Stúdentablaðið - 01.12.1966, Síða 27

- - - —, • \ \ TT
blátt bann við að hann yrði hald-
inn í húsakynnum skólans. For;n.
stúdentafél. Aðalsteinn Eiríksson fór
fram á, að leitað yrði álits háskóbi-
ráðs alls á málinu, og tilkynnti vara-
rektor honum seinna um kvöldið, að
hann hefði haft samband við alla há-
skólaráðsmenn nema einn, sem ekki
næðist til, og væri ljóst að meirihluti
ráðsins væri á bak við bann sitt við
að nefndur fundur færi fram í skól-
anum. Stjórn stúdentafélagsins gat
að sjálfsögðu ekki annað en hlírt
þessum sérkennilega úrskurði og fór
fundurinn fram tveimur dögum síð-
ar í húsnæði, sem félagið þurfti að
greiða allháa leigu fyrir, og vakti
fundurinn miklu meiri athygli en
orðið hefði, ef bann vararektots
hefði ekki komið til.
Þetta einstæða fundarbann vakti
almenna eftirtekt. Blöðin hófu þó
nokkur skrif um málið, og mikil
ólga varð meðal stúdenta. Þóttust
langflestir sjá, að framkomu vara-
rektors yrði að telja algert frum-
hlaup. Blaðaskrifin voru annars
nokkuð æsingakennd og ber að
harma það. Slíkt mun annars hafa
byggzt á því m. a. að ekki var haft
samband við þá stúdenta, sem gerzt
voru kunnugir málavöxtum. Einnig
birtu a. m. k. tvö blöð viðtöl við
vararektor, og hélt hann þar fram
sjónarmiðum sínum, sem óneítan-
lega virtust harla furðuleg. Kvaðst
hann vera að koma í veg fyrir póli-
tíska notkun háskólans, en sagði þó
jafnframt, að fulltrúar alþjóðasam-
taka, sem Island væri aðili að, gætu
fengið inni í skólanum til funda-
halda án þess að til misnotkunar
teldist. Fannst stúdentum almennt,
að þessi orð vararektors bentu ekki
til ýkja mikils skilnings á hugtökutn
eins og akademisknr andi og frjáls
hugsun, en þessi hugtök eru meðal
hornsteina þess menningarskipulags,
sem við Islendingar reynum að halda
uppi okkar á meðal. Þá virðast orð
vararektors ekki sýna mikla þekk-
ingu á eðli stúdentafélagsins, því að
helzt virðist svo sem hann hafi tahð
það pólitísk samtök af einni eða ann-
arri gerð.
Um hugsanlegar orsakir fyrir að-
gerðum vararektors í máli þessu er
ekki ástæða til að fjölyrða. Sennilega
hefur, eins og þegar hefur verið sagt,
ókunnugleiki um eðli og tilgang
stúdentafélagsins einhverju valdið.
Slíkt er þó ekki til málsbóta, þar eð
hann hafði sem starfsmaður við skól-
ann haft næg tækifæri til að kynna
sér markmið stúdentafélagsins, og er
raunar ólíklegt, að öll útgáfustarf-
semín í sambandi við stúdentafélags-
kosningarnar í haust hafi getað farið
fram hjá honum.
Ekki er kunnugt um, eins og þeg-
ar hefur verið fram tekið, að atburð-
ur þessi eigi sér neina eldri hlið-
stæðu. Hins vegar er kunnugt um
fyrri dæmi þess, að almenn samtök
stúdenta eða nefndir á vegum þeirra
hafi fengið erlenda aðila, ekki síður
pólitíska en Sara Lindman telst, sem
staddir hafa verið hérlendis á veg-
um aðila utan skólans, til að halda
fyrirlestra innan veggja skólans, og
hefur slíkt allt til þessa einstæða
dæmis jafnan verið látið átölulaust
af hálfu rektors og háskólaráðs.
Síðan Ármann Snævarr kom heim
í byrjun nóv., hefur hann ymprað á
því, að einhverjar reglur yrðu settar
um afnot stúdenta af húsakynnum
skólans til fundahalda. Við umræð-
ur um setningu slíkra reglna tel ég,
að stúdentar geti ekki annað en
staðið fast á því að hin hefðbundna
regla, sem virðist hafá gilt ein um
slíkt allt til þessa einstæða atburðar,
verði btmdin, það er að segja að al-
mennum samtökum stúdenta standi
lausar stofur opnar til fundahalds,
án undantekninga. Þessa kröfu er
auðvelt að styðja af okkar hálfu með
auðsæjum rökum, s. s. skorti okkar á
eigin húsnæði til félagslegra iðkana,
og þeirri röksemd, að annað geti
ekki samræmzt akademiskum anda
og víðsýni né heldur viðleitni þjóðar
okkar til að halda uppi samfélagi
frjálsrar hugsunar.
Niðurstaða framangreinds hlýtur
að vera þessi:
Lagalegur réttur háskólayfirvalda
hverju sinni til yfirráða yfir húsa-
kynnum skólans verður tæplega
dreginn í efa. Hins vegar er ekki
annað sýnna en vararektor hafi með
framkomu sinni brotið freklega á
siðferðislegum rétti stúdenta til af-
nota af húsnæði skólans til fundar-
halds. Þessi siðferðislegi réttur styðzt
við þau rök, sem ég hef reynt að
færa fram hér að framan, þ. e. skort
okkar á húsnæði til félagsstarfsemi,
hina ríkjandi hefð um lán húsnæðis
til stúdenta hinni viðurkenndu og
síðast en ekki sízt siðferðislegu
skyldu háskólayfirvalda á hverjum
tíma til að halda uppi merki aka-
demisks anda og frjálsrar hugsunar.
Því ber stúdentum að mótmæla
framkomu vararektors og háskóla-
ráðs, en óneitanlegt er, að sökin á
því sem gerðist hlýtur að vera mest
hjá \ararektor, þar eð hann átti allt
frumkvæði að margumræddu fund-
arbanni.
27
STÚ DENTABLAÐ