Fálkinn - 07.03.1958, Síða 8

8
FÁLKINN
Giítnr
pnðurkerlingu!
Þau giftust i París. Hún sagöist elcki
telja sig löglega gifta, ef þau væru
ekki gefin saman í rússnesku kirkj-
unni í París. Það var kirkjan, sem
Mamma og Pabbi höföu gifst í, svo að
Tómasi gat ekki verið alvara, að ætl-
ast til að þau giftust í Englandi.
Tómas andvarpaði. — Hvað finnst
þér að Englandi? spurði hann.
— Ekkert! Ekki neitt! En Mamma
og Pabbi ...
Hann lét undan.
Fyrst vorn þau gefin saman borg-
aralega, og síðan í rússnesku kirkj
unni. Og Elena Dubois, sem var rúss-
nesk að hálfu og frönsk að hálfu,
varð frú Tómas Graham.
Þau fóru í 'brúðkaupsferð til Suður-
Frakkiands. Einn morguninn þegar
hann vaknaði, sat hún í opnum
glugganum. Sólin var að koma upp.
Elena var að slafra í sig vínberjum,
og horfði á sjómennina, sem voru að
koma úr róðri.
Hún tók eftir augnaráði hans og
leit við og horfði á hann stórum
gullinbrúnum augunum. — Ég var
svo sæl að mér var ómögulegt að sofa,
sagði hún. Hann settist upp i rúminu
og teygði fram hendurnar til hennar.
Hún fleygði sér í faðm hans og hjúfr-
aði sig að honum eins og krakki.
— Kysstu mig! skipaði hún. — Ég
verð ekki alltaf tuttugu og eins.
— Nei, liklega ekki. Hann brosti
í laumi.
— Ó, elskan min, sagði hún, — mér
er ómögulegt að hugsa til þess að eiga
að verða gömul. Þegar maður er orð-
inn tuttugu og fimm er lífið búið. Er
það ekki rétt?
— Tja, ég fyrir mitt leyti varð nú
tuttugu og firam fyrir þremur árum.
Tómas teygði úr sér og geispaði værð-
arlega, — og ég hefi aldrei verið
sprækari en nú.
Elena hristi hausinn óþolinmóð. —
Það er annað mál með karlmennina,
ættirðu að geta skilið. En kvenfólkið
... hún pirði augunum og lét sem
hrollur færi um sig. — Ég þoli ekki
að hugsa til þess að eiga að fá undir-
höku, og lirukkur kringum augun. Ég
vona að ég deyi áður en ég verð tutt-
ugu og fimm! Tómas, sagði hún há-
tíðlega og horfði á hann, — ég ætla
að fyrirfara mér á afmælisdaginn
minn, þegar ég verð tuttugu og fimm.
— Já, það finnst mér að þú ættir
að gera, sagði hann og lést vera al-
varlegur. Hann vissi að hún bafði
orðið tuttugu og fimm ára í síðast-
liðnum október. Það stóð á vegabréf-
inu hennar, en hún hafði gleymt að
hún hafði látið hann sjá það.
Hún hefði getað orðið leikinn lyga-
laupur, hugsaði Tómas með sér, ef
hún hefði ekki verið svona gleymin.
En hún gat ekki gabbað tveggja ára
barn, hvað þá meira. Og Beatrice
systir hans mundi ekki láta leika á
sig. Hann ætti kannske að stinga því
að henna, að vara sig á Beatrice? Þó
líklega væri það ekki vert. Hann
þóttist heyra hverju 'hún mundi
svara. Hvað áttu við, á ég að fara
varlega? Ljúga? Hver lýgur? Ó, Tóm-
as, þú ert hættur að elska mig, úr
því að þú getur látið annað eins og
þe'tta þér um munn fara.
Nei, það var líklega best að þegja.
Þetta fór eins og Tómas hafði bú-
ist við. Beatrice var ekki væg í dóm-
mn um Elenu. •— Tómas, sagði hún,
er þau voru ein sáman dálitla stund,
— það er ljótt að verða að segja það,
en þessi rússneska kona þín cr sú
þaulæfðasta ... ja, hvernig á maður
að orða það?
— Já, hvernig áttu að orða Jjað?
sagði Tómas kersknislega og honum
var skemmt. Hann hafði aldrei haft
dálæti á systur sinni.
— Hún er þaulæfður lygalaupur,
það er hún! sagði Beatrice og var
reið.
Hann barði rólega öskuna úr pip-
unni. — Henni hæUir til að láta
hugann hlaupa í gönur, sagði hann.
— Ég kalla það ekki að Ijúga.
— En ég kalla það að Ijúga! Bea-
trice, sem annars var stillingarljós,
var orðin sótrauð í framan. — Það
verður ekki áreynslulaust að vera
giftur henni, það muntu sanna, Tóm-
as minn.
í þeim svifum var opnað og Elena
kom inn. Ef hún hefði verið ensk
mundi 'hún ekki haía látið á neinu
bera, en það datt henni víst ekki í
hug. — Er það ég, sem það er svona
mikil áreynsla að búa við? spurði
hún.
Beatric roðnaði enn meira. — Jæja,
svo þú stendur þá á hleri, sagði hún
kuldalega.
— Vitanlega, sagði Elena frökk, —
það er eina leiðin til að kynna sér
livað þið enska kvenfólkið meinið.
Og nú skal ég segja þér, sagði hún
og röddin varð skrækari, — hvað ég
mcina um þig! Hún krosslagði fal-
legu handleggina á 'brjóstið og sagði
skýrt og greinilega: — Þú ert gömul
rolla!
Við sjáum liklega ekki mikið af
Beatrice hér eftir, hugsaði Tómas þeg-
ar liurðin skall á eftir systur hans,
sem rauk út.
ELENA átti sérstæðan þokka, og vin-
ir Tómasar urðu mjög hrifnir af
henni. Þegar þau voru i samkvæmum
ver hún að jafnaði hrókur alls fagn-
aðar. Það var alveg nýr blær yfir
henni, eitthvað sem var öðruvísi en
nienn áttu að venjast.
Það var einu sinni í samkvæmi að
hún hafði uppburði til að segja, svo
að Tómas hlustaði áj: — Já, mér
fellur vel við allt fólk hér í Englandi,
nema þessa herfu, hana systur hans
Tómasar. Og hún hefir andstyggð á
mér líka, svo að það er kaup kaups.
En Tómasi þótti vænt um hana. Þó
að hann sæi vel gallana á henni, þótti
honum vænna um hana með hverjum
deginum.
Því fór 'fjarri að hún væri nokkur
tvo stóla ...
fyrirmyndar eiginkona. í fyrsta lagi
eyddi hún óhæfilega miklum pening-
um i mat. Og lika var hún talsvert
mislynd. Stundum greip hana óstjórn-
leg heimþrá, svo að henni lá við
sturlun. Þá talaði bún aðeins um
Mömmu og París, og aðrir en Tómas
mundu hafa liagt henni að fara norð-
ur og niður fyrir löngu.
En oftast var hún glöð og -kát, og
maðurinn hennar var hálfgildings
dýrlingur í hennar augum. Þegar
Tómas hugsaði til einhleypingsár-
anna, fannst honum þau sviplaus og
leiðinleg. Að vísu gat það stundum
verið dálítið erfitt að vera giftur El-
enu, en það var aldrei leiðinlegt.
Fyrstu sex hjúskaparmánuðirinr
voru liðnir áður en hann vissi af. En
svo varð fyrsti áreksturinn einn
morguninn er þau sástu yfir morgun-
matnum.
Tómas var að lesa morgunblaðið.
Þá tók hann allt í einu eftir að svo
undarlega hljótt var við borðið. Hann
leit til Elenu. Og hún leit kuldalega
á hann til baka. Hún var eins og fal-
legt málverk þarna sem hún sat í rós-
óttum morgunkjól, sem fór svo vel
við gullið hörundið og dökka hárið.
En augun voru svört af heift.
— Jæja, sagði hún ískrandi, — svo
nú er það byrjað?
Hann saup stóran kaffisopa. —
Hvað er byrjað?
— Við höfum ekki verið gift nema
sex mánuði, og nú kærir þú þig ekki
um að líta á mig. Blaðið er meira
áriðandi.
— Hvaða bull, góða mín, sagði
Tómas og fór að lesa aftur. Hann var
að leita að grein um Kimherton-áætl-
unina nýju. Hann hafði lieyrt að efnt
yrði til arkitektasamkeppni um mikl-
ar byggingaframkvæmdir, og þeirri
samkeppni langaði liann að taka
þátt í.
— Bull, góða mín. Já, góða mín.
Nei, góða mín! Elena varð æstari og
æstari. — Það skal hætt að tala sam-
an við borðið, hér eftir, er það svo
að skilja? Svo varð röddin lág og
hættulega varfærin. — Þér er kannske
farið að leiðast að vera með mér,
Tómas?
Þarna kom það: „Borgarstjórinn í
Kimberton tilkynnti i gær . ..“ Hann
las áfram án þess að heyra hvað kon-
an hans, blessunin, var að segja. En
hann gerði sér ljóst, að það stóð upp
á hann að svara, og þess vegna sagði
'hann úti á þekju: — Já, góða min.
Áður en orðinu lauk var blaðið
þrifið af honum og þeytt á gólfið. —
Sjáðu, sagði Elena froðufellandi, —
nú traðka ég á blaðinu þinu. Ég hata
bglvað blaðið!
— Svona, svona, Elena, vertu ró-
leg. Tómas stökk ekki upp á nef sér.
— Þetta er nú full langt gengið!
— Nei, ekki nærri nógu langt! Og
svo kom kaffibolli fljúgandi. En hann
beygði sig svo að bollinn fór yfir
markið.
— Jæja, þér er farið að leiðast i
sambúðinni við mig, sagði hún aftur.
Ég get sjálfsagt keypt mér annað
blað á leiðinni i skrifstofuna, hugs-
aði Tómas spekingslega, tók brauð-
sneið i aðra höndina og hattinn i
hina og hvarf út úr dyrunum.
Þetta var alls ekki rétta stundin