Vikan


Vikan - 11.09.1958, Blaðsíða 4

Vikan - 11.09.1958, Blaðsíða 4
SKUGGAR FORTÍBARINNAR EFTIR RENEE SHANN NAN SMITH er einkaritari Sir Reginalds Wadebridge á Highland Hall og hún er ástfangin af syninum SLMONI. Nan á sér leynd- armál. Hún var trúlofuð ungum manni, John Cornell, sem yfirgaf bana vegna POLLlAR, sem var vinkona Nan. En Pollí sveik John og hann framdi sjálfsmorð. Hann skildi eftir sig bréf, sem hófst & „Elskan mín ..." og allir héldu að hann ætti við Nan. Hún hlaut fyrirlitningu fólks og var áUtin samvizkulaus og grimm, en hún var svo örvingluð og ráðvana að hún sagði ekld frá hinu sanna — — að bréfið hafði verið ttl PolUar^ — þó að hún hataði hana, Simon trúlofar sig og kemur með unnustu sína heim til foreldr- anna. Það er mikið reiðarslag fyrir Nan, þegar hún kemst að þvf, að stúlkan sem f annað sinn hefur rænt hana hamingjunni er .... POLXl. Simon þoldi ekl-ri að horfast í augu við hana. Hann elskaði hana, en hann var trúlofaður Pollý. Þetta hafði komið eins og þruma úr heiðskíru lofti. Honum fannst sem hulu hefði snögglega verið svipt frá sjónum hans og hann skiJdi hversu blindur hann hafði verið. Hann hafði verið heillaður af fegurð Pollýar. Og allt hafði hjálpast að til að telja honum trú um, að hann elskaði hana. Miðjarðarhafið, tunglskin og stjörnubjartur himinn, kampavín og veizlur. En hvernig átti hann að segja henni sannleikann. Hann vissi að hann varð að gera það. Því fyrr sem hann lyki því af því betra. Hann varð að rifta trúlofuninni. Hann vonaði að hún fengist til að segja að það hefði verið hún, sem sleit henni. Þá væri hún horfin burtu, þegar kjaftakerling- arnar tækju til starfa. Sjálfum var honum sama, hvað fólk segði. Það eina, sem hann þráði var að kvænast Nan. Og það fljótt. — Það er bezt ég fari í rúmið, sagði Nan, titrandi röddu. — Góða nótt, Símon. — Góða nótt, eiskan mín, sagði hann blíðlega. Hann horfði á hana. — Ég veit ekki, hvað ég á að segja. — Eg ætti að skammast mín. En ég geri það ekki, sagði hún. — Ég hef vafalaust alltaf verið að vona, að þetta færi á þennan veg. — Að því hlaut að koma, sagði Símon hálfkæfðri röddu. — Og hvernig fer nú? Það hlýtur að vera undir þér komið, Símon. — Þú veizt ég elska þig, Nan. — Já, ég veit það. — En sem stendur er ákveðið, að við Pollí giftum okkur. — Ég veit það. Hún sá áhyggjusvipinn á andliti hans og skildi, hvernig honum leið. Hann ætlaði að slíta trúlofuninni og fannst hann vera hálfgerður glæpamaður. Hana langaði til að segja honum, að það væri óþarfi að taka því svona þungt. En hún þagði. Símon klappaði henni léttilega á kinnina. —• Farðu nú að sofa. Við getum talað saman á morgun. Nei, ekki á morgun. Á morgun verð ég að tala við Pollí. Hún gekk upp stigann og í áttina að herbergi sinu. En skyndilega snarstanzaði hún. Það var ljós í herberginu. Hún var viss um að hún hafði slökkt, þegar hún fór. Hún opnaði dyrnar og rak upp lágt óp. Pollí stóð inni í herberginu og beið hennar. Andlit hennar var afmyndað af heift og hatri. — Loksins. Hvað í andskotanum hafið þið verið að slóra. Nan lokaði dyrunum á eftir sér og hallaði sér upp að þeim. Hún fann allt í einu til þreytu. — Við vorum ekkert lengi. — Ekki það nei. Þið komuð heim fyrir óratima. Ég sá þegar þið genguð heim að húsinu. Nan strauk hárið frá enninu og andvarpaði. Hún var alltof þreytt til að geta farið að munnhöggvast við Pallí. En það var bersýnilegt, að Pollí hirti ekki um það. — Hvað hafið þið verið að gera? Nan leit á hana. Hún var hvorki hrædd né utan við sig, aðeins þreytt. — Við röbbuðum saman. — Um hvað. — Ég skil ekki að það komi þér við. Augu Pollíar gneistuðu af reiði. — Eg mætti kannski minna þig á að það er ég sem er trúlofuð honum. - Er þa'ð? Nan horfði beint í augu Polliar. — Ég er hrædd um, að ég hafi gleymt því í kvöld. Nokkrar sekúndur hélt hún, að Pollí ætlaði að slá sig. ¦— Jæja, hafir þú gleymt því, þá það. Ég er að minnsta kosti viss um að HANN hefur munað eftir því, sagði Pollí hæðnislega. — Þú ert heimsk- ingi, Nan. Að þú skulir vera svo ómerkileg og undireins til í allt. Karl_ mönnum fellur aldrei við stúlkur sem kasta sér um hálsinn á þeim. Og það var hlægilegt, hvernig þú gabbaðir Símon til að fara með þér upp í þessar bannsettar flugvélar. — Ef ég man rétt var það Simon, sem stakk upp á þvi, af því að þú vildir ekki fara með honum. — Ég hef ekki hugsað mér að horfa aðgerðarlaus á það, hvernig þú eltir Símon á röndum. Það er alveg sama þótt þú sért að burðast við að bera á móti því. Það hafa allir tekið eftir því og hælgja að þér. — Kannski þú hafir gleymt, að ég varaði þig við, daginn, sem þú komst hingað fyrst með honum. — Þú ert ágæt, alveg fyrirtak. En svei mér þá, Nan, ég hefði aldrei trúað því að þú værir svona vitlaus. Og ef þú heldur að þér heppnist að ná Símoni frá mé, skal ég fræða þig á, hvaða skoðun hann hefur á þér. — Já, blessuð segðu mér það. Hver er húri? PolH roðnaði af reiði. — Hann veit allt um þig og John Cornell. Hann sá gamalt dag- blað þar sem sagt var frá orðum dómarans um þig. Nan greip andann á lofti. Gat þetta raunverulega verið satt? Ef Símon vissi um það hlaut hann líka að hafa grun um, að það var ekki sannleikanum samkvæmt sem staðið hafði í blaðinu. Annars — annars hefði hann ekki verið svona við hana í kvöld. En af hverju hafði hann ekki minrizt á þetta við hana. Og hún minntist myndarinnar, sem hann hafði sýnt henni fyrir nokkrum dögum. Hann hafði gert það til að vita, hvernig henni yrði við. — Af hverju segirðu að hinn viti það? — Ég var með honum, þegar við sáum blaðið. Við vorum að skoða húsgögn hjá Sotheby. Blaðið lá þar i einni sMffunni og það var meira að segja mynd af þér líka. Ég hafði satt að segja næstum gleymt því, hvað dómarinn talaði fallega í þinn garð. Nan fylltist ofsareiði. — Og þú lézt hann lesa greinina án þess að segja honum sann- leikann. Pollí rak upp hlátur. — Góða Nan, hvað i ósköpunum heldurðu að ég sé. Allt er heimilt í ást og stríði. Nan kreppti hendurnar svo fast að hnúarnir hvítnuðu. Á morgun ætla ég að segja honum sannleikann, Pollí. Ég ætla að segja honum, að John framdi sjálfsmorð vegna þess að þú sveikst hann. Og að bréfið, sem allir héldu að væri til mín, var i rauninni til þín. Og að þú komst til mín og grátbaðst mig um, að koma ekki upp um þig. — Ég skil. Plýtttu þér til hans og segðu honum það. Ég neita.. Ég skal sverja að ég hafi alc'rei séð þig áður og þíi hafir búið þetta til af því að þú vilt ná í Símon. — Þú gleymir að ég get sannað að við þekktumst. — Hvernig þá ? — Ég á myndir af okkur saman. Polli horfði glottandi á hana. VIKAN

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.