Ljósberinn


Ljósberinn - 08.06.1929, Blaðsíða 1

Ljósberinn - 08.06.1929, Blaðsíða 1
Cosberí/j 'jj^s- ""Zjfesu& sqg&i"s- JZetjf$. h&fftiinum **<?£komafil mín egbariníð þeírn þae ekfct, í a<f sÍíkuni heurtr Quðs ríki H1 ¦ IX. árg. Reykjavík, 8. júní 1929. 22. tbl. Guðrækin móðir. Hlíð pú, son minn, á áminning föður píns og hafna eigi viðvörun móður pinnar; pví að pær eru ynd- islegur sveigur á höfði pér og men um háls pinn. (Orðskv. 1, 8-9). Kæru . ungu vinir. Festið þessi sönnu orð í ininni. Pá mun ykkur vel farast. Einu sinni var' guðrækin móðir, sem hét Dórothea Trudel. Hún átti heima í f jarlægu landi (Sviss). — Hún segir svo frá æskuárum sínum: »Pegar ég var níu ára, þá var mér stöðugt haldið til vinnu. Ég átti ekki kost á nokkurri frístund. En samt var ég glöð og ánægð. Hún mamma mín var mér svo góð. Aldrei leyfði hún mér né systkinum mínum neina ónytjumælgi né ilt umtal um aðra og aldrei heyrðum við börnin pað af vörum móður okkar. Hún á'minti okkur sjaldan, en dæmi hennar kom í áminningar stað og bænir hennar til Guðs héldu sjálfræði okkar í skefjum; þurfti ég þess ekki sízt við, því að óg vildi ráða mér sjálf. En ég gat það ekki, ég varð að snúa af minni götu og fara að hennar vilja, því að ég gat ekki annað en elskað hana. En þeg- ar hún þurfti að vara okkur við ein- hverju eða koma í veg fyrir að við fær- um okkar ferða, þá gerði hún það, svo eftirminnilega að við gátum ekki gleymt því. Hún fól okkur Drotni algerlega á hendur og endurminningin géymist enn í hjarta minu. Ég man, hve oft hún bað þessa bæn: »Börn mín hjá pér forsjá finni, frá peim öllum vanda hritt. Láttu standa á lífsbók pinni líka poirra nöfn sem mitt* Hún sagði það að vísu með öðrum orð-' um, en meiningin var hin sama: »Drott- inn láttu ekkert barnanna minna vánta á degi þínum«. - Og henni reyndist það, að ef vér vörp- um áhyggjum vorum á .Drottin, þá ber hann umhyggju fyrir oss, og hún öðl- aðist þá gleði að sjá, hversu andi Drott- ins vann sitt blessaða verk í hjörtum okkar«. Það var hin barnslega trú og einlæga guðrækni þessarar móður, sem var sá jarðvegur, sem litlu blómin hennar, uxu upp i. Pað var trú móðurinnar sem varð krafturinn í lífi þessarar ágætu konu, Dórotheu. . Petta minnir mig á orð Páls postula til Tímóteusar.

x

Ljósberinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ljósberinn
https://timarit.is/publication/362

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.