Sjómannablaðið Víkingur - 01.01.1980, Side 41

geri það og sest á þóftuna hjá
honum og tek stýrissveifina í
hendi mína. Með það sama var
faðir minn kominn fram í hálsrúm
bátsins og ég sá hann grípa til
fokkunnar sem lá þar saman
klesst og eftir drykklanga stund
var hann búinn að krækja neðri
enda hennar í járnlykkju sem var
fest í stefni bátsins innanverðu og
búinn að losa fokkufalinn og festa
hann við efri enda fokkunnar og
draga hana upp. En við það að
fokkan kom upp jókst skriður
bátsins til mikilla muna. Mátti nú
heita að hann lægi á lista, og nú
var pabbi kominn eins og örskot
aftur fyrir á ný og tekinn við stjórn
bátsins og var ég feginn að sleppa
við þá ábyrgð sem mér fannst hafa
hvílt á mér meðan hann var að
koma fokkunni upp. Nú var líka
korninn nokkur austur í bátinn og
ég þreif austurtrogið og bjó mig
undir að ausa. Þá segir pabbi hátt
og snöggt: „Láttu vera.“
Hvað? Á ég ekki að ausa?
stamaði ég hálf ráðvilltur.
Það var rétt komið fram á
varir mínar að öskra að
kallinn ætlaði að sökkva
okkur
Nú segir pabbi: „Ég skal gera
það núna“. Og í því sá ég að hann
beygir sig niður, tekur steininn
sem lá á neglunni og kippir negl-
unni úr. Það var rétt komið fram á
varir mínar að öskra á Hinrik að
kallinn ætlaði að sökkva okkur.
En tók þá eftir því að austurinn
var orðinn talsvert minni í bátnum
og eftir svo sem augnablik heyrði
ég smá hvæs eða suðu og hver
dropi af austrinum var horfinn.
Ég leit framan í föður minn og ég
sá ekki betur en bros væri á andliti
hans, um leið sneri hann negluna
saman á milli handa sinna og
stakk henni í neglugatið aftur,
dumpaði á hana með steininum
VÍKINGUR
og lét hann svo liggja á henni. Og
sjáanlega hafði honum verið
skemmt af hræðslu minni. Ég
minntist þá þess að ég hafði heyrt
að þetta væri hægt, en til þess
þyrfti að vera mikill skriður á
bátnum og fljót og snör handtök
hjá þeim er þetta gerði. Nú skildi
ég hvers vegna pabbi hafði bætt
fokkunni við, auðvitað til þess að
vera öruggur um að skriður báts-
ins væri nægilegur. Suma menn
heyrði ég segja að það væru bölv-
aðir sjófantar sem þetta gerðu.
Aðrir sögðu að það væru ekta sjó-
menn, jafnvel hreinir snillingar
sem gætu leikið þennan leik svo
vel færi, og vildi ég gjarnan koma
föður mínum í þann flokkinn því
að flesta sem með honum voru
heyrði ég tala um hann sem góðan
og laginn sjómann og duglegan
svo af bar.
Við erum nú að komast rétt út
fyrir Goðahólinn, en Goðahóll er
nokkuð stór sandhóll, dálítið
strýtumyndaður, ofarlega á Flat-
eyrartanganum, þeim megin sem
að hafinu veit. Frammi af Goða-
hólnum breytti pabbi um stefnu
og sigldi nú lengra frá landi.
Norðaustan vindurinn hélst jafn
og báturinn skreið jafnt og vel. Og
er við vorum komnir u.þ.b. mið-
firðis var siglt beint út fjörðinn.
Eins og flestum er kunnugt er
Barðinn það fjall sem lengst skag-
ar til hafs vestanvert við Önund-
arfjörð en næsta fjall innar í firð-
inum er Hrafnaskálanúpur en
milli þessara tveggja fjalla er hin
fríða og fagra sveit Ingjaldssand-
ur, og vil ég ráðleggja þeim er
þeirri sveit vilja kynnast að lesa
rækilega lýsingu Óskars Einars-
sonar læknis í bók hans, Aldafar
og örnefni í Önundarfirði, er hann
skrifaði á tíu ára læknisárum sín-
um á Flateyri og gaf Önfirðing-
um. Bókin kom út hjá forlaginu
Iðunni 1951. Er hún mjög fróðleg
fyrir þá er kynnast vilja Önund-
arfirði og Önfirðingum bæði til
sjós og lands. í partinum um
Ingjaldssand getur höfundur um
að útræði hafi verið í Nesdal sem
er framan í Barðanum og sýnist
sjálfsagt mörgum nútímamannin-
um sem slíkur staður hafi þó ekki
verið álitlegur til róðra, en höf-
undur þessarar greinar veit þó
fullar sönnur á því að svo hafi
Úr Nesdal var róið —
hásetarnir voru tvær konur
verið. Magnús ísleifsson hét mað-
ur er bjó á Flateyri. Hann reri tvö
vor úr Nesdal og lánaðist vel, og
hásetar hans bæði vorin voru tvær
konur, hétu þær Þuríður, fóstur-
dóttir Magnúsar, en hin Guðrún
Guðmundsdóttir, hálfsystir höf-
undar þessarar greinar. Guðrún
var tvígift. Fyrri maður hennar
var Magnús Guðmundsson skó-
smiður Flateyri, en síðari maður
hennar Elías Kjærnested skó-
smiður ísafirði, sem mörgum Is-
firðingum var að góðu kunnur.
Þuríður man ég ekki til að giftist.
Nú héldum við áfram um stund
eða þar til aðeins fór að ydda á
Þorsteinshorni. Pabbi hafði trú á
því sem góðu fiskimiði og notaði
það oft sem slíkt og lánaðist
venjulega vel, og fiskur var þar oft
stærri en annars staðar. Hann
kallaði til Hinriks að taka
fokkuna og fella seglið, hann
ætlaði að reyna að leggja hérna og
gerði Hinrik það. Lagði hann
gaffalinn á seglinu niður með
mastrinu og batt hann við það
með línunni sem það var dregið
upp með. Við vorum með 12 lóðir
sem beittar voru með kúfiski og
voru þær allar í gamalli tágkörfu.
Pabbi sagði nú Hinrik að leggja út
árar og hafa stefnuna á Barðanef-
ið. Ég ætti að rétta honum lóðirn-
ar, leysa utan af þeim og hnýta
saman ef ég gæti. Pabbi leysti svo
utan af fyrstu lóðinni, sagði mér
að rétta sér lóðarstein og niður-
41