Vikan - 06.04.1966, Blaðsíða 14

að er vafamál hvort maður sem setur
siðferðishugmyndir sinar ofar öllu öðru,
sé í raun og veru fyrirmynd annarra.
Hvað viðvék Elsie Potter, þá lét Jeremy
Grantham sína eigin samvizku dæma sig
til miskunnarlausrar sjálfshegningar. Hver
sem var hefði getað sagt honum að þetta bjána-
lega tiltæki hans væri hrein heimska. En hverj-
um gat dottið í hug að þetta tiltæki hefði morð
í för með sér.
Elsie Potter var hvorki betri né verri en aðr-
ar ungar, laglegar stúlkur, sem þræla fyrir dag-
legu brauði, en láta sig dreyma um áhyggju-
laust líf í notalegu hjónabandi.
Hún var einkaritari í snyrtivörufyrirtæki.
Grantham var heildsali utan af landi og hús-
bóndi Elsie lánaði honum hana til aðstoðar,
vegna þess að það átti að vera kvöldsýning á
Burtséð frá athugasemdum um viðskiptamál
ætlaði hann líka að segja henni frá hve faðir
hans væri heilsulaus, og að þessvegna yrði
hann að taka við fyrirtækinu, þótt hann hefði
engan áhuga á þessari grein viðskipta, innst
inni langaði hann til að gera allt annað.
— Auðvitað hefi ég ekkert á móti því, herra
Grantham, sagði Elsie, án þess að hugsa um
nokkuð annað en að fyrirtækið borgaði henni
yfirvinnu.
Hann hafði tveggja herbergja íbúð á Gulver-
bury hótelinu. Það er ekki vert að fara út í
smáatriði og lýsa því sem skeði þegar Jeremy
Grantham braut eitt af ströngustu siðferðisboð-
orðum sínum, en það skal tekið fram að það
skeði alveg óvart.
Morgunin eftir vaknaði Jeremy Grantham við
það að glamrað var í tebolla með skeið. Hann
ið örugglega allt sem skeði. Þegar ég sagði
að það væri orðið framorðið og þér sögðuð
að þetta hefði verið dásamlegt kvöld, ætlaði
ég að fara heim. Þér báðuð mig þá um að vera.
Fyrst sagði ég nei, en þér hélduð áfram að
biðja mig um að vera og suðuðuð í mér, þang-
að til ég lét undan. Þér munið þetta, er það
ekki?
Grantham hikaði andartak. — Jú-ú, ég man
það. Hann gat varla stunið upp orðunum. —
Eg bið yður að fyrirgefa mér. Það voru augna-
bliks áhrif sem fengu mig til að haga mér
þannig.
— Jæjal Hún lauk við að klæða sig.
Hann hafði það á tilfinningunni að honum
væri aftur ýtt inn í myrkvið af sálarflækjum,
sem hann hafði losnað úr um stund. — Ég
hefi hagað mér skammarlega, stamaði hann. —

’/'/’ j

iðnsýningunni í Olympia.
Sýningunni lauk um tíuleytið. Grantham, sem
var í töluverðu áliti heima hjá sér, f Benchester,
var ekki eins öruggur í London. Hann var ekki
viss um hvort hann átti að borga henni auka-
skilding fyrir hjálpina og hann vildi helzt ekki
gera neina skyssu. En hún var bæði notaleg
og mátulega veraldarvön í framkomu. Hann
tók það ráð að bjóða henni til kvöldverðar.
Hún lét hann tala og lokkaði hann þannig
til að segja ævisögu sína, sem hann skreytti
svolítið. Honum leið vel í návist hennar og
fannst máltíðin alltof fljótt á enda.
— Hafið þér nokkuð á móti því, fröken Pott-
er, að koma með mér heim á hótelið. Þá get-
um við borið saman athugasemdir okkar?
spurði hann.
starði á Elsie, skelfingu lostinn.
— Þjónustustúlkan kom með teið yðar, hún
var dálítið undrandi þegar hún sá mig. Elsie
setti bakkann frá sér á náttborðið.
Hún var búin að fara í bað, en var ekki
fullklædd. Grantham hélt áfram að stara á
hana. Svo sagði hann dálítið hörkulega: —
Óska yður til hamingju, ég gekk beint í gildr-
una . . .
— Gildrunal hafði Elsie eftir honum. — Hvaða
gildru? Hvað eigið þér við?
— Tjah, — þetta endaði með því að ég svaf
hjá yðurl
— Drottinn minn eilífi! hrópaði Elsie og gat
varla trúað sínum eigin eyrum. — Það lýtur
út fyrir að þér kennið mér um allt saman. Þér
voruð ekki einu sinni mjög drukkinn, þér mun-
Ég verð að bæta yður þetta.
Hæðnishlátur hennar stakk hann eins og beitt-
ur hnffur.
— Bæta mér þaðl Með peninguml Ég kann-
ast við þetta, ég hefi lesið ( bókum um svona
manngerðir. Það er bara eitt sem þér hafið
fengið öfugt í kollinn, herra Grantham, það
eruð ekki þér sem hafið hagað yður eins og
endemis fífl, það er ég!
Þegar hún var farin, lá hann lengi á bak-
inu og starði upp í loftið. Um tólfleytið hafði
hann hugsað sitt ráð og byrjaði strax á fram-
kvæmdunum.
Þegar Elsie kom að ritvélinni sinni eftir há-
degisverðinn, fann hún bréfsnepil, sem festur
var við valsinn.
Á honum stóð:
V
VIKAN 14. tbl.