Fálkinn - 22.04.1933, Blaðsíða 13

F A L K I N N
13
Setjið þið saman! 7
Þrenn verðlaun: hr. 5, 3 og 2.
í.
2.
3.
4.
SAMSTÖFURNAR:
af-ald-ar-an-ar-a-a-a - blað - dal-dom-
dur-dað - der - egg-en-eyr- - byggj -
dorff - fell - gæs - i-ir-i-íl-iss-in-ír-
bam - lud-lauf - kór-ka - mán - o -
svav - um - van-veld - o - yttr - trje
5.
Orðin tákna:
6.
7.
8.
9.
10.
11.
12.
13.
14.
1. 'ísl. karlmannsnafn.
2. úrhrak.
3. Stórt egg.
4. ;ísl. karlmannsnafn.
5. Borg í Egyftalandi.
(i. Sjaldgæft frumefni.
7. Mikið af 'þeim i skóginum.
iS. Kona, sem átti sterkan inann.
!). --les Molineaux, franskur bær.
10. Spretta ekki á 'íslandi.
11. Bær í Englandi.
12. Trúarbók.
13. Belgiskur stjórnmálamaður.
14. Ein af íslendingasögum.
15. Þýskur liershöfðingi.
10. Tafl, sem margir kunna.
17. ísl. bæjarnafn.
15..............................
10................................
17................................
•V ?
Sendið „Fálkanum", Bankastræti
3 lausnina lyrir 10. mai og skrifið
málsháttinn í horn umslagsins!
Samstöfunar eru alls 45 og á að
setja þær saman í 17 orð í samræmi
við það sem orðin eiga að tákna,
þannig að fremslu stafirnir í orðun-
um, taldir ofan frá og niður og öfl-
ustu stafirnir, taldir að neðan og
upp, myndi islenskan málshátt.
Strykiö yfir liverja samslöfu um leið
og þjer notið hana í orð og skrifið
orðið á listann lil vinstri. Nota má
ð sem <1 og a, i, o, u sem á, í, ó, ú.
Kvenlegur yndisþokkl
er unglegur yíirlitur.
Hún frískar upp litarháttinn með
„KHASANA SUPERB-ROUGE“ og
eykur á fegurð munnsins með
„Khasana Superb-Yarasfifti. Útlitið
yngist upp, lífgast og fegrast á fá-
einum sekúndum. Vinir hennar
dáðst að henni því yndisþokki henn-
ar hefir aukist. „Khasana Superb“
gerir útlitið eðlilegt og þolir „Hvass-
viðri, vatn og kossa“. Viðhaldið og
aukið fegurð yðar með hjálp „Khas-
ana Superb".
DR.M.ALBERSHEIM, FRANKFURT A.M., PARIS u. LONDON
Aðaluntboð fyrir ísland: H. Ólafsson & Bernhöft.
MeistariVorst
Skáldsaga eftir Auslin .7. Small (,Seamark‘)
Hvað viljið þjer þá helst gera?
Jeg verð víst að reyna að sleppa aft-
ur. Jeg er rjett nýbúinn að skemma vand-
aðan kjallara fyrir manni, með því að
sprengja veginn i sundur. Þannig komst
jeg út. Jeg 1 jet kjallarann næstum fyllasl
og kafaði svo út í gegnum gatið á veggn-
ttm.
En hvar í veröldinni var sá kjallari?
Coralie var að lteyra um ný og ný undur
hverri mínútu, sem leið.
Uúdir þessu slóra vörugéymsluhúsi,
þar sem þjer björguðuð mjer.
Undir vatni?
Já, lijer um bil tveim mílum undir
vatni, á að giska, eftir tímanum, sem það
tók að komast upp. Já, jeg væri nú dattð-
ur maður, ef þjer hefðuð ekki komið að.
Og þarna eru þessir lögreglusnuðrarar að
þefa aftur. Haldið þjer ekki, að þjer vild-
ttð fara með mig að næstu tröppum og
skilja mig þar eftir?
Hjer eru einar tröppur til vinstri og
rjelt þar á móts við er gömul hafnarknæpa.
Þekkið þjer hana?
Því býst jeg ekki við.
Skemtileg og gömul. „Þrjú Stefni“
heitir lnin. Er það ekki skemtilegt nafn?
Sjerlega. Vekur allskonar gamlar
endunninningar.
Boniface er gamall vinur mimi, fyrver-
andi skipstjóri, sem er orðinn gestgjafi
þarna. Merridew heitir hann annars
Merridew kafteinn. Ef þjer bara skjótist
þangað inn svo lítið ber á og' nefnið nafn-
ið mitt, gerir hann hvað sem þjer biðjið
fyrir yður. Sennilega getur hann útvegað
yður þurr föt.
Þjer hafið verið dásamlegur vinur
minn, ungfrú W,arden.
Blessaður minnist eklci á það. Er
nokkuð fleira, sem jeg get gerl fvrir yður?
Ja-á. Maine hikaði við þá síðustu bón.
Hvað er það þá? Verið ekki feiminn.
Svona æfintýri henda mann ekki nema
eintt sinn á ævinni. Líf söngkonu er svo
fábreytilegt.
- Mig langaði til að vita hvenær þjer
svngið næst.
í kvöld — í Albert Hall.
Kærðuð þjer yður um, að jeg' yrði
einn af þeim þúsundum, sem hlusta á
yður? Jeg lofa yður að láta ekki mikið
á mjer bera.
Uoralie hló silfurskærum hlátri.
Já, hlessaður komið þjer. Jeg held
mjer þætti gaman að hitta yður aftur.
Nú rakst báturinn hægt á tröppurnar og
Maine steig út.
Þarna er knæpan rjett fvrir ofan yð-
ur. Jeg bið kærlega að heilsa kafteininum.
Hún hrosti og bros hennar var eins og sól-
skinið, og eftir augnablik var báturinn
kominn al' stað og rann í stórum boga, er
hann sneri upp eftir ánni.
Maine horfði á hana fara. í höfði hans
voru allskonar hugsanir i einum hræri-
graut. Að sjá og heyra þessa yndislegu
stúlku voru fyrstu mýlcjandi áhrifin, seni
sál hans liafði orðið fyrir siðan þá er hann,
varla nema unglingur — var að fást við
Sýklana í gamla Sláturhúsinu. Og hann
hafði næstum óafvitandi svarað þessum
áhrifum. Við fyrstu árás þeirra hafði hann
gefið frá sjer sína fvrri skoðun, að hann
væri sálarlaus maður — ekki annað en
hýðið utan af manni, sem mist hefði all-
ar göfugri tilfinningar og tilhneigingar.
Ó, hvað hún hafði verið vndisleg! Hann
hugsaði um það með meiri og meiri ákafa.
Fvrst er hún birtist honum, er hann kom
upp úr ánni, þegar honum skaut upp
eins og lifandi hræðu, en sú sjón liefði
átt að vera nægileg til að reyna á taugar
hverrar venjulegrar konu. En hún hafði
tekið því eins og hún væri veraldarvön.
Og nærgætni hennar. Ekki hafði hún sagl
eitt orð, þegar hann öskraði til lögregl-
unnar að fara. Þá gerði hún ekki svo mikið
sem líta á liann. Og seinna, þegar samtalið
snerist um jafn viðkvæm efni og raun var
á, hjelt hún sinum hluta þess i gangi með
varfærni og' ró, sem hefði getað gert hverj-
ttm stjórnmálamanni sóma. Hún hafði
hevrt á sögu hans og trúað því, sem hann
kærði sig um að segja frá, án þess að fara
út í smáatriði eða spvrja um meira en
hann vildi segja. Já, hún hafði komið fram
sem sannur vinur. Maine, sem var önug-
lyndur, grimmur og beiskur komst í þannig
skap, að hann langaði mest til að synda
á eftir henni og faðma hana að sjer.
Hún hvarf bak við vörupramma, sem
voru á ánni og Maine sneri við og gekk
upp tröppurnar.
III.
„Þrjú stefni“ var gömul timburþiljuð
knæpa, leifar frá þeim tíma, sem nú er
liðinn og aldrei kemur aftur. Þar voru
svarlir eikarbitar i vistlegu stofunum, og