Spegillinn - 01.05.1965, Síða 5

FYRIR
OG EFTIR
FERM-
INGUNA
Fermingin er ein merkilegustu tíma-
mót mannsævinnar, og margir minnast
fram í háa elli með helgiblandinni á-
nægju þr iags, er þeir gengu fyrir
gafl og komust í kristinna manna tölu.
Meðan vér íslendingar vorum bara fátæk
kotþjóð, sem dró fram lifið á fiskveiðum
°g öðru óþrifastriti, stóð ekki annar eins
Ijómi um ferminguna eins og nú gerir,
síðan vér urðum svo rík þjóð, að fisk-
stritið þykir ekki borga sig lengur.
I voru ungdæmi mátti t. d. gott heita,
ef fermingarbarn fékk vasaúrshjall með
billegri festi, auk sálmabókar í skinn-
bandi, sem var hin venjulega gjöf. Efn-
uðustu bændur gáfu þó stundum börnum
sínum golsóttan lambkettling eða brún-
skjótt folaldsgrey. Svo var kannski
splæst lummukaffi á heimilisfólkið í til-
efni dagsins, — og þar með búið.
En nú er sem sé önnur öldin. Nú þyk-
’r það léleg ferming, ef ekki er efnt til
dýrlegrar veizlu fyrir fimmtíu til hundr-
að manns. Og veizlan hljóðar sko ekki
UPP á súkkulaði og rjómatertu, eins og
fullgott þótti hér áður fyrr, nei, matur
skal það vera, með kaffi og pakkaís á
eftir. Því miður búa ekki allir svo rými-
lega, að þeir hafi aðstöðu til að halda
bundrað manns veizlu í heimahúsum, en
þá er veizlan haldin í Sigtúni eða á Borg-
inni> jafnvel í Súlnasal Bændahallarinn-
ar; kannski má líka bjargast við Lídó,
ef í hart fer. Hvað fermingargjafirnar
snertir þykir skítt nú til dags, ef barn-
ungarnir fá ekki svo sem tvö skrifborð
°g eins og tuttugu Iengdarmetra af
hansahillum, radíófón og tíu til tólf þús-
und krónur í reiðu fé, auk sjálfsagðari
gjafa eins og gullarmbandsúra, penna-
setta, silfurnæla, ermahnappa og ilm-
vatna, sálmabóka og Nýja testamenta.
Þar sem allmikils ósamræmis mún
kenna í verðmæti fermingargjafanna yfir
alla fermingarbarnalínuna, viljum vér hér
með gera tillögu um hvað vér teljum
sómasamlegt að hvert barn fái í ferm-
ingargjöf. Eru tillögur vorar miðaðar við
algert lágmark; en hámarkið teljum vér
að verði að fara eftir efnum og ástæðum
vandamanna barnanna, svo og gjafmildi
hvers um sig.
Líta tillögur vorar þá svona út;
Til þess að ferming geti talizt lögmæt,
þarf barnið að fá eftirtaldar fermingar-
gjafir (að minnsta kosti); Eitt skrifborð,
15 lengdarmetra hansahillur, gullarm-
bandsúr, 5 pennasett, 10 pör skyrtu-
hnappa úr silfri (drengir), 10 silfurnælur
til alhliða brúks (stúlkur), einn radíó-
grammófón ásamt nýjustu bítlaplötum,
12 þúsund krónur í peningum (og séu
seðlarnir lagðir inn í þar til gerð kort,
en vér tökum fram, að börnin eru vita-
skuld ekkert skyldug til að lesa sálma-
versið, sem prentað er á kortið, það er
sem sé seðillinn, sem gildir, en ekki vers-
ið). Þá teljum vér sjálfsagt, að hvert barn
fái sálmabók og Nýja testamenti, ljóð-
mæli Einars Ben og biblíuna og svo sem
eina málverkabók. (Val bókanna skal
sem sé miðað við að þær fari laglega á
hansahillu og séu ólíklegar til að verða
börnunum neinn tímaþjófur síðar á æv-
inni).
Það skal tekið fram, að sé barnið lík-
legt til að vera efni í nóbelsskáld eða
kerlingabókahöfund, mættu skrifborðin
gjarnan vera tvö og pennasettin tíu. Biðj-
um vér svo allt sannkristið fólk að íhuga
þessar tillögur vorar gaumgæfilega. Ekki
getur hjá því farið, að jafngífurlegt fyr-
irtæki og fermingin er orðin framkalli
umstang mikið og áhyggjur þungar hjá
foreldrum fermingarbarna. Síðasta mán-
uðinn fyrir ferminguna grennist húsmóð-
irin dag frá degi af áhyggjum og kvíða
fyrir því ,að áleggið á smurða brauðinu
verði nú ekki nógu fallegt eða sósan út
á ketið ekki nógu bragðgóð, þegar til
veizlunnar kemur. Að sama skapi rýrn-
ar svo innstæðan f bankabók föðurins,
því fyrirtækið reynist fjárfrekt, og hefði
manntetrið eins vel getað startað útgerð
heils togara með aðstoð Stofnlánadeild-
ar sjávarútvegsins.
Þegar fermingin svo lo'. er afstaðin
og veizlan um garð gengin, standa ves-
lings foreldrarnir, sem með elju og ráð-
deild voru komin í sæmilegar álnir, uppi
þrælblönk og víxlum vafin um ófyrirsjá-
anlega framtíð, úttauguð á sál og líkama.
En fermingarbarnið sjálft húkir með fýlu
svip í djúpa stólnum sínum með lappirn-
ar uppi á skrifborðinu, mænir sljóum
augum á hansahillurnar ,þar sem sálma-
bókin og Nýja testamentið taka sig rétt
miðlungi vel út innan um Benna-historí-
ur og ungpíuskruddur, — og nennir ekki
einu sinni að kveikja á radíófóninum til
að hlusta á nýjustu S. G. plötuna meS
hinum víðfrægu Hljómum úr Keflavík
syðra.
H. Kristinn.
Spegillinn 5