Fálkinn - 10.04.1963, Side 18

vegurmn
suður
öfugt, en menn vilja heldur vera á sömu
vélinni.
— Sumir segja að engin vél sé eins af
sömu tegund. Er það rétt?
— Það er engin vél eins. Þær eru
allar með sínum sérstaka hætti þótt
þær séu frá sömu verksmiðjunni og
það er eins og maður þurfi að kynnast
hverri vél fyrir sig eins og því fólki sem
maður umgengst.
— Er þetta ykkar mötuneyti?
— Já, við höfum hér mötuneyti.
Vegagerðin leggur til ráðskonu og svo
höfum við smávegis dagpeninga í fæðis-
kostnaS.
— Er ekki leiðinlegt að vinna að vega-
gerð í snjó og kulda?
— Snjórinn hefur ekki verið í vetur,
en myrkrið er alltaf leiðinlegt.
Við röbbuðum áfram við þá og þeir
luku við kaffið sitt og stóðu á fætur
og sögðu kaffitímann úti. Við spurð-
um þá hvort við mættum ekki fara
með þeim í aksturinn og það var auð-
sótt mál.
Við fórum í einn bílinn og sá sem
ók hét Kristinn Jónsson og sagðist vera
Engelhart Svendsen, jarðýtustjóri, við
farartæki sitt.
úr Fljótunum og vera búinn að vinna
hjá Vegagerðinni í fimm ár.
— Þú hefur ekki kunnað við þig í
sveitinni?
— Jú, að mörgu leyti, en það er nú
einu sinni svo að menn langar að sjá
heiminn. Á vorin langar mann alltaf í
sveitina og sumar í bænum gæti ég
ekki hugsað mér.
Hann setti bílinn í gang og ók af
stað. Sólin féll inn um framrúðuna og
hann setti sólhlífina niður.
— Nú fer sauðburðurinn að byrja,
einu sinni átti ég þrjátíu kindur, sagði
hann og skipti um gír. Hljóðið í bílnum
breyttist og hann hossaðist, þegar aftur-
hjólin fóru yfir ójöfnu.
Það var stutt að fara frá húsunum
þangað sem þeir sóttu efnið. Bíllinn á
undan okkur var fljótur að fyllast.
Hann þurfti ekki nema átta skóflur
frá ámokstursvélinni og við ókum
undir. Þar var stór bingur af grófu efni
sem hafði verið ýtt þarna upp og gam-
an að sjá hvernig skóflumaðurinn beitti
vélinni í binginn, fyllti skófluna og
snéri gálganum með skúffunni og opn-
aði hana yfir bílnum. Það kom örlítill
slinkur á bílinn þegar rauðamölin
kom á pallinn og rykmökkur gaus upp.
Við tókum átta skóflur og ókum af
stað.
— Ekki er einn maður á skóflunni?
— Nei, þeir eru tveir þegar svona
mikið er að gera. Annað væri ekki
hægt.
Það var óslétt og bíllinn hossaðist á
ójöfnunum. Við römbuðum í sætunum,
en Kristinn mætti hreyfingum bílsins-
betur.
— Hvaða verkfæri er þetta? spurð-
um við og bentum á einkennilega
klukku í mælaborðinu.
— Við köllum þetta kjaftakerling-
una. Þetta er klukka sem skrifar á kort
allt sem bíllinn er hreyfður. Á kortinu
sést hvað ekið hefur verið hratt og
hvernig og á hvaða tíma. Það er mikið
öryggi að þessu því að ef eitthvað kem-
ur fyrir má sjá það allt nákvæmlega
á kortinu. Verkstjórinn fer yfir kortin
á kvöldin og þá sér hann afköstin.
Það var stutt á typpinn og uppfyll-
ingin var það breið að hann þurfti ekki
að bakka til að snúa við heldur snéri
á uppfyllingunni. Þegar hann sturtaði
af heyrðust miklir skruðningar og bíll-
inn hristist allur til.
Við fórum úr bílnum og sögðumst
ætla að ræða við typpmanninn. í eina
Framh. á bls. 29.
18
FÁLKINN