Vikan


Vikan - 30.10.1952, Blaðsíða 11

Vikan - 30.10.1952, Blaðsíða 11
VIKAN, nr. 42, 1952 11 MOIUA Z&&0 '^TMi Eftir JAY DRATLER. ÞAÐ VAR æfintýri líkast að aka heim þetta kvöld. Ég reið klofvega á halastjörnu, og r.iður undan mér strituðu mannaumingjarnir upp eftir Wishire Bouleward. Ég sneri til vinstri upp einstefnuvetrarbraut, og á leiðinni ók ég utan í vegarmerki, svo það þeyttist út í geyminn. En á sumum sviðum hugans hugsaði ég þó skýrt. Á þeim sviðum, þar sem gosið hafði upp óttablandin aðgerðalöngun strax og ég heyrði nafn Mónu. Nú hummaði í huga mínum á þeim sviðum, og ég hegðaði mér samkvæmt því. Nálægt Sunset Boulevard stanzaði ég bílinn. Tuggugúm var í hanzkahólfinu. -Því næst Lav- ender rakvatn. Burt með skrúflokið; aðeins fá- einir dropar. Pramar fyndist enginn ilmur af tigrynju. En þar með var ekki öllu lokið. Nokkru síðar hafði hummið í huga mínum breytzt í öskrandi hvæs. Ég velti því fyrir mér, hvort Móna hefði vitað fyrirfram, að Bill ætlaði sér að stunda töskuþjófnað. Mér þótti það ekki líklegt. Samt þekkti ég hana svo lítið. Áður hafði það nægt, en nú var allt breytt. Hvaðan var hún? Hvar hafði hún verið hingað til? Hvers vegna gugnaði hún ? Hvers vegna höfðum við bæði gugnað ? Mig langaði til að vita, hvað gerði okkur svo samþýðanleg, hvað oili þvl, að við hittumst, hvaða samkenni í fortið og uppvexti stuðluðu að íundi okkar. Hvaða orsakir í umhverfi okkar, hvaða sálfræðileg rök knúðu okkur út í þennan óhjákvæmilega flótta frá eðlílegu fjölskyldulífi ? Hvað olli þessum atburðum? Við erum öll mótuð af sérhverju orði, sem við segjum, af sérhverjum hlut, sem ber fyrir augu okkar eða berst að eyrum okkar, öllu því, sem heili okkar meðtekur frá því við fæðumst. Og úr því að tvær manneskjur geta orðið svo nánar hvor annarri á svipstund — hvaða sameiginlegar minningar áttu þær þá ? Höfðu þær vaxið upp víð svipaðar heimilisvenjur, fengið sams konar áminningar og veitt sömu mótspyrnu? Höfðu þær séð samkonar æskudrauma rætast? Ó já. Það var svo margt sem ég vissi ekki. Mér flaug það ekki í hug, fyrr en ég kom heim, að allt frá byrjun hafði ég ekki haft hug á að spyrja Sú, hvernig henni liði. Hún kvartar aldrei, og það var harla erfitt að trúa því, að hún hafði legið næstum fjóra mánuði í rúminu. Hún spaugaði bara, var kát og fjörug, og ef til vill heimsóttu hana svona margir einmitt vegna þess. Hún tók ekki á móti gestum sinum með neinum eymdarstunum. Ennþá var hún vakandi, las í blaði og beið eftir mér og um leið var eins og loku væri skot- ið fyrir Mónu í huga mínum. Allt í einu var ég sá sami og áður, spurði um barnið mitt, hlustaði á, hvað það hafði sagt og gert og borðað. Og eftir stundarhik sagðist ég ætla með henni í dýra- garðinn næsta sunnudag. Þegar maður lofar barni einhverju, þá verður maður að efna það. „Hvað ertu að lesa?" spurði ég um leið og ég steig upp í rúmið. Svona var þetta ein- «falt; svona áreynslulaust. Nú var ég aft- ur orðinn sá sami og áður. Eiginmaður fram í fingurgóma. Það var líkt og að fæla héra úr bæli sínu. Og sjálfur var ég hérinn. Það hafði Móna sagt. Hræddur; „Hún er um eiginkonu sem fer á glap- stigu," sagði Sú. hvaða karla og konur þau hafa átt mök; hvernig það tókst og svo framvegis; hvað þessi sagði á eftir og' hvað hinn. Ég var að minnsta kosti ekki eins auðvirði- legur og þetta fólk. „Láttu þér það að kenningu verða," sagði ég. ,,Að þú skulir segja þetta," andæfði hún. „Þú ert hamingjusamur. Þú hefur mig hjá þér. Ég er að visu óttalega vesöl sem stendur, ligg á meltunni alla daga. En fram hjá þér tek ég ekki." Ég brosti við henni. „Og veiztu af hverju? Af því ég tæki þig annars í bóndabeygju." „Ég mundi mana þig að reyna," sagði hún, „ef ég væri ekki með öll þessi ósköp í magan- um." Ég gekk til hennar og laut niður og kelaði við hana ástleitinn. Svo kleip ég hana í nefið, og hún brosti til mín. Svo var ekki meir. En nóg var það samt. Og svona einfalt var þetta. Og það var allt af því, að hugur minn skiptist í tvennt. Og sá hluti hans, sem lét nú til sín taka, hann var ósnortinn af því, sem gerzt hafði fyrr um kvöld- ið. „Hefurðu talað nýlega við lækninn?" spurði ég- ,,Já, í dag. Hann sagði ég mætti hætta við pranonepillurnar og ópíumið," sagði hún. „Afbragð. Bráðum geturðu aftur gegnt hlut- verki þinu sem eiginkona," sagði ég. „Og ef við eignumst aðra telpu álika og „Litlu", þá verð- um við virkilega hamingjusöm." „Lítla", var Anna. Sú skríkti. „Ég fór í mömmuleik við hana i dag. Ég var litla barnið, og hún var mamman. Ég var lasin. Og hún sagði mér að leggjast á hliðina, svo að hún gæti mælt hitann." Við hlógum litla stund, og við vorum mjög samstillt. Eins og við vorum raunar alltaf. Trúðu mér, það má líta á hana frá margvís- legum hliðum, en ævinlega endurspeglast hún á öðru sviði hugans. Þannig er það, án þess manni sé það sjálfrátt. Og þetta virðist eðli- legt, blátt áfram réttmætt. Tígrynjan læsir klón- um í hjarta þitt, og enginn sér þess samt nierki. „Nú skulum við fara að sofa, vina," sagði ég. „Klukkan er meir en þrjú, og þú verður þreytt á morgun." Ég geispaði. Þreyttur. Þreyttur og innantómur. Svona var þetta í raun og veru. Blíða mín til Súar hafði ekkert dvínað. Engin breyting. Allt var eins. Og ég óskaði, að hún gæti farið fram úr. Mig langaði til að skrifa til hennar nokkur orð á spegilinn i baðherberginu. Svoleiðis gerð- um við oft hér fyrrum. Við skrifuðum með sápu. Kjánalegar setningar. „Ég elska þig, kelli mín." Stundum teiknuðum við lika hjarta ;með ör í gegnum sig. Eða hauskúpu og bein i kross, og lítil setning niður undan. „Gettu hver elskar þig?" Stundum skrifuðum við ástarorð á smá- seðla og földum svo einhversstaðar í ibúðinni — stungum þeim í bækur, sem okkur þótti vænt um, í skúffur eða kápuvasa. Allt var þetta fjarskylt Mónu. Eins og í sér- stöku hólfi. Afmarkað. Hvað er svo hræðilegt við það? Látum svo vera — ég er bara misindis- maður, illa rættur syndari. Margt auðvirðilegra hefur gerzt í þessari borg. Hér var til dæmis evrópskt par; hann var filmstjóri, hún leikkona. Þau eru gift og búa ennþá saman. En þau lifa samt hvort í sínu lagi, spurnarlaust, jafnvel án gagnkvæmrar velþóknunar. Svo spjalla þau um afrek vikunnar á sunnudögum, jafnvel að öðru fólki viðstöddu. Þá segja þau hvort öðru, við Reyndin varð sú, að mér gekk erfiðlegar með Makk heldur en Sú. Og ég held ég hafi búizt við, að svo yrði. Hann hringdi til mín áður en ég fór til skrif- stofunnar daginn eftir. „Halló," sagði hann. „Get ég leyft henni aS heimsækja hann núna?" Þetta kom eins og reiðarslag yfir mig, og mér varð orðfall. „Já," sagði ég að lokum. „Hvernig var það ? Þú virðist harla vondauf- ur," sagði hann hljóðlega. Jafnvel hann varð að lina á hörkunni. Þó var rödd hans eilítið hás. Hann ræskti sig. „Ég sofnaði seint." „Hvernig var hún?" „Ég segí þér það, þegar ég hitti þig næst." „1 dag?" „Nei. Ég þarf að fara á fund hjá kvikmynda- félaginu," laug ég. „En í kvöld þá?" „Ég er upptekinn. Það kemur fólk i heimsókn í kvöld." Það var að minnsta kosti satt. „Hvað er að þér?" spurði hann. „Þú ert þó ekki að verða innbilskur?" „Ekki núna, Makk, ég get ekki sagt þér neitt núna." „Þvi ekki?" „Ég get það bara ekki." Hann þagði litla hríð. „Er einhver þarna hjá þér." „Já." Og ég sagði þetta af svo miklum létti, að það hljómaði sennilega. „Nú . . . jæja, ég hitti þig seinna. Vertu bara rólegur," sagði hann. „Og skemmtu þér vel." „Auðvitað. Vertu sæll, Makk." Mig fiðraðr um allan skrokkinn. Mér fannst ég vera skítugur. En við hverju mátti ekki búast af Makk. Svona var hann. Og fjölmargir urðu verri en hann í lögreglunni. Ef til vill var ekki einu sinni hægt að álasa honum. Eitt sinn sagði hann mér frá því, hvernig lögreglumenn í saur- lifnaðardeildinni hækkuðu í tign. Þeir fram- kvæma nokkurskonar handtökur. Eins og til dæmis þegar nokkrir þeirra boruðu gat á þakið Það er ekki verra en hver önnur vinna að vera eiginmaður. En það hjálpar óneit- arilega mikið, ef manni geðjast að húsbónd- anum. yfir salernum karla í einum borgargarðinum og settu mexikanskan strák þar upp á til að fylgjast með kynvillingum. Eða þegar þeir ginntu stráka til athæfis, sem vörðuðu við 228. greinina i kaflanum um saurlifnað. Makk sagði mér líka frá sálsýkisfræðing, sem lögreglan kvaddi iðu- lega til rannsóknar á þesskonar málum. Auðvit- að fékk hann ríflega þóknun. En að síðustu gerð- ist hann meðsekur. Til sögunnar var nefndur tuttugu og tveggja ára kynvillingur. Lögreglu- maður nokkur hafði verið í einkabíl, borgara- klæddur. Hann hafði tekið strákinn upp í bílinn, gert sig líklegan og handtekið hann síðan. Sálsýkisfræðingurinn var kvaddur til rannsókn- ar, og hann missti stjórn á sér og athugaði hæfni kenntnga sinna í reynd. Að hans áliti, hafði hann sagt, var sérhver maður, sem lét teygjast til slíkra athæfa, með öll einkenni kynvillinga, hvort sem hann gerði sjálfum sér það ljóst eða ekki. Það varð uppsteytur í réttinum, og pilturinn var sýknaður. En sálsýkisfræðingurinn var aldrei aftur kvaddur til lögreglunnar. Nú var Makk eflaust að geta sér orðstírs í saurlifnaðardeildirmi. Áður en ég fór til skrifstofunnar þennan

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.