Morgunblaðið - 26.09.2008, Side 28

28 FÖSTUDAGUR 26. SEPTEMBER 2008 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
Sigrún, systir mín,
hefur nú kvatt eftir 17
ára baráttu við
krabbamein, það er
ekki neitt smá sem hún þurfti að
glíma við. Lengi vel hélt ég og vonaði
að hún hefði betur, þvílíkur dugnað-
ur og kraftur sem hún sýndi, sagði að
það væri bara fyrir hraustmenni sem
væru vel á sig komin að fá krabba-
mein.
Ein af mínum fyrstu minningum
er frá 17. júní 1965, þá var ég á fjórða
ári og Sigrún á fimmtánda ári og við
á leiðinni að sjá litlu systur okkar ný-
fædda á fæðingardeildinni. Það var
margt sem fyrir augu bar og margar
spurningar sem ég hafði handa stóru
systur, allt var skýrt út með hlýju og
glöðu geði.
Það var Sigrúnu í blóð borið að
fræða, og ekki skrítið að hún yrði
kennari.
Strax í æsku myndaðist þessi
sterki strengur á milli okkar sem
bara styrktist og þroskaðist með
hverju ári. Hún hafði sérstaklega
góða nærveru, var frábær hlustandi
og vildi fylgjast með hvað maður
hafði fyrir stafni og gat sett sig inn í
öll málefni. Það eru forréttindi að fá
að kynnast slíkri konu og einfaldlega
mannbætandi.
Sigrún var bráðlagin og listræn,
hún flísalagði, hún fékkst við glerlist,
leðursaum, fatasaum og fleira, allt
sem Sigrún kom nálægt varð fallegt.
Ég var eigingjarn á stóru systur,
og leist nú ekki of vel á ráðahag
hennar þegar hún var farin að sýna
einhverjum karli mikinn áhuga. Hér
var kominn lífsförunautur hennar,
Ragnar Kærnested, betri mann hefði
Sigrún ekki getað fundið og Ragnar
var alla tíð eins og klettur við hlið
konu sinnar. Börn þeirra eru þrjú og
barnabörnin sjö, það var gaman að
fylgjast með uppvexti barna þeirra
og þótt Sigrún væri mikil barnagæla
sem gat laðað að sér öll börn þá vildi
hún hafa aga og reglur. Hún var
kennarinn og nemendurnir áttu að
hlýða og vera kurteisir og prúðir,
þetta átti líka við um hennar börn.
„Sjáðu hvað ég er rík,“ sagði hún
þegar hún benti mér á myndir af
hópnum sínum þar sem hún lá fár-
sjúk fyrir fáum dögum.
Á sorgartímum sem þessum leitar
hugurinn yfir farinn veg og allar
góðu minningarnar koma upp – við í
stangveiði, í jeppaferðum, á Flórída,
í Stykkishólmi og margt fleira sem
maður geymir í huga sér. Á innan við
hálfu ári hef ég nú kvatt tvö af fjór-
um systkinum mínum og mikið er
lagt á elsku mömmu okkar sem nú
kveður frumburð sinn. Ég vona að
við öll sem stóðum nærri Sigrúnu
fáum styrk til að takast á við sorgina,
missirinn er mikill.
Sigrún Ólafsdóttir
✝ Sigrún Ólafs-dóttir fæddist í
Reykjavík 13. des-
ember 1950. Hún
lést á líknardeild
Landspítalans 17.
september síðastlið-
inn og fór útför
hennar fram frá Há-
teigskirkju 25. sept-
ember.
Hvíldu í friði, elsku
systir, ég trúi því að
við eigum eftir að hitt-
ast síðar.
Vörður Ólafsson.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
(Vald. Briem)
Að morgni miðviku-
dagsins 17. september lést á líknar-
deild LSH tengdamóðir sonar okkar
og bróður, Sigrún Ólafsdóttir.
Upp í hugann koma allar góðu
minningarnar frá liðnum árum og
dýrmætar samverustundir verða að
perlum í sjóði minninganna. Kynni
okkar af þeim Sigrúnu og Ragnari
hófust fljótlega eftir að dóttir þeirra,
Dröfn, og sonur okkar og bróðir,
Kristinn, tóku að rugla saman reyt-
um. Frá fyrstu kynnum skynjuðum
við hversu heilsteypta og ástríka
tengdafjölskyldu Kristinn hafði eign-
ast. Strax var litið á Kristin sem einn
af fjölskyldunni og Stallaselið hefur
ávallt staðið honum opið.
Nú þegar langri baráttu við illvíg-
an sjúkdóm er lokið viljum við fjöl-
skylda Kristins þakka af heilum hug
þá hlýju, vinsemd og virðingu sem
Sigrún sýndi okkur ætíð þau ár sem
við höfum átt samleið.
Eftirlifandi eiginmanni, aldraðri
móður, börnum, tengdabörnum,
barnabörnum og öðrum ástvinum
vottum við okkar dýpstu samúð.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(Vald. Briem)
Hildur, Guðjón, Borghildur,
Hörn og fjölskyldur.
„Eitt sinn verða allir menn að
deyja.“ Ein besta vinkona okkar er
nú fallin frá eftir margra ára baráttu
við krabbameinið. Við héldum alltaf
að hún væri búin að sigrast á þessum
vágesti, en hann birtist alltaf aftur og
sigraði að lokum.
Fyrstu minningarnar um Sigrúnu
eru þegar hún sex mánaða gömul
kom í sveitina til okkar systra að
Böðmóðsstöðum. Það var mikið búið
að hlakka til að sjá þetta barn. Svo
birtist hún loksins í fallegum rauðum
galla með rauða húfu og brosti til
okkar út að eyrum alveg tannlausu
brosi. Við systurnar féllum alveg fyr-
ir henni og tókum hana okkur að
hjartastað. Eftir þetta kom hún til
okkar að Böðmóðsstöðum mörgum
sinnum á sumrin og stundum til
lengri dvalar. Oft var staðið við
gluggann og horft og fylgst með öll-
um bílum sem voru að koma langt að
og mikill fögnuður þegar hún kom
loksins til okkar. Við litum á hana
sem systur og fannst að hún ætti
bara að vera alltaf hjá okkur. Sigrún
óx upp og varð einstaklega vel gefin
og falleg stúlka, en hélt alltaf tryggð
sinni við okkur systur og á unglings-
árunum var margt brallað. Við eign-
uðumst allar stelpur á svipuðum
aldri. Höfðum við gaman af að koma í
afmælisboðin og fylgjast með þeim
vaxa úr grasi.
Vinkonurnar þrjár fundu að þær
höfðu löngun til að hittast meira svo
þær ákváðu að stofna saumaklúbb,
þar sem þeirra góða sambandi væri
áfram haldið. Í þennan saumaklúbb
var valið af mikilli vandvirkni. Ein-
göngu konur sem þekkst höfðu árum
saman. Þessi klúbbur, sem ber heitið
„Lykkjan“, er nú orðinn yfir 30 ára
gamall. Ferðalögin orðin mörg og
klúbbarnir margir. Oft hefur verið
kátt á hjalla, en ekki mikið saumað.
Sigrún og Ragnar byggðu sér fal-
legt hús í Breiðholtinu og keyptu sér
síðar hús í Stykkishólmi. Í maí síð-
astliðnum hafði hún samband við
klúbbsystur sínar, fárveik og nýkom-
in úr meðferð, og vildi endilega að
allur hópurinn skemmti sér eina
helgi í Hólminum, ásamt mökum.
Þetta varð dásamleg ferð og hópur-
inn hress að venju. Létum sem veik-
indin væru ekki til staðar og sungum
fram á nótt. Þetta var seinasta ferð
hópsins saman. Nú er hún Sigrún
okkar farin og hennar verður sárt
saknað.
Viljum við hjónin senda Ragnari,
móður hennar og fjölskyldunni allri
okkar innilegustu samúðarkveðjur.
Svala og Vigfús.
„Sæl og blessuð,“ var Sigrún vön
að segja skælbrosandi þegar við hitt-
umst frænkurnar.
Alltaf varð maður glaður af því
einu að sjá þessa einstöku konu sem
Sigrún var.
Þegar ég hugsa til allra þeirra
stunda sem við Sigrún áttum saman
þá dettur mér fyrst í hug allt það sem
hún kenndi mér, þvílíkt fróðleiksflóð!
Sigrún var kennaramenntuð og
það var starfið sem Guð ætlaði henni,
hún var fædd til að kenna, hún
kenndi ekki bara í skólanum heldur
kenndi hún öllum í kringum sig svo
margt og ég held að hún hafi alltaf
gert það ómeðvitað.
Alltaf var gleðin við völd hjá Sig-
rúnu frænku, þegar ég var lítil fannst
mér æðislegt þegar við fórum í leik-
inn Fagur fiskur í sjó, það sagði eng-
inn þuluna á jafn skemmtilegan hátt
og Sigrún.
Þá hélt önnur á hönd hinnar, fór
með þuluna og ég titraði af spenn-
ingi. „… Fetta, bretta – nú skal hönd
á litla lófann detta“ og þá var að
forða lófanum burt ellegar tapa
leiknum.
Sigrún kunni fjöldann allan af
skrítlum og vísum og sagði þær
þannig að maður veltist um af hlátri.
Oft áttum við mjög skemmtileg
samtöl og nú koma Sossubækurnar
upp í hugann, Sigrún þekkti margar
barnabækur rosalega vel og fannst
ekki leiðinlegt að fræða litlu frænku
sína um hinar ýmsu bækur en Sossu-
bækurnar standa sko sannarlega
upp úr.
Eftir að hún hafði kynnt bækurnar
um Sossu fyrir mér fór ég að lesa
þær og á tímabili ríkti Sossu-æði á
heimilinu og svo þegar lestrinum var
lokið ræddum við um Sossu og henn-
ar líf og Sigrún tengdi söguna við
raunveruleikann sem við lifum í á svo
ótrúlegan hátt að ég mun seint
gleyma því.
Hún var svo ofboðslega góð við
börn og það leið öllum svo vel nálægt
henni, alltaf var léttleikinn í háveg-
um hafður og yfirveguð rödd hennar
hafði svo góð áhrif á alla sem um-
gengust hana.
Það var alltaf gaman að spjalla við
Sigrúnu, hún hlustaði, sýndi áhuga
og sagði sínar skoðanir. Þegar tím-
inn leið og ég stálpaðist breyttust
umræðuefnin en hún var alltaf eins,
skilningsrík, jákvæð og til í að hlusta.
Ég á heilan helling af minningum
um Sigrúnu sem ég varðveiti í hjarta
mínu sem skíragull.
Það er sárt að þurfa að kveðja
þessa glæsilegu konu en við getum
huggað okkur við allar góðu minn-
ingarnar sem hún skilur eftir í hjört-
um okkar.
Sigrún var rík, hún átti virkilega
góða að – þau Ragnar eignuðust
börnin sín þrjú, mörg barnabörn,
hún átti góða foreldra og systkini og
óteljandi vini.
Öllum þótti og þykir vænt um Sig-
rúnu og við minnumst hennar sem
gleðigjafa og tökum okkur hana til
fyrirmyndar í lífinu.
Ég vona að Guð taki vel á móti
henni og veiti fjölskyldu hennar og
vinum styrk á þessum erfiðu tímum.
Hvíldu í friði elsku Sigrún.
Birna Varðardóttir.
Með sorg og trega í hjarta minn-
umst við Sigrúnar, yndislegrar vin-
konu og frænku sem er látin eftir erf-
ið veikindi.
Með æðruleysi og dugnaði tókst
hún á við veikindi sín og svo sann-
arlega sannfærð um að hún myndi ná
heilsu aftur.
Að gefast upp var ekki til í orða-
bókinni hennar.
Reglulega hittumst við í sauma-
klúbbnum okkar, Lykkjunni. Kon-
urnar mættu fyrst og svo komu karl-
arnir seinna um kvöldið. Mikið var
sungið þegar við komum saman og
Sigrúnu einni var treyst fyrir því að
gefa upphafstóninn svo hægt væri að
byrja fjöldasöng. Hvílík ógrynni af
söngtextum sem hún kunni, revíu-
textum og skemmtilegum kvæðum
sem hægt var að taka undir. Þetta
hafa verið ómetanlegar stundir að
koma svona saman. Alltaf kom Sig-
rún með handavinnuna sína í klúbb-
inn. Það klikkaði aldrei. Hún prjón-
aði og heklaði á „ungana sína“, fyrst
sín börn en síðan á barnabörnin þeg-
ar þau fæddust. Sigrún var ásamt
saumaklúbbnum fremst í flokki að
standa fyrir jólaballi ættarinnar,
sem hafa verið árviss um nokkurra
áratuga skeið. Hún hafði yndi af
börnum og þau hændust að henni
enda var hún kennari að mennt og
dáð sem slík.
Og hún var hafsjór af fróðleik,
kunni margar sögur um menn og
málefni. Stóð upp í samkvæmum og
veislum og hélt ræður á léttum nót-
um þegar við átti. Hún hafði einstak-
lega ljúft og þægilegt viðmót og fólki
leið vel í návist hennar. Hún gat hrif-
ið fólk með sér til verka og leiddi þá
hópinn áfram, ákveðin en sanngjörn
á allan hátt.
Það var alltaf gaman að koma
heim til Sigrúnar og Ragnars. Þau
voru höfðingjar heim að sækja. Mikl-
ar veislur voru haldnar þar í
tengslum við saumaklúbbinn og við
önnur tækifæri. Og alltaf var létt yfir
þeim hjónum, þrátt fyrir að allir
vissu að tímarnir voru erfiðir.
Ferðalög voru henni hugleikin,
bæði stutt og um lengri vegu. Oft var
farið í lítið ferðalag, t.d. bara hjólað
um á höfuðborgarsvæðinu.
Hún átti það til að hjóla alla leið úr
Breiðholtinu í Laugardalinn, birtist
brosandi á tröppunum hjá okkur og
svo tók hún ekki í mál að við keyrð-
um hana til baka eftir að hafa kíkt
inn og fengið smáhressingu. Og svo
var farið í lengri ferðir um heiminn
og það gerði hún hvenær sem hún
hafði tök á.
Í Stykkishólmi bjuggu Sigrún og
Ragnar sér „hreiðurstað“, í húsi sem
þau höfðu fest kaup á og dvöldust
þar hvenær sem færi gafst. Sl. vor
kom saumaklúbburinn þar saman
ásamt mökum og áttum við þar ynd-
islega helgi. Glatt var á hjalla á góðri
stund og Sigrún lék á als oddi enn
ákveðin í að láta ekki bugast. Bar-
áttuþrekið var ótrúlegt. En svo fór
að baráttunni lauk og Sigrún fór í
sína hinstu ferð.
Elsku Ragnar, Bylgja, Örvar,
Dröfn, Valgerður og fjölskyldur,
megi Guð styrkja ykkur á þessum
erfiðu tímum og blessa minningu
Sigrúnar okkar.
Ebba og Ægir.
Elsku hjartans frænka mín hefur
kvatt þennan heim. Þrautagöngunni
lokið, loks hefur þreyttur líkaminn
fengið hvíldina. Eftir sitjum við með
sorg í hjarta og söknum góðrar
manneskju og vinar umfram allt. Við
Sigrún höfum þekkst frá barnæsku,
einungis eitt ár skildi okkur að í
aldri, hún var eldri og þá um leið
reyndari og fullorðnari en ég. Ég
dvaldi stundum sem lítið barn hjá
þeim heiðurshjónum, Völlu og Óla,
þegar mikið var að gera í desember
hjá mömmu og þá var oft gaman hjá
okkur Sigrúnu. Jólasveinninn gaf
okkur í skóinn, ég vaknaði á undan,
freistingin var mikil og ég gleypti í
mig það sem var í báðum skóm, Sig-
rúnu til mikillar hrellingar.
Hún var ári á undan mér í Kennó,
þá var himinn og haf á milli okkar,
hún var svo miklu fullorðnari en ég.
Ég leit upp til hennar og fannst hún
svo fullorðin og virðuleg. Ég man
Sigrúnu fyrir utan skemmtistaðinn
Sigtún við Austurvöll. Þar stóð hún í
biðröðinni og feimnisleg kynnti hún
mig fyrir ungum manni sem stóð við
hlið hennar. Þarna sá ég Ragnar í
fyrsta sinn. Síðan hefur hann staðið
sem klettur henni við hlið, í blíðu og
stríðu, alltaf reiðubúinn að styðja
hana og styrkja.
Falleg, fínleg og samt svo sterk.
Alltaf svo fullorðin. Talaði hægt og
skýrt og vandaði mál sitt, talaði yf-
irvegað. Alltaf svo glöð þegar við
hittumst. Börnin hennar voru henni
alltaf efst í huga og hún ræddi um
þau með miklu stolti og gleði. Svo
komu barnabörnin og ekki fengu þau
síðri umönnun. Sá fríði hópur syrgir
yndislega mömmu og ömmu sem
vildi allt gera fyrir þau.
Nú hefur verið höggvið stórt skarð
í hóp okkar systkinabarna, bæði
Flosi og Sigrún farin á þessu ári.
Elsku Valla hefur misst mikið.
Spurningar hrannast upp í hugan-
um, af hverju heimsótti ég ekki
frænku mína oftar, af hverju hringdi
ég ekki í hana? Nú er einungis hægt
að hugsa hlýtt til hennar og sjá hana
fyrir sér á eilífðarbrautum.
Sofðu, mín Sigrún,
og sofðu nú rótt;
guð faðir gefi
góða þér nótt!
(Jón Thoroddsen)
Ég og fjölskylda mín vottum
Ragnari, Bylgju, Örvari, Dröfn og
barnabörnum okkar dýpstu samúð í
sorg þeirra og vonum að sá sem öllu
ræður gefi þeim frið og ró í hjarta.
Fari elsku frænka mín í friði.
Brynja Baldursdóttir.
Mín elsku besta frænka og vin-
kona er dáin. Við Sigrún vorum mjög
nánar allt frá barnæsku og skilur
hún eftir mikið tómarúm og söknuð.
Ég hlakkaði alltaf svo til þegar Sig-
rún kom á sumrin í sveitina til okkar
því þar var margt brallað. Við skrif-
uðumst líka á, skrítnum bréfum.
Þessar bréfaskriftir urðu svo að
skemmtiatriði í 60 ára afmælinu
mínu þegar Sigrún las upp hvert
bréfið á fætur öðru.
Þegar ég svo flutti til Reykjavíkur
var gott að vita af góðri frænku sem
kenndi mér á borgarlífið. Sigrún fór
með mig í strætó og bíó og fleira sem
sveitastelpa þurfti að læra á og upp-
lifa.
Seinna urðum við stórar og fórum
á flakk. Við þvældumst til Noregs og
um landið þvert og endilangt og það
var einmitt þá sem við nældum okk-
ur hvor í sinn flugvirkjann, ég í
Gumma og hún í Ragga. Við fórum
líka saman til útlanda, vorum saman
í saumaklúbbnum og Fífunum.
Hvað sem við gerðum saman þá
var alltaf glatt á hjalla og mikið sung-
ið. Sigrún kunni alla texta fram og til
baka og við öll tækifæri og það var
alltaf gott að láta hana byrja fjölda-
söng. Betri og ljúfari félagsskapur
var ekki til.
Sigrún hélt vel utan um sína nán-
ustu og var öllum ómetanlegur
styrkur og stoð. Allt var fallegt sem
Sigrún snerti á og auðgaði hún líf
okkar sem í kringum hana vorum.
Sigrún og fjölskylda reyndust mér
ákaflega vel þegar Gummi dó og
gleymi ég því aldrei. Hún var alltaf
til staðar svo drífandi og kát.
Það er sárt til þess að hugsa að
hún Sera mín sé farin, en sársaukinn
mun á endanum víkja fyrir djúpu
þakklæti fyrir allt sem hún hefur
gefið mér.
Ég vil votta Völlu, Ragga og börn-
unum og fjölskyldum þeirra samúð
mína.
Karólína Árnadóttir (Kalla.)
 Fleiri minningargreinar um Sig-
rúnu Ólafsdóttur bíða birtingar og
munu birtast í blaðinu á næstu dög-
um.
✝
Hjartans þakkir til allra sem sýndu okkur samúð og
hlýhug við andlát ástkærs eiginmanns, föður,
tengdaföður, afa og langafa
FRIÐRIKS KETILSSONAR,
Rauðumýri 10,
Akureyri.
Sérstakar þakkir færum við starfsfólki á
lyflækningadeild Sjúkrahússins á Akureyri og
starfsfólki Heimahlynningar á Akureyri fyrir
einstaka umönnun og hlýu.
Guð blessi ykkur öll.
Laufey Bergrós Árnadóttir,
Júlíus Fossberg Friðriksson,
Árni Ketill Friðriksson, Gígja Hansen,
Arnar Magnús Friðriksson,
afabörn og langafabörn.