Vikan


Vikan - 11.09.1958, Blaðsíða 13

Vikan - 11.09.1958, Blaðsíða 13
Unga fólkið — Hjördís og Haukur Framhald af bls. 6. ir sjómenn. Mamma var á sjó og móðursystur mínar hafa verið á sjó í 17 ár. En þú mátt ekki segja frá því, þær yrðu æfar gömlu konurnar ef ég kæmi svona upp um aldurinn. Ég tók gagnfræðapróf 1948 á Húsavík, í loftskeyta- skólann fór ég árið 1953 og lauk náminu á 10 mán- uðum. Þá fór ég beint á togara og hef verið á tog- urum sínum, þangað til í vor. Ég er fyrsta konan sem fer til sjós á togara. — Og hvernig tóku karl- arnir þér? — Aldeilis prýðilega, svarar Hjördis, þeir tóku mér á-7ca/-lega vel. Og mér hefur fallið vel við þá. — Túrarnir ekki langir og þreytandi? — Lengsti túr sem ég hef farið var 40 dagar og við fengum ekki bein úr sjó. Vorum búin að reikna út að við þyrftum að vera 132 daga til að fylla skipið með sama áframhaldi. En þetta var jafnframt skemmtileg- asti túrinn. Mannskapurinn var samvalinn og gerði sér enga rellu út af fiskileys- inu, við skemmtum okkur semsagt prýðilega. En skemmtilegasti skips- félaginn sem ég hef kynnst á minni sjómennskutíð er hann Blásteinn bræðslumað- ur á togaranum „Þorsteini Ingólfssyni". Hann er hag- yrðingur hinn mesti og hef- ur ekkert fyrir þvi að kasta fram stöku. Við höfum oft stytt okkur stundir við að kveðast á og kennir þar margra grasa. Hjördís fer með ýmsar vísur eftir sjálfa sig og Blástein en harðneitar að láta þær á þrykk út ganga, þrátt fyrir bænastað okkar. — Við kváðumst á þann- ig að við festum visurnar okkar upp á vegg í mat- salnum. Áhöfnin fylgdist alltaf vandlega með, enda má segja að annar hver maður um borð fengist við yrkingar. Og allir höfðu gaman af, jafnvel þeir sem kölluðu þessar bókmenntir okkar veggjalýs og þar fram eftir götunum. — Og ferðu á sjóinn í haust ? — Ekkert ákveðið enn, svarar Hjördís, þó fer ég sennilega. Mig blóðlangar í stríð við Bretann. Ég skyldi svoleiðis knúsa Tjallann, þeir eiga allt illt skilið. ÞAÐ ER LANGT frá því að Haukur Hauksson eigi að baki sér jafn viðburða- ríka ævi og Hjördís, enda er hann yngri maður, nýlega tvítugur að aldri. Hann er sonur Hauks heitins Snorrasonar ritstjóra og Else konu hans, fæddur og uppalinn á Akureyri. Hauk- ur lauk stúdentsprófi frá Menntaskólanum í Reykja- /ík s. 1. vor en starfar nú sem blaðamaður við Tím- ann. Við spyrjum hann hvað hann hyggist taka fyrir. — Ég held áfram við blaðamennskuna, svarar hann, en sennilega fer ég í viðskiptafræði í haust. — Og helztu áhugamál? — Tónlist af öllu tagi. — íþróttir? — Já, skíði. En ég hata fótbolta. — Segðu okkur annars hvernig stóð á því að þið Hjördís urðu fyrir valinu til að stjórna þætti unga fólksins í útvarpinu. — Það var auglýst eftir fólki. Það var heill hópur sem sótti um og við Hjör- dís urðum hlutskörpust. Allir urðu að ganga undir próf og síðan var dæmt um hverjir hæfastir þættu. — Og þú kannt vel við þig í útvarpinu. — Já, það er gaman að vinna að þessu, dálitið erfitt á stundum, þegar þarf að eltast við plöturnar út um allan bæ. Og heldur finnst mér hVimleitt þegar þátt- urinn er stöðvaður til að segja frá úrslitum í knatt- spyrnuleik eða auglýsa eft- ir týndum svefntöflum. PEDERSEN Framhald af bls. 6. — Og nú ertu að byrja sjálf stætt ? — Já, ég fer til Sauðár- króks í október og set þar upp ljósmyndastofu. Þetta ei bara tilraun. Það hefur áður verið ljósmyndari á Sauðárkróki og lifað af því. Annars stefni ég að því að fara utan og læra meira eftir tvö ár eða svo. Til Svíþjóðar. Stefán hefur líka áhuga á fleiru en ljósmyndun. Tón- list einkum djáss og iþróttir eru áhugamál hans. Hanr. spilar á harmóniku og seg- ist hafa það í bakhöndinni ef illa gengur með ljós- myndastofuna norður þar. Það má þó alltaf spila sér inn fyrir húsaleigunni. Hann hefur líka stundað íþróttir og hlotið titil, sem hann man ekki hvort heldur er sundkóngur eða sundkappi Skagafjarðar, en sundið, sem titillinn veitist fyrir heitir auðvitað Grettissund. Aðspurður um ljósmynd- un á íslandi segir Stefán: — Islendingar standa öðrum þjóðum aftar í ljós- myndun. Það er eins og þeir séu ekki komnir af stað. Samt eru margir til, sem geta tekið myndir. Á- huginn er líka vaxandi á því og ég held að miðað við fólksfjölda séu hér fleiri félagsbundnir áhugaljós- myndarar en víðast hvar annars staðar. Við kveðjum svo þennan hamingjusama mann, sem borið hefur gæfu til aö vinna það starf, sem hann hefur brennandi áhuga á og óskum Sauðkræklingum til hamingju með þennan ágæta ljósmyndara, sem þeir eru að fá. víða, og allt það sem hann hafði rekið nefið í hafði endað með skelfingu. Hann andaði að sér svölu næturloftínu. Ef til vill gæti hann náð sér á strik aftur. Harvey iyfti gljáandi höfðinu, þegar Thursday gekk inn í forsalinn. Augu hans voru full af forvitni. „Hvar i fjandanum hefur þú verið?" „Því þá?" „Langaði bara til þess að vita það. Smitty hefur haft áhyggjur út af þér." Hann yppti lotnum herðunum. „Einkum vegna þess að þú komst ekki í kvöld." Thursday glotti. „Ég átti stefnumót með einni ljóshærðri. Þú þekkir þær." Næturvörðurinn fitlaði við skítugar tuskurnar, sem festar voru efst á hækju hans. „Ég? Ég er örkumla — og þar að auki blankur." Andlit hans, þakið kvalahrukkum, leit alvarlega á Thursday. „Heyrt nokkuð af krakk- anum þínum?" „Nei," sagði Thursdy og hætti að glotta. „En ég er að komast nær og nær." „Smitty sagði mér að taka eftir náunga, sem heitir Stitch Olivera. Kannastu við hann?" „Jamm." Thursday ygldi sig. „Þú ferð ekki oft út úr Bridgway, Harvey. Hversvegna sagði hún þér að taka eftir honum?" „Ég býst við að hún hafi haldið að hann myndi líta hingað inn. Þeir gera það flestir, þegar þeir eru á flótta, eins og þú veizt." Harvey hökti að simaborðinu og stakk í það staut. ,,Þú getur sjálfur spurt hana ef þú vilt. Ef þú hefur ekkert að gera, geturðu verið hérna dálitla stund. Það er ósköp einmanalegt á þessari næturvakt." „Kannski seinna." Harvey sagði i símatólið. „Thursday er kominn. Hann vill tala við þig." Hann kinkaði kolli í áttina til simaborðsins, tók út stautinn og tölti aftur að borðinu. „Hún segir að þú skulir bara koma." Thursday sagði yfir öxl sér. „Þakka þér, Harvey." Ljósrák birtist undir hurðinn á herbergi Smitty, þegar hann bankaði. Síðan sneri hann húninum og gekk inn. Smitty gamla lá á legubekknum vafin í stagbætta ábreiðu. Rytjulegt hár hennar hékk í óreiðu niður á axlir hennar og augnalok hennar voru þung af svefni. Simi stóð á kaffiborðinu við legubekkinn og hún hafði kveikt á gamaldags lampa yfir höfði sér. „Guð minn almáttugur, hvað er klukkan eiginlega?" „Það er annaðhvort framoröið eða snemma morguns. Eftir því hvernig þú lítur á málið." Thursday smeygti sér milli hlutana, sem vour í einni ringulreið á gólfinu. Smitty leitaði að vasaúrinu, sem hún hafði nælt við legubekkinn, leit á það og stundi. „Jæja, ég er vöknuð. Hvað er að, Max? Hvar hefurðu verið siðan Angel lck á þig í gær?" „Ég hef verið að láta leika enn meir á mig. Það hefur margt komið fyrir. Mér datt í hug að þú gætir gefið mér nokkur ráð." Smitty settist og vafði ábreiðunni fastar utan um sig. Allur svefndrungi var horfinn úr aug- um hennar, þegar Thursday skýrði frá atburðum dagsins. Samtali ham; við Clapp og Georgiu og fregninni um morðið á Mace. Hann sagði frá því er hann leitaði árangurslaust í „Panda" að týnda drengnum. Hvernig hann var handsamaður og barinn. Judith Wilmington. Morðið á Leo Spagnolétti. Skýrslan um Stitch Olivera og Edgar Jones. Þegar hann hafði lokið máli sínu, sat Smitty og þagði. Stuttu síðar klappaði hún á hendi hans og sagði: „Ertu viss um að bakið á þér, sé komið í lag?" „Já, ég þarf bara að læra að sofa á maganum." „Svo að þú ert að leita að Olivera." Thursday kinkaði kolli ákveðinn. „Ég held það, Smitty. Þetta er að lysast. Þetta er enn drungalegt, en það er að létta til. Hún hugsaði um þetta og kinkaði kolli hægt. „Ég veit ekki, Max. Ef til vill. En það er ekki hægt að reiða sig á neitt «ins og þú veizt." „Ég er ekki viss ennþá. En sjáSu nú til. Segjum svo, að það sé ekki til neinn herra Saint Paul. Eða Saint Paul sé aðeins annað nafn á Stiteh Olivera." Smitty leit á hann efasöm. „Hversvegna?" „Hlustaðu á söguna, áður en þú grípur fram í fyrir mér. Stitch Olivera er ekki venjulegur glæpamaður. Hann er gimsteinaþjófúr, valdamikill — ef til vill valdamesti maðurinn á "......''-"f-strörsdinni. Aðsetur hans er i San Francisco og hann notar einhvrr. rnnan ' íri Angeles, og svo Spongo- lettana hérna i San Diego. Cliffoj-'. rmjjCi, á^ Srint Paul talaði alltaí vi 1 Spangolettana í úima. Jsp'ja, það hof'i '¦•-("' -'rið lands:minn. Og lurra Saint Paul gæti veriCi Stitch Oliv-rn, a^eins viðskiptanafn fyrir Öryggis sakir." Hann leit á Smitty efins. „Of draumórakennt?" Hún lét skína í gulitennui1 sínar. ,,Það hefur komið fyrir áður. Sérstak- lega ef Olivera hefur slegið einhverjum Saint Paul við. Það hefur líka verið gert." „Jæja — hlustaðu þá á. Oiivera lætur Spagnolettana vita um perurnar. Þá verður hann áhyggjuful'.ur. Hann treystir ekki Spagnolettunum, og hann hefur aldrei komir.t yfir betri feng en þessar perlur. Svo að Olivera ákveður að fara til Ssn T")iego, til þess að vera viss um að allt gangi að óskum. Hann segir Spangolettunum, að hann sé að koma." „Og ætlar að koma í veg fyrir að þeir svíki hann?" „Einmitt. En það er ekki hægt að hræða Spagnolettana. Þeir finna upp á því að láta stela perlunum, svo að Stitch sýnist ekkert athugavert. Þeir vilja ekki missa sambandið við Saint Paul. Og þeir vilja ekki láta perl- urnar af hendi fyrir smámuni. Eins og allir glæpamenn vilja þeir fá sinn skerf." Framhald í nœsta blaði. 13

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.