Ljósberinn


Ljósberinn - 23.03.1929, Blaðsíða 2

Ljósberinn - 23.03.1929, Blaðsíða 2
90 LJOSBERINN aldrei mintist hún einu orði á uppskurð- inn, sem hún vissi að gera skyldi á sér. Enginn varð þess var, að hún væri vit- und hrædd, heldur brosti hún framan í hvern sem kom, eins og ekkert væri um að vera. Móðir hennar sat nú hjá henni nætur og daga. Hún tók eftir pví, að Rut lét sér mjög ant um, að handklæðið hennar væri alta/ á vísum stað, þar sem hún gæti náð í það með hægu móti. Það.var í rauninni ekkert undarlegt við þáð í sjálfu sér. En það var annað, sem móðir hennar tók eftir. Er hjúkrunarkonan lét hana hafa hreint handklæði, þá var eitthvað í horninu á óhreina handklæð- inu, sem Rut vildi taka og hnýta í hornið á nýja handklæðinn. Móðir henn- ar varð nú mikil forvitni á að vita, hvað það væri, sem litla dóttir hennar léti sér svona ant um. Og einu sinni spurði hún hana ógn blíðlega, hvað ]>að væri, setn hún geymdi svona vandlega. »Rut leit þá upp með tárin í augun- um og svaraði: »Ég fann það í dragkistuhólfinu mínu, þegar við fórum að heiman um daginn og mig langaði svo til að hafa Dað með mér«. Hún lofaði nú mömmu sinni að leysa hnútinn á horninn á handklæðinu; þar var þá samanvaíið blað úr biblíunni. Rut sagði þá, að sig langaði svo til að liafa það nálægt sér, til þess að hún gaíti haft það með sér á uppskurðar- stofuna og haldið á því, meðan á upp- skurðinum stæði. Hún hafði það líka á sér, þegar saumurinn var tekinn úr sár- inu. En hvað það styrkti hana J)á dá- samlega. Á blaðinu stóð þetta vers úr spá- dómsbók Jesaja (41,10): »Óttast þú eigi, því að ég er með þér, lát eigi hugfall- ast, því að ég er þinn Guð«. En sú trú og traust hjá litlu stúlk- unni. Sæl eru þau börn, sem eiga slíka trú. — •-<»€=>«»— ^*H0A tfiit (MtUtb farir "^jaiaberttmt) p^m=km?^¥, ___mm [Frh.] Presturinn skírði hann sama daginn og hann jarðsöng móður hans. Ekki var margment við járðarförina. Fáeinir kunningjar Möllu gömlu álitu það skyldu sína að skreppa heim til hennar og fella örfá tár við líkbörur ókunnu stúlkunnar, sem þeir hefðu fegnir viljað vita meira um en kostur var á. En hér varð engum spurningum svarað. »Dauðinn ei svarar þér, sem þú hann spyr, nerria með helklukku hljómk. Marín Ingimundardóttir hélt sveininum sjálf undir skírn og réði einsömul nafni hans. »Móðir hans hét Jóhanna«, sagði hún, »og hann skal heita Jóhann«. Jóhann litli var lagður sofandi í rúm- ið, sem hún móðir hans hefði hvílst í seinustu stundirnar, og þar sem hún hafði kvatt hið jarðneska líf sitt. Hinzta hvílurúmið hennar var borið út um stofugluggann á bænum hennar- Möllu gömlu,' og svo var gengið til kirkju. Einhver hafði haft orð á því við gömlu konuna, að það væri eins og hvert annað óþarfa ómak og kostnaður að bera hana í kirkju, ókunnuga stúlku, sem enginn bar kensl á; en Marín var á alt annari skoðun. »Hvers vegna ætti ekki að bera líkið hennar í kirkju?« spuröi hún. »Var hún

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.