Fálkinn


Fálkinn - 08.01.1943, Blaðsíða 5

Fálkinn - 08.01.1943, Blaðsíða 5
F Á L K I N N aðist áfram yfir múrbrot og steinsalla. Brot af gömlum högg- myndum og flúr úr loftinu lágu í brothaugum á gólfinu. Hinar frægu myndarúður í salnum höfÖu farið i mjel, en veggþilj- urnar, sem á voru máluð skjald armerki fornra stórmenna, höfðu staðist sprengingarnar. ' Jeg klöngraðist út aftur yfir grjóthrúgurnar og hjelt áfram för minni um vettvang eyðilegg- ingarinnar. Alt í einu nam jeg staðar. Einhversstaðar úr fjar- lægð heyrði jeg hljóð, líkt og þokulúður væri að væla. En brátt greindi jeg hvað þetta var — það voru tónar frá orgelinu í kirkjunni í Temple. Jeg flýtti mjer út í Hringgarðinn og gekk inn um lágar dyr. Kaldan vetr- argustinn lagði inn gegnum opna gluggana á kirkjunni og blöðin í nótnabók organistans flettust við í gustinum. Og sálmabækurnar lágu á stöllun- um á bekkjabökunum. Mig furðaði mikið á því, að þær skyldu ekki hafa verið teknar burt eftir að kirkjan skemdist. Jeg beið þangað til organist- inn hafði lokið við lagið. Hann sagðist vera að æfa sig á lög- unum fyrir næsta sunnudags- morgunn. Þó að kalt væri í veðri og^kirkjan væri glugga- laus, þá væru guðsþjónuslur haldnar þar alveg eins og áður var. Þannig höfðu þeir tekið hinu hræðilega áfalli, lögfræð- ingarnir allir, sem eru búsettir í Temple. Jeg hvarf á burt aftur af þess- urri eyðilegu slóðum og fór upp i Fleet Street. Á leiðinni var jeg að hugsa um, hve uppvæg hin gömlu stórmenni Temple á liðnum árum hefðu orðið við að sjá hin gegndarlausu spell- virki, sem bústaðir þeirra hefðu orðið fyrir. Charles Lamb, höf- undurinn, var fæddur i Crown Office Row i Temple og hafði meiri ást á þessum stað en nokkur maður annar. Mundi hann ekki hafa húðstrýkt Gör- ing með þeim orðum, sem hann átti mögnuðust til? Og Gold- smith, hinn gjöfuli veitandi, sem hjelt fleiri veislur en hann hafði efni á — mundi hann ekki hafa skrifað aðra „Deserted Village" um þessar aðfarir? Þessi eyði- legging hefði getað gert Samúel Johnson mállausan og lista- mannshönd sir Joshua Reynolds mundi hafa skolfið er hann hefði litið þessa eyðileggingu augum. Temple er ekki „hrífandi staður" eins og nú standa sakir. Og „hin dreymandi værð" og „drungi", sem Charles Dickens talar um i Barnaby Rudge er horfin. Og nú eiga orð hans ekki lengur við: „Þeir sem ganga um grasblettina og húsa- garðana i Temple geta heyrt bergmálið af fótatak'i sínu og lesa yfir hliðunum inn þangað, er þeir koma úr arginu í Fleet Street: „Sá sem kemur hjer inn, skilur háværðina eftir fyrir ut- an". Enn niðar vatnið í Lindar- garðinn og enn eru hjer kim- ar og krókar, sem f átækir stúd- entar horfa niður i úr þakher- bergjum sínum". En hvað sem öðru líður þá var Temple staður, sem maður hvíldist á. Og þó að það verði bygt upp aftur, getur það aldrei orðið sama draumalandið. Jeg tek undir það, sem Lamb segir: „Hvílík breyting fyrir, mann ofan úr sveit, sem kemur til London í fyrsta sinn — að koma úr mergðinni i Strand og Fleet Street inn í tign garðanna i Temple, sjá hin viðu torg og grænar grundir." Margsinnis hefi jeg sjeð hundruð útlendinga ganga um göngin og garðana í Temple og dáðst að hinum gömlu bygg- ingum þar. Eftir stríðið koma þeir aftur til þess að skoða, hvernig sprengjurnar hafa farið með London. Jeg vona að þeir komi í Temple áður en það verður .þygt upp á ný. Þeun verður það huggun að þeir hafa hjálpað til að hefna fyrir með- ferðina á þessum stað. — — „Drungann" og „hina dreymandi værð" hefir Temple mist um aldur og æfi. En skugg- arnir verða þar áfram. Þeir mega aldrei hverfa úr þessum stað — að minsta kosti þeir skuggar sem tengja sögu Temple við musteri Salómons og hvítu riddaranna, sem hjeldu vörð á vegunum,, sem lágu til borgar- innar helgu, á 12. öld. Þessir .gömlu musterisriddarar, sem svo voru nefndir, voru göfugt bræðralag. Á þessum stað á ár- bakkanum fagra reistu þeir kirkju þá, sem helguð var Mariu mey, og unnu eið að þvi að vera hreinlífið sjálfsafneitend- ur. Þeir hafa afhent okkur skuggana sem farast ekki og hverfa ekki af blettinum milli Thámes og Fleet Street og Strand. mam 1000 PUNDA SPRENGJA Á LEIÐ f FLUGVJELINA. Þetta er ein af þeim 1000 punda sprengjum, sem Bretar nota mikið af i árásum sinum á borgir Þýskalands og ítalíu. Sjest stýrisútbúnaðurinn og afturendi sprengjunnar og má ráða stærð hennar af samanburði við manninn, sem hjá henni stendur. En samt eru þessar sprengjur smásmíði hjá 8000 punda sprengjunum, sem Bretar eru nú farnir að nota. Hefir það sannast af Ijósmyndum, að ein slík sprengja gereyðilagði byggingu, sem var 108x96 metrar að flatarmáli. Myndin er úr Pump Court í Temple. Húsin til hægri hafa eyði- lagst, en lögfræðingarnir hafa.fært sig saman i húsið til vinstri. I TVEGGJA ÞUMLUNGA SPRENGJUVARGPARAR eru mikið notaðir í þessari styrjöld, einkum af fyrirsátar- mönnum, sem óvænt komast í færi við sveitir, sem eru mann- fleiri. Tvo menn þarf við hvern sprengjuvarpara. Hjer sjest hvernig þeir eru hlaðnir. 4

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.