Fálkinn


Fálkinn - 01.04.1933, Qupperneq 13

Fálkinn - 01.04.1933, Qupperneq 13
F A L K I N N 13 í ! ' V> „/, ' ‘ ; 'i . /’a "Æm v •.•••■'•.•..;.■; ' ■ v/, y. • /,>•/ \ WK ' ^ B...._... . «i '■' /• •• • 1® •*■•'. J '^i ..'■ ■ ■■ ■■ ■ /• .,;■■■ •'. '../•;. • '•/-■. '*'.'/• l!m síðustu árahiót tóksf loks að ná ulveg upp flakinu af þýska æfinga- skipinu „Niobe“, sem fórst í Eystra- salti i liaust og 75 piltar druknuðu af. Það var afarmiklum erfiðleikum bundið að ná upp flakinu og þegar það loks var dregið á land, var það þannig útlits, sem sjeð verður á myndinni. Þykir alls ekki svara kosn- aði að gera við það en skipið var á grunnri siglingaleið og gat því sfaf- að hætta af því. MeistariVorst Skáldsaga eftir Auslin .1. Small (,Seamark') reka upp öskur. Heljarstór steinn sveif í loftinu örskamt frá höfði hans. En öskrið kom aldrei. Hann fjekk ekki einusinni ráðrúm til að læðast undan. Vætt af grjóti skall á höfði hans og kramdi það. Og hroti úr sekúndu síðar kom Maine sjálfur á eftir — hann datt ofaná mann- inn um leið og liann hnje niður. Lenti á hálsi hans, en hnjen gripu utan um axl- irnar og fingurnir læstust eins og skrúf- stykki utan um barkann. Fangavörðurinn kom engu hljóði upp, áður en hann datt — gat ekki einu sinni stunið. Maine var ofan á honum og hjelt honum föstum. Hann rej'ndi að losa sig frá skrokki mannsins, og um leið og hann reis á fælur, heyrðist ofurdauft hljóð í dvragættinni — og þrír lágir smellir. Maine sneri sjer við og greip andann á lofti. Dyrnar voru læstar — hann var enn- þá fangi, lokaður inni í þessu pestarbæli með meðvitundarlausan Austurlandabúa sjer til skemtunar. Hann stöklc að hurð- inni og reyndi að ná henni upp. En það var vonlaust. Hurðin fjell svo vel í vegg- inn, að þar var engin handfesta. Við nán- ari athugun sá hann, að ekki var einu sinni skráargat á henni. Hún varð ekki opnuð nema að utan. Auk þess opnaðist hún og lokaðist með sjálfvirkum útbúnaði. Svei, svei, sagði hann við sjálfan sig og neri gagnaugun, hugsandi. Þelta virð- ist ætla að verða seinlegt nudd. Verst er, að forðinn af þessum Asíudjöflum er lík- legur tii að endast lengur en kraftar minir lil að drepa þá....... Hann þagnaði og gekk að verki sínu rólega og með umhugsun. Iiann gaf sjer i huganum fimm til tiu mínútna frest. Að þeim tíma liðnum var líklegt, að fjelaga fangavarðarins færi að gruna margt og kæmi til að aðgæta betur. Hann losaði all- ar kúlurnar úr byssu sinni, tók af þeim oddana og ljet síðan sprengiefnið detta nið- ur í dálitla hrúgu. Síðan tók hann með- vitundarlausa manninn og leitaði á honum. í byssu lians voru sjö skothylki og tólf i öskju í vasa hans. Maine tók þau öll og fór með þau eins og hin. Er hann hafði lokið því, hafði hann fullan eldspítustokk af sprengiefninu, sem hann þrýsti í þjett lög. Hann fór með þetta að hinum veggnum og fann þar sprungu, sem var nógu stór til að taka það. Hann þrýsti því inn í sprung- una eins fast og hann gat, með hlaupinu á byssu sinni. Þvínæst smurði liann eld- spýtu með eitraða smjerinu og stakk henni gegn um lokið á stokknum, þannig að liaus- inn vissi niður. Hann kveykti í hinum end- anum, lokað rifunni með gegnhlauta vasa- klútnum og setti tvo þunga steina þar fyr- ir framan. Þá flýtti hann sjer eins og hann hesl gal að fela sig bak við grjótlirúguna. Hann var rjett aðeins kominn í skjól þegar alt sprakk. Hvítt ljós glampaði snögglega, en virtist breytast í gulleitán blossa. Og drun- ur heyrðust svo hræðilegar, að honum líanst eins og hljóðhimnurnar í evrum lians springju.. Hann kastaðist fast upp að steina- hrúgunni og fanst eins og meidda gagn- augað hefði brotnað. Heitur, þurr loftþrýst- ingur kom á andlit hans með heljar krafti og vasaklúturinn kom hvinandi fram hjá höfði hans og lenti í veggnum, eins og sterni hefði verið kastað. Og vatnið beljaði inn í kjallarann!!! Maine starð á þetta eins og dofinn. Síðan greip hann í örvæntingu i vasaljósið og lýsti á vegginn. Vatnið streymdi inn um gat, sem var hjer um bil alin í þvermál. Þrír steinar höfðu losast al- gjörlega úr veggnum og endarnir hrotn- að af tveimur. Innum gatið streymdi svo foss af vatni eins og þegar vatn sogast aft- ur niður i á, eftir stórflóð. Næstum áður en hann var búinn að jafna sig eftir áreksturinn, náði það hon- um upp í hnje og áður en hann hafði lýst á vegginn var það í mitti. Tíu sekúndum síðar varð Maine að svnda til að forða lífi sínu og buslaði eins og hundur í hringiðu og hjelt ljósinu eins liátt og hann gat upp úr vatninu. Hann flaut eins og lcorktappi í ólgandi hringiðunni, ýmist meðfram veggjumun eða hann rakst á grjótið, og stundum snerist hann eins og snarkringla í miðri iðunni. Vatnið steig og Maine um leið. Brótt rakst liendin, sem hann hjelt upp úr vatninu, í loftið. Hann lijelt sjer þar í múrhrot og stöðvaði sig, og tók hinar síðustu miðanir sínar áður en ljósið slokknaði. Vatnið hevrð- ist vella inn beint fyrir neðan hann og ýtti upp fótum hans svo að þeir lágu lá- rjettir en hann hjelt sjer dauðahaldi. Loks sleppti hann vasaljósinu og Ijet það sökkva, og sásl óljós hjarmi af því niður í vatn-

x

Fálkinn

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.