Spegillinn - 01.09.1947, Síða 5

SPEGILLINN
147
Hóflaus stofnkostnaðuc, hrunin mjölskemraa, siginn lýsisgeymir og ónýtt
síldarmjöl vitna þar um stjórnarhætti seinustu ára
Fjórð
ung
slund
ar
agsrá
I hugsunarleysi vai'ð mér reikað niður í Tjarnargötu hérna
um daginn. Dettur mér þá ekki í hug, að hér haldi einmitt til
húsa hið almáttuga Fjárhagsráð, sem nú ræður yfir lífi og
velferð (eða dauða og helferð) þegnanna í landinu. Og efst-
ur þar á þróninum gnæfi guðfræðiprófessor, dósent, alþing-
ismaður og bankaráðsformaður Magnús Jónsson, candidatus
theólógie og e. t. v. m. m.
— Leyfist kettinum að líta á kónginn, hugsa ég. — 0,
skítt, allir erum vér mórauðir hundar fyrir guði, svarhugsa
ég aftur. Hleyp svo upp stigana og styn upp þessu fífldjarfa
erindi mínu.
— Jú, við skulum sjá, það skal verða athugað. Gera svo
vel og bíða, setjast hérna á stólinn. (Því ekki í kjöltuna á
> skrifstofustúlkunni? Ja, ég barasta spyr.)
— Nú, þessi er þá einn af þeim alstórustu, hugsa ég,
— með píslarbiðir og allar tilheyrandi græjur til að gera
mann meyran. Skyldi hann gruna þetta um jeppann?
Bið. Bið. Bið.
Þegar ég loksins kemst inn i það allra helgasta, sé ég allt
í móðu af bið-óstyrk. Þessir vita, hvernig þeir eiga að fara
með mann. En sem ég er lifandi, er ég allt í einu setztur ofan
á stól og farinn að reykja og sé ekkert annað en mildina og
vingjarnlegheitin út úr hinu stórfræga andliti þarna á móti
mér, „grafinn lifandi" í skjalabunka með áletruðu „Nei“
yfir þverar blaðsíðurnar.
— Þetta er mikið ráð, þetta Fjárhagsráð, segi ég, svona
til að segja eitthvað.
— 0, alveg hreint óskaplegt, segiv prófessorinn. — Sa,
sem hefur verið trúr yfir litiu, mun efnnig veröa settur yíir
mikið.
— Já, ég skil, þér eigið þar við guðsfræðsluna, segi ég.
— Þetta Viðskiptaráð, var það ekki annars hálfgert óráð?
— 0, alveg óskaplegt, biddu fyrir þér. „Þeir þóttust vera
vitrir, en urðu heimskingjar“, eins og postulinn segir í Róm-
verjabréfinu, fyrsta kapítula, 22. versi.
— Aðkoman var altsvo ekki góð?
— Eiginlega alveg óskapleg. Þegar ég hafði kynnt mér
ástandið til hlítar, gat ég tekið undir með Prédikaranum:
„Þá hvarf ég að því að láta hjarta mitt örvænta yfir allri
þeirri mæðu“.
— Fjárhagsráð hefur nú eiginlega öll ráð í hendi sér, eða
þér öllu heldur, sem formaður þessa valdamikla ráðs?
— Það er nú svo, segir prófessorinn hugsi. „Og ég varð
mikill og meiri öllum þeim, er verið höfðu í Jerúsalem á und-
an mér“, segir Prédikarinn einhvers staðar.
— Hvað var nú fyrsta verk yðar sem formanns Fjár-
hagsráðs?
— Ég sneri mér að því, eins og Prédikarinn segir, að virða
fyrir mér speki, flónsku og heimsku, því hvað mun sá maður
gera, sem kemur eftir konunginn.