Fálkinn


Fálkinn - 30.01.1959, Side 9

Fálkinn - 30.01.1959, Side 9
FÁLKINN 9 — Frændi var undir eins sammála mér um að þú skyldir koma til okkar, hélt Eva áfram, og Karen komst öll á loft þegar hún heyrði það — ég símaði til hennar í gær. Ég er viss um að þér líður vel hjá okkur, Knútur. Ég svaraði engu. Eg sat og hengdi liöfuðið, en þegar ég leit upp spurði ég iágt: — Veist þú að ég er trúlofaður Önnu-Lísu Blom? — Já, ég veit það. Ég stóð hægt tipp. — Þakka þér fyrir, Eva, sagði ég — ég hefi alltaf vitað, að þú varst einn af bestu vin- um mínum. — Hvar ætlarðu að verða? spurði hún er við gengum saman út úr hlið- inu. Og nú fyrst varð mér hugsað til þess að ég átti ekkert athvarf í bænum. Ibúðin, sem ég hafði verið í með syst- ur minni, hafði verið leigð öðrum um stundarsakir vegna jíess að Karen hafði ráðist í stöðu norður i landi og var ekki væntaiileg aftnr fyrr en með haustinu. Ég liafði treyst því að úr öllu mundi rætast er ég hitti Önnti- Lísu, að ég hafði ekki hugsað fyrir neinu. — Lofðu mér að ltringja til unnust- unnar minnar, sagði ég er okkur varð gengið framhjá simaklefa. — Kannske er hún veik. Nei, Anna-Lisa var ekki veik. Hún var farin í sumarleyfi, án þess að gera mér aðvart um það. Þegar ég kom út úr þröngum klef- anum bogaði svitinn af andlitinu á mér. — Þú mátt ekki reyna mikið á þig, sagði Eva móðurlegri umhyggju. — Gleymdu ekki að þú hefir verið mikið veikur. — Nei, ég gleynii engu, Eva mín, svaraði ég með beiskju, — ég gleymi ekki að fólk forðast mig, og ekki held- ur að ég er atvinnulaus og finnst ég vera aumingi. En það er ekki ])að versta. Það versta er ... Ég þagnaði í miðri setningu, og svo sagði ég biðjandi: — Eva, lofaðu mér að koma með þér. Eg er beinlínis hræddur við að vera einn núna — ég finn að ég gæti það ekki . .. Tveimur tímum síðar sátum við í járnbrautarlestinni. Eftir fáeina daga fannst mér ég vera orðinn eins og annar maður. Mér fannst lífið hafa fengið annað við- horf, það var ekki eingöngu til byrði. Það var kannske ekki fyrst og fremst skemmtilega andrúmsloftið á bænum, sem þetta var að þakka, eða hið hressandi skógarloft, heldur fyrst og fremst nærvera Evu. Ilún lét ekki fara mikið fyrir sér — en hún var allsstaðar nálæg, hún hressti mig og reyndi svo lítið bar á að reyna að læltna ósýnilega sárið, sem ég liafði fengið við liáttalag Önnu-Lísu. Hvern ig gat hún rennt grun i allt það, sem ég hafði orðið að líða? Einu sinni sagði hún meðal annarra orða: — Ileyrðu, Knútur, ég ... ég held að fólk liafi rangt fyrir sér, þegar það grunar þig um að eiga sök á slysinu. Það lá nærri að spyrja: — Hvað hefirðu fyrir þér í því? En ég spurði ekki. í staðinn greip ég i höndina á henni og fór að fitla við lítinn, ósjá- tegan liring, scm liún var með á fingr- inum. — En hvað þetta er laglegur hring- ur, þótt hann sé litill. Ég varð hissa er ég sá að lnin roðn- aði. — Manstu ekki eftir honum? spurði hún lágt. — Þú gafst mér hann þegar ég var tól£ ára. Þú varst orðinn tvi- tugur þá — og þegar þú dróst hann á fingurinn á mér, sagðir þú ... Hún þagnaði og leit undan. En allt í einu sá ég allt þetta fyrir mér. Litlu telpuna í hvíta kjólnum, svo unga og sakleysislega, og sjálftun fannst mér ég vera orðinn svo þrosk- aður og fullorðinn. — Hérna, Eva litla. hafði ég sagt, — nú set ég á þig hring, og svo vona ég að þú munir alltaf eftir mér þegar þú lítur á þenn- GOÐ ÆSKUIVNAR .'1 % & Það vakti athygli í sumar sem leið, er kornung og óþekkt leik- kona fékk Oscars-verðlaunin fyr- ir besta leik ársins í kvenhlut- verki. Stúlkan hét Joanne Wood- ward og leikafrek sitt vann hún i kvikmysd, sem heitir: „Þrjú andtit Evu“. Það er uppreisnarhugur í unga fólkinu nú á dögum, og þess vegna dáir það mest leikara eins og James Dean, Marlon Brando, Tony Perkins og Montgomery Glift. Fyrsta kvendið í hópi þessa unga og sjálfstæða fólks er Jo- anne Woodward. Hún gerir það sem henni dettur í hug, og henni dettur líka margt skrítið i liug og hún kemur ólíkt fyrir sjónir, þvi sem fólk gerir flest. Joanne er fædd 27. febrúar 1936 í Thomasville, Georgia. Hún var snemma baldin og vildi láta taka eftir sér. Hún var ekki nema þriggja ára þegar hún var látin lesa upp kvæði á barnaskemmt- un, og líkaði svo vel þegar hún heyrði lófaklappið, að hún las kvæðið þrisvar áður en móðir ur. Og svo ávarpar það þessa leikara á götunni. Ég lék i stór- um leik, sem allir töluðu um. Og upplifði að bílstjóri, sem ók mér, talaði um leikritið og sagði mér hvað ég hefði sagt og gert i ieikn- um — en hafði ekki hugmynd um hver ég var! V' 5 A JOANNE WOODWARD 3 hennar gat stungið upp i hana. Leiðbeinandi skólaleikfélagsin/ sá að Joanne hafði leikgáfu. Hún lagði stund á leiklist i tvö ár og komst svo í hinn fræga skóla „Actors Studio“ í New York og k-ynntist ýmsum ungum leikur- um, þ. á. m. Paul Newman, sem þá var giftur og átti börn. Hún giftist Iionum í fyrrasumar, og hafði þá leikið á móti honum í kvikmyndinni „Blossandi sum- ar“ gerðri eftir sögu Williams Faulkner Nóbelsverðlaunamanns. Joanne hafði leikið Shakespear- eshlutverk þegar hún var niu ára, en eftir skólanámið fór hún að leika og koma fram i sjónvarpi og var brátt tekið eftir benni, þótt hún sé litil fyrir mann að sjá, gangi með léttgreitt hárið og í fötum, sem hún saumar sjálf. Hún játar að hún hafi aldrei ver- ið beðin um rithönd sína, vegna þess að enginn þekki hana, þeg- ar hún er á götunni eða manna- mótum. Enda á hún mörg andlit og breytir svip i hvert skipti sem liún setur upp nýjan hatt. Og þegar hún leikur týnist alveg svipurinn, sem á henni er utan leiksviðsins. — Eitt af því sem leikurum þykir gott við sjónvarpið er að þeir verða kunnir er þeir liafa sýnt sig fáeinum sinnum, segir Joanne. — Fólk situr lieima í stofunni sinni og horfir á okkur og finnst að það þekki okkur aft- Fox réð hana til sín og léði hana íil að byrja mcð öðrum í tvær myndir, sem heita: „Teldu upp að þrem og biðstu svo fyrir“ og „Koss fyrir dauðann“. En svo fór Fox að taka mynd, byggða á sannri sögu, um konu með þrí- klofið sálarlif. Margar kvikmynd- ir eru til af tvíklofnu fólki, svo sem „Dr. Jekyll og Mr. Hyde“, en þetta var alveg nýtt. Aðal- persónan, Eva, var i rauninni þrjár ólíkar persónur, sem börð- ust um yfirráðin í einum og sama líkama. Þetta var tilkjörið hlut- verk handa Joannc. Þarna var „eðlilega Eva“, „blíða Eva“ og „vonda Eva“, og leikkonan varð að hakla þeim aðgreindum og meira að segfa breyta málfæri fyrir hverja persónuna. En ár- angurinn varð sá, að aídrei hcfir leikkona hlotið skjótari frama en Joanne Woodward gerði i þessu lilutverki. Joanne táraðist er hún gekk fram til að taka á móti Oscars- myndinni sinni. En þá var hún hún sjálf. •—- ,;Þetta hefir mig dreymt um sfðan ég var tólf ára,“ sagði hún við blaðamennina. Þessi leiksigur varð til ])ess að Fbx fékk henni tvö stór híút- verk, i „Engin afborgun“ og „Blossandi sumar“. I síðari myndinni lék hún á móti Paul Newman, sem varð maðurinn liennar 29. janúar í fyrra. Næst: Pat Boone! % % H an hring á hendinni á þér. Hún hafði kafroðnað í ])að skipti, cn .iafnframt hafði hún litið svo fast og alvarlega á mig, að á eftir fann ég til blygðunar fyrir að hafa kannske vakið einhverjar tilfinningar hjá henni, sem gætu staðið þroska henn- ar fyrir þrifum. Ég skammaðist min líka núna. Og til að leyna hinni snöggu geðshrær- ingu sem ég komst í, tók ég um hönd hennar og kyssti hana. — Ó, Knútur, muldraði lnin. En svo stóð hún hægt upp og við héldum áfram þegjandi. Það mun hafa verið kringum viku síðar, sem ég sagði við hana: — Mig langar afar mikið til að biðja Önnu-Lisu um að koma hingað á sunnudaginn. Má ég skrifa henni um það? — Já, alveg sjálfsagt, sagði Eva, en röddin titraði ofurlitið. Og Anna-Lisa kom. Hún var fal- legri en nokkurn tíma áður er lnin kom út úr lestinni og gekk til mín. Skrefin voru löng og sveigja í hreyf- ingunum. — Komdu sæll, Knútur, sagði hún. — En hvað þú ert orðinn frísklegur. — Já, það er orðið langt siðan við sáumst seinast ... Svo gengum við hlið við hlið þenn- an stutta spöl heim að bænum, og ég fór með liana inn í stóra, bjarta dág- stofuna. Eva sat þar inni. Hún heils- aði Önnu-Lísu, en þegar hún sýndi á sér snið til að fara út, sagði ég ein- beittur: — Nei, farðu ekki, við þurfum ekki að tala nein launungarmál, hún Anna- Lísa og ég. Ég vil að þú verðir hérna. Eva roðnaði, en gerði sem ég bað og settist aftur. Það komu hrukkur á ennið á Önnu-Lísu, og munnvikin kipruðust. — Ég bað þig um að koma hingað, af því að mér fannst ég ekki eiga úttalað við ])ig, sagði ég. — Það er spurningin um brúðkaupið — ég vil ekki draga það lengur. — Ég lofaði að giftast þegar þú fengir góða stöðu, svaraði hún kulda- lega, -— en það væri óvit að gift- ast núna, meðan þú ert atvinnulaus. — Jæja, þú kallar það óvit, að mað- ur eins og ég skuli vera í giftingar- hugleiðingum. Hvernig líst þér á, Eva? Eva var með tár í augunum og var- irnar skulfu. — Anna-Lisa meinar líklega ekki það sem hún segir, svaraði hún lágt. — Þetta hefir komið flatt upp á hana. Ég hló, það var harður og beiskur biátur. — Nei, Eva mín, nú skjátlast þér, sagði ég. — Þú þekkir hana ekki, en það geri ég! Hún lofaði einu sinni að verða í brúðkaupinu mínu, og ég ætla ekki að láta hana sleppa. Manstu ekki eftir því, Anna-Lisa? Hún horfði á mig, og ég sá að hún varð hrædd, hún skildi að hún hafði liætt sér of langt lit á veikan ís. — Ég ætla að lialda loforð mitt, ef þér cr nmhugað um það, sagði hún kuldalega. Ég hló aftur, en nii var liláturinn öðru vísi. —- Það cr ágætt. Brúðkaupið verð- ur eftir sex vikur . .. og ég þarf svara- mann — og það ert þú, sem átt að verða svaramaður minn. — Svaramaður? — .Tá, svaramaður, hvað hélst þú að þú ættir að verða? Datt þér i hug að ég vildi giftast manneskju eins og Framhald á bls. 14.

x

Fálkinn

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.