlkan verður að konu
Þau eignast sjö börn
Mjólka, skúra, elda, baka,
Skilja, strokka, raka,
Þvo á bretti, skola í læknum,
Sauma, prjóna, kenna að lesa
Mislingar ganga, allir veikir nema konan og
yngsta barnið sem er enn á brjósti
,,Mig langar að deyja,“ hugsar maðurinn
Ein stúlkan veikist mest
Heilahimnubólga – Flogaveiki – ógnarlegt
Stúlkan deyr
Maðurinn lamast, ný verkefni blasa við
,,Breytt líf,“ hugsar hann, ,,hvað skal gera“
Selja bækur, skrifa
Konan annast manninn í þrjátíu ár
Maðurinn deyr
Draumur
Litla stúlkan hittir föður sinn
,,Af hverju var ég látin fara burt?“ spyr hún
,,Af því að þú varst besta barnið,“ svarar faðirinn
Gamla konan á marga afkomendur
Heimsóknir
Ungt fólk og börn
Prjóna sokka og vettlinga
Sjónin hverfur
,,Ellin er ekki skemmtileg,“ segir gamla konan
Hvíldin nálgast
Langt líf að baki
Mörg unnin verkefni
Takk fyrir allt
Þú gafst okkur lífið.
María Játvarðardóttir.
Dagur líður, fagur, fríður
flýgur tíðin í aldaskaut.
Daggeislar hníga, stjörnurnar stíga
stillt nú og milt uppá himinbraut.
Streymir niður náð og friður,
nú er búin öll dagsins þraut.
Með þessu fallega erindi e. Valdi-
mar Briem kveð ég tengdamóður
mína Rósu Hjörleifsdóttur. Í huga og
hjarta ber ég þökk fyrir hlýhug henn-
ar í minn garð alla tíð. Rósa hefði orð-
ið 87 ára í haust hefði hún lifað. En
okkur í fjölskyldu hennar var orðið
ljóst að henni þótti að tími sinn væri
senn kominn, heilsan orðin ansi léleg.
Hún hafði alla tíð verið frá á fæti, lip-
ur og sívinnandi og það átti ekki alveg
við Rósu Hjörleifsdóttur að ráða ekki
ferðinni hvað það varðar.
Rósa ólst upp frá 4 ára aldri hjá
góðu fólki, skyldfólki sínu á Fagur-
hólsmýri og bar alla tíð í hjarta sér og
varðveitti áhrif og minningar frá þeim
árum sem mótuðu hana mikið. Ung
stúlka kom Rósa vestur í Reykhóla-
sveit og kynntist þar brátt mannsefni
sínu, einkasyninum á Miðjanesi Ját-
varði Jökli Júlíussyni. Þau felldu hugi
saman og urðu síðar saman bændur á
Miðjanesi. Fyrsta barnið sitt eignuð-
ust þau 1940 en alls urðu börnin sjö,
eitt þeirra, dóttirin Sigríður Hjörleif
lést 8 ára gömul eftir að hafa veikst af
heilahimnubólgu. Það hljóta að hafa
verið erfiðir tímar í sveit að ala upp
mörg börn og stunda búskap enda
vélvæðing enn ekki langt komin á Ís-
landi þá. Á fyrsta áratug búskaparára
þeirra var t.d. ekki akvegur að Miðja-
nesi og kom ekki fyrr en eftir 1950 og
rafmagn ekki fyrr en árið 1963. Við
sem vön erum flest öllum þægindum
nútímans eigum erfitt með að gera
okkur þetta í hugarlund. Játvarður
tók eins og kunnugt er bæði þátt í
pólitík og fræðimennsku og var odd-
viti Reykhólahrepps um árabil. Árið
1955 veiktist hann af mænuveiki og
fékk upp úr því hægfara lömun sem
hann lifði með í yfir 3 áratugi og naut
liðsinnis konu sinnar á margan hátt
þau ár. Játvarður Jökull varð þrátt
fyrir lömun í útlimum mikilvirkur
fræðimaður og rithöfundur en hann
lést 15. október 1988. Rósa bara alla
tíð sterkt svipmót þess að vera alin
upp að Fagurhólsmýri og þar átti hún
sterkar rætur. Við fundum þó öll að
þær sömu rætur höfðu einnig náð
góðri festu í breiðfirskri sveit. Reyk-
hólasveitin varð tengdamóður minni
jafn hjartfólgin og æskusveitin og
hugurinn var allajafnan bundinn við
bústörfin. Það var blik í auga og gleði-
tónn þegar mikið var um að vera í bú-
skapnum á Miðjanesi. Það sama átti
við um fólkið hennar Rósu, börnin
hennar, barnabörnin og barnabarna-
börnin, henni þótti afar gaman að
fylgjast með þeim og segja af þeim
fréttir og gleðitíðindi. Afkomendur
Miðjaneshjónanna Rósu og Játvarðs
Jökuls eru í dag 54. Sunnudagurinn
15. júlí, dagurinn sem Rósa Hjörleifs-
dóttir kvaddi þennan heim í faðmi
dótturdætra sinna Sigrúnar og Hjör-
dísar var sólríkur dagur og Reykhóla-
sveitin skartaði sínu fegursta skrúði.
Með þá fegurð og heiðríkju í huga
kveð ég mæta konu. Blessuð sé minn-
ing Rósu Hjörleifsdóttur og blessað
sé allt hennar fólk og allir þeir sem
reyndust henni vel á vegferð hennar.
Lovísa Hallgrímsdóttir.
Elsku amma.
Kveðjustundin er runnin upp, við
vissum hvert stefndi. Þú varst búin að
standa þig svo vel í veikindunum og í
vor þegar þú varst á sjúkrahúsinu á
Akranesi sagðir þú að þetta væri orð-
ið gott, þú værir sátt að kveðja.
Stundirnar með þér voru mér mik-
ils virði og minningin um þig mun lifa
með mér áfram. Þú varst kraftmikil
og dugleg kona, alltaf að gera eitt-
hvað. Þér féll aldrei verk úr hendi
þegar heilsan var góð. Ekki er hægt
að sleppa því að minnast á hversu
dugleg þú varst að hugsa um hann afa
heitinn þegar hann lamaðist. Margir
hefðu gefist upp því það var allt annað
en auðvelt lífið hjá þér á köflum.
Oft og tíðum var margt um mann-
inn í gamla bænum á Miðjanesi og á
ég margar minningar þaðan frá því ég
bjó þar og einnig síðar. Alltaf varst þú
dugleg að þjóna fólkinu og var heima-
bakaða brauðið þitt algjör snilld.
Það var gaman að spjalla við þig, þú
varst oft svo orðheppin og lékst á als
oddi og slóst svo oft á lærið til að
leggja áherslu á hlutina.
Elsku amma, ég kveð þig með
söknuði, en ég veit að þér líður betur
núna. Takk fyrir allt,
Margrét B. Ólafsdóttir
(Magga á Akranesi).
Elsku amma er dáin. Hún dó á af-
mælisdaginn hennar mömmu. Pabbi
og mamma voru á leiðinni vestur að
heilsa upp á hana. Þau fengu símtal
þegar þau voru komin í Bröttu-
brekku. Amma var dáin. Við fjöl-
skyldan erum strandaglópar í útlönd-
um og missum af öllu fyrir vestan. Við
höfðum ætlað að líta til hennar áður
en við fórum út en þá var annað
barnanna lasið og við komumst ekki
frá. Það gengur svona, var amma vön
að segja.
Amma var ein af aðalpersónunum í
mínu lífi. Samt var ég aldrei í sveit á
Miðjanesi eins og sumir hinna krakk-
anna. Okkar samband hófst fyrir al-
vöru þegar ég var orðinn unglingur
og afi var dáinn. Þá fór ég vestur á
hverju sumri og dvaldist hjá ömmu í
nokkra daga. Við drukkum kaffi í eld-
húsinu og reyktum pípurnar okkar.
Síðan fór ég inn í stofu að lesa en
amma fór að stússast. Það þurfti að
hafa til mat, hugsa um plönturnar sín-
ar, líta eftir skepnunum, sinna handa-
vinnu og horfa á handboltastrákana í
sjónvarpinu. Vika í sveitinni nýttist
manni eins og tveir mánuðir í bænum,
tíminn leið svo miklu hægar á Miðja-
nesi en annars staðar. Þar ríkti þetta
andrúmsloft sem maður finnur nú
bara hjá eldra fólki sem alið er upp í
sveit. Þegar ég þurfti að taka stórar
ákvarðanir fór ég á Miðjanes til að fá
næði. Það brást aldrei.
Amma minnti mig oft á austur-
lenskan kung-fu-meistara eða búdda-
munk. Hún hafði snara fingur og
greip flugur á lofti. Svo sleppti hún
þeim ómeiddum út um gluggann.
Þegar ég sá kínversku myndina
Skríðandi tígur, dreki í felum
(Crouching Tiger, Hidden Dragon),
þar sem menn flugu um loftin af fim-
inni einni saman, þá sagði ég iss, ég
hef oft séð ömmu gera þetta. En svo
gat hún líka á næsta andartaki látið
heimsku mannanna koma sér úr jafn-
vægi. Þá var hún ekki mjög nunnuleg.
Ekki síður eftirminnilegar eru
handahreyfingar ömmu, hvernig
hendurnar struku yfir borðið, stund-
um til að fjarlægja mylsnu, stundum
bara í leiðslu. Ég hef einu sinni rekist
á manneskju sem hafði sömu handa-
tilburði. Hún var líka ættuð úr Aust-
ur-Skaftafellssýslu. Öræfasveitin var
ömmu alltaf ofarlega í huga og lífið á
Fagurhólsmýri. Hún sagði mér sög-
una af Blesakletti eins og hún hefði
orðið vitni að henni sjálf. Þannig virk-
aði líka minni hennar, hún mundi allt
eins og það hefði gerst í gær, hvort
sem það gerðist í gær í alvörunni eða í
gær fyrir 50 árum. Amma var að-
komumaður í Reykhólasveitinni, kom
þangað sem kaupastúlka á tánings-
aldri. Þar bjó hún svo í sjötíu ár.
Amma var orðin máttfarin í lokin
og átti sjálf ekki von á að rofaði til.
Henni fannst vera nóg komið. Það
gengur svona.
Hallgrímur.
Elsku amma.
Nú er síðasta samverustundin okk-
ar liðin. Samt líður mér ekki alveg
þannig. Undanfarna daga hef ég
hugsað og rifjað upp samverustundir
okkar í gegnum tíðina. Sumar minn-
ingar ylja mér um hjartaræturnar,
aðrar fá mig til að brosa og stundum
fæ ég tár í augun. Á þeim stundum
líður mér ekki eins og hinsta sam-
verustundin okkar sé liðin. Ég reyni
að segja við sjálfa mig að minning-
arnar um samverustundirnar séu jafn
dýrmætar og samverustundirnar
sjálfar. Minningarnar ætla ég að
varðveita og geyma með mér.
Myndir úr barnæsku þegar við óð-
um sjóinn saman á ferð okkar um
hólmana í dúnleit ylja mér um hjarta-
ræturnar. Ég byrja að brosa við end-
urminninguna um þegar þú lést Játa
bróður skutla þér um alla landareign-
ina á skellinöðrunni til að gera við
girðingar. Þér fannst þetta hinn hag-
kvæmasti ferðamáti með girðingar-
efnið. Ég fæ tár í augun við að rifja
upp þegar ég var unglingur að fíflast í
afa og spyrja hann hvernig tilhuga-
lífið hjá ykkur hefði verið. Hann gaf
lítið upp en á endanum sagði hann að
ég ætti sjálf best að vita hvernig þú
varst. Ég væri alveg eins og þú. Þetta
er eitt það fallegasta sem hefur verið
sagt við mig.
Elsku amma. Þú varst lítill og nett-
ur dugnaðarforkur. Baráttukona. Þú
tókst á við alla erfiðleikana sem
mættu þér í lífinu af svo mikilli stað-
festu og ákveðni og aldrei var neinn
Rósa Hjörleifsdóttir
✝
Okkar ástkæra dóttir, móðir, tengdamóðir,
sambýliskona, systir og amma,
AGNES M. JÓNSDÓTTIR,
Fífuhvammi 5,
Kópavogi,
lést á heimili sínu, miðvikudaginn 11. júlí.
Útför hennar fer fram frá Digraneskirkju, þriðju-
daginn 24. júlí kl. 13.00.
Blóm og kransar vinsamlegast afþakkaðir. Þeim sem vilja minnast hennar
er bent á líknarfélög.
Margrét A. Kristinsdóttir,
Bergþór Bergþórsson, Ágústa Óskarsdóttir,
Jón Ólafur Bergþórsson, Guðný Laxdal Helgadóttir,
Örnólfur Kristinn Bergþórsson, Kristín Birna Sævarsdóttir,
Agnes Björg Bergþórsdóttir,
Sveinjón Jóhannesson,
Gróa Björg Jónsdóttir,
Guðlaug Jónsdóttir,
Nikulás Kristinn Jónsson
og barnabörn.
✝
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma,
langamma og systir,
MARGRÉT KARLSDÓTTIR,
(Maddý),
Urðarbraut 7,
Garði,
er lést, sunnudaginn 8. júlí, verður jarðsungin í
Útskálakirkju, Garði, þriðjudaginn 24. júlí kl. 14:00.
Kristján Daníelsson,
Ingibjörg R. Mohammed, Kash O. Mohammed,
Sigurbjörg Ragnarsdóttir, Einar Emil Einarsson,
Þorkell Ragnarsson,
Haraldur Rúnar Ragnarsson,
Helgi Már Ragnarsson, Jennifer L. Ragnarsson,
Arnar Ragnarsson,
Sesselja K. Karlsdóttir,
Eggert Karlson,
barnabörn og barnabarnabörn.