Fálkinn - 07.03.1958, Side 13

FÁLKINN
13
faðir minn, sem átti hlut að máii, fannst mér
alltaf að ég mundi ekki verða hissa þó að
ég frétti að hann hefði nokkuð teygjanlegar
siðferðishugmyndir. Þegar stjúpa mín sagði
mér hvers konar „viðskipti" hann ræki, varð
ég í rauninni ekki sérlega forviða. Þetta var
auðvitað hræðilegt áfall, en mér fannst það
alls ekki ótrúlegt.
Hann kinkaði kolli til að sýna að hann
skildi hvað hún ætti við.
— En þegar stjúpa mín sagði mér frá
þér ...
— Frá mér?
— Já, það var hún sem sagði mér það.
Þó að ég hefði ekki þekkt þig nema stutta
stund, varð ég alveg agndofa. Ég gat ekki
trúað því.
— Og hvað sagði móðir þín þér um mig,
sem þú gast ekki trúað? spurði hann for-
vitinn.
— Um að þú stundaðir sams konar ,,við-
skipti“ getur maður líklega kallað það. Og
að pabbi væri ekki nema smápeð í glæpsam-
legum viðskiptum, en að þú væri eins konar
... glæpamannakóngur.
Nú varð löng þögn. Loksins sagði hann ró-
lega: — Og þú vildir ekki trúa að þetta væri
satt?
— Nei, ég gat ekki trúað því.
— Komdu hingað, væna mín. Hann rétti
fram höndina og hún stóð upp og gekk til
hans. Hún tók í höndina á honum. Og nú
tók hún fyrst eftir hve fallegar hendur hann
hafði — Antonía, er móðir þín áreiðanleg
og hefir hún ábyrgðartilfinningu, sem kall-
að er?
— Nei, alls ekki, svaraði hún án þess að
hugsa sig um. — Ég hefi þvert á móti oft
hugsað um, að það hljóti að vera hún, sem
hefir táelt pabba út á villigötur.
— Ég skil. Hann hallaði sér aftur án þess
að sleppa hendinni á henni. — Þú vildir þá
ekki trúa öllu því sem hún sagði þér?
— Nei.
— En þú trúðir því sem hún sagði um
mig?
— Já, auðvitað. Sérðu — það kom svo vel
heim við það, sem ég vissi áður. Og svo var
það þetta skjal í peningaskápnum þínum.
Mamma vissi um það, og — og um að þú
gast þvingað pabba til að gera hvað sem vera
skyldi. Og þetta féll svo vel saman.
— Jæja. Hann starði enn hugsandi á hana,
en brosti um leið og hann sagði: — Hvað
skyldir þú halda að standi í þessu bréfi?
— Mamma sagði að þú hótaðir að nota
það til að fá pabba til að gera — eitthvað
annað. Annað sem var ennþá verra en það,
sem hann hafði gert áður. Hún virtist vera
Hver er liundur kerlingarinnar?
hrædd við það, sem þú mundir neyðá hann
til að gera.
— Annars held ég að móðir þín sé yfirleitt
ekki hrædd?
— Nei.
— Þetta virðist vera talsvert skrítin kona,
Antonía. Ég hefði gaman af að kynnast
henni.
Hún horfði betur á hann. — Þú álítur að
ég hefði ekki átt að trúa mömmu, þegar hún
sagði mér þetta?
Hann svaraði ekki strax. En svo rétti hann
úr sér, hló snöggvast og klappaði á höndina
á henni áður en hann sleppti henni.
— Ég held að ég bíði þangað til á morg-
un. Þá skaltu fá að sjá skjalið sjálf, og get-
ur dregið þær ályktanir af því sem þér
sýnist.
— Er þér alvara að ég hafi gert mér
rangar hugmyndir um þetta frá upphafi?
— Já. Þú hefir líklega gert þér dálítið
skakkar hugmyndir um það. En farð.u nú
að hátta, sagði hann og brosti til hennar.
EITTHVAÐ AÐ GERAST.
Hana langaði mest til að sitja áfram og fá
hann til að segja meira, en það var ekki
hægðarleikur að óhlýðnast, þegar hann hafði
tekið eitthvað í sig, svo að hún bauð góða nótt
og myndaði sig til að fara.
Þegar hann kom að dyrunum stöðvaði hann
hana. — Antonía ...
Hún leit við.
— Það er best að þú verðir í herberginu
mínu — það er til vinstri þegar þú kemur
upp stigann.
— Herberginu þínu?
— Já. Það á að líta út sem þú hafir flúið
í ofboði einhvern tima í kvöld, sagði hann og
brosti þannig að hún roðnaði. — Ég er hrædd-
ur um að herbergið þitt verði að líta út eins
og það hafi ekki verið notað.
— En hvað ætlarðu að gera við sjálfan
þig?
— Ég get sofið hérna niðri.
— Verður það ekki óþægilegt. Fer ekki
illa um þig?
— Nei, mér líður ágætlega hérna fyrir
framan arininn. Og ég skal vekja þig í tæka
tíð. Þú verður að vera komin úr húsinu fyr-
ir klukkan sex.
— Já, það er sjálfsagt vissast. Góða nótt
— og þakka þér fyrir.
Antonía fór fyrst inn í herbergið, sem henni
hafði verið ætlað í fyrstu, og sótti dótið, sem
hún þurfti fyrir nóttina. Hinu dótinu stakk
hún ofan í töskuna og færði ýmislegt þarna
inni úr stað, til að láta sýnast að hún hefði
farið í skyndi.
Svo fór hún inn í herbergi Max með tösk-
una í hendinni og náttkjólinn á handleggnum.
Hún hafði séð herbergið áður, þegar þau
gerðu sér ferð þarna út til að skoða húsið,
en þá var það öðru vísi. Nú var svipur hans
kominn á það.
Meðan hún var að hátta hugsaði hún um
allt það, sem gerst hafði um kvöldið. Henni
hafði ekki skilist fyrr en nú, hve aðstaða
hennar var gerbreytt. Nú var hún ekki leng-
ur „hjónadjöfull" í frægu skilnaðarmáli. Hún
var aftur orðin hún — gat lifað sínu lífi.
Ógnin sem hafði vofað yfir henni síðustu
vikurnar var smám saman að hverfa. Að vísu
gat hún ekki enn hugsað til Martins án þess
að hjarta hennar blæddi. En kannske mundi
rætast úr þeim vanda líka.
Hún lagðist fyrir i rúminu og varp öndinni.
Hún lét ljósið loga á náttborðinu og lá dá-
litla stund og var að hugsa um hina hlið
málsins.
Aðstaða föður hennar virtist jafnvel ekki
eins hættuleg og áður. Hún vissi að það var
að minnsta kosti engin yfirvofandi hætta.
Þessa stundina fannst henni ótrúlegt, að
Shardon mundi beita fantabrögðum við
hann. Annars var dálítið í þessu, sem henni
fannst ekki í samræmi. Móðir hennar gat
ekki hafa sagt satt þegar hún talaði um að
Shardon gæti neytt þau til hermdarverka.
FÁLKINN — VIKUBLAÐ MEÐ MYNDUM. — Af-
greiðsla: Bankastrœti 3, Reykjavik. Opin kl. 10—12
og 1 V-i—0. -— Ritstjóri: Skúli Skúlason. Framkv.stj.:
Svavar Hjaltested. — Síjni 12210.
HERBERTSprent.
ADAMSON
Ævintýr handa
börnum.