Vikan - 06.04.1966, Blaðsíða 41

SKEIFAN
KJÖRGA R-ÐI S í M1, 18580-16975
BorðstofuMsgögn úr tekki, palisanader og eik
Getum boðið upp á mjög fjölbreytt úrval af
borðstofuhúsgögnum innlendum og erlend-
um. Athugið að við seljum húsgögn frá flest-
um húsgagnaframleiðendum landsins og
þekktum erlendum fyrirtækjum.
með velþóknun. Skyndilega
heyrðist hræðilegt glamur það-
an sem hann sat. Allir hættu að
tala; héldu að konungur hefði
hent frá sér hnífnum til að krefj-
ast hljóðs vegna sögunnar, sem
hann var að segja.
Svo sáum við að fölsku tenn-
urnar hans, bæði úr efri og neðri
gómi, höfðu fallið niður á disk-
inn hans. En Konungurinn lét
sér hvergi bregða. Hann hélt
máli sínu áfram, þó varla eins
skýrmæltur og áður. Síðan
þurrkaði hann af tönnunum með
pentudúknum, stakk þeim svo
aftur upp í sig og hélt áfram með
söguna. Hann var sannur séntil-
maður.“
Engan hef ég vitað kunna bet-
ur að segja sögur en Villa. Ein-
hvernveginn virtist hann geta
hagnýtt stamið til að gera frá-
sögnina enn áhrifameiri. Þegar
við dvöldum í villunni hans fyr-
ir tveimur sumrum, töluðum við
um Fidjieyjar, sem ég hafði þá
nýlega heimsótt.
„Ég hef komið til Fidji“, sagði
Villi, „en það var meðan heims-
styrjöldin stóð yfir, svo ég býst
við að allt sé orðið öðruvísi nú.
En ég man að ég heyrði þar
mjög óvenjulega sögu. Hún var
mér alltaf í huga, en ég skrifaði
hana aldrei.
Sagan er um tvo Englendinga,
sem bjuggu samn í húsi á af-
skekktum stað á Súva, og lifðu
þeir saman, harðánægðir í meira
en tíu ár. Báðir höfðu þeir gam-
an af hundum, en þótt furðulegt
væri, hafði hvorugur þeirra átt
hund síðan þeir fóru að búa
þarna saman.
Kvöld eitt, þegar þeir sátu í
klúbbnum sínum, spurði einn
vinur þeirra þá hvort þá lang-
aði ekki til að fá sér lítinn loð-
hund. Hann var á förum til Eng-
lands og vildi ekki taka hundinn
sinn með sér, en langaði til að
sjá honum fyrir góðum sama-
stað. Þeir tóku boði hans. Loð-
hundurinn var allra sniðugasta
skepna. Þeir urðu báðir mjög
hrifnir af honum. Báðir gerðu
þeir sitt bezta til að fá hundinn
til að gleyma missi síns fyrrver-
andi eiganda.
En þegar tímar liðu, tóku vin-
irnir að verða ofsalega afbrýðis-
samir hvor gagnvart öðrum.
Báðir vildu hafa forgang að hylli
hundsins. Hvor um sig vildi að
hundurinn kæmi til hans og
flaðraði upp um hann. Afbrýðis-
semi þeirra magnaðist óðum,
hélt Villi áfram með sýnilegri
ánægju, „og hin ofsalega eignar-
ástríða þeirra til hundsins fór
að eitra samband þeirra. Þeir
rifust nærri viðstöðulaust. Að
lokum fóru þeir að hata hvor
annan.
Villi gerði nú hlé á máli sínu,
eins og alltaf þegar hann vildi
ná sérstökum, leikrænum áhrif-
um í frásögnina.
„Að lokum hélt annar þeirra
þetta ekki út lengur. Hann gerði
sér Ijóst, að lausnin gat ekki
orðið nema ein. Hann tók með
sér hundinn, sem þeim báðum
þótti svo vænt um“, sagði Villi
og neri saman höndum er hin
dramatíska spenna sögunnar
greip hann, „tók hann með sér
afsíðis og skaut hann.“
Villi saup á kampavíninu,
sem brytinn hafði hellt í glasið
hans.
„Þú verður að viðurkenna að
þetta er óvenjuleg saga,“ sagði
hann. „En ég veit að hún er sönn.
Hún er full af sannleika. Við
Alan búum hér tveir og höfum
hund, eins og þú veizt. Og ég
verð þess var að mér stendur
síður en svo á sama, ef hundur-
inn flaðrar meira upp um Alan en
mig.“
Stamið hans Villa gerði það
annars að verkum, að hann var
venjulega ekki margorður; það
neyddi hann til að vera áheyT-
anda. Hefði hann geta hætt að
stama, hefði hann trúlega ekki
orðið óvissutrúarmaður, og það
er næstum öruggt, að án stamsins
hefði hann ekki orðið rithöfund-
ur. Stamið hafði á hann djúp-
tæk, sálræn áhrif, sem leiddu til
stöðugra og stundum ofsafeng-
inna tilrauna af hans hálfu til
að höndla hamingju og öryggi.
Þegar ég sagði Villa, að ég væri
að hugsa um að skrifa bók um
hann og fjölskylduna, horfði
hann þegjandi á mig um stund.
„Þú færð að vita hvað þú hefur
að gera þegar kemur að kaflan-
um um föður þinn,“ sagði hann.
„Hann var andstyggilegur mað-
ur. Ég hef hitt marga viðbjóðs-
lega menn um ævina, en faðir
þinn var sannarlega sá viðbjóðs-
legasti."
Faðir minn hafði næstum al-
gera vanþóknun á Villa. Hann
var sannfærður um, að yngsti
bróðir hans hefði gert „óviðjafn-
anlega vitleysu“ þegar hann
hætti við að verða læknir og
varð þess í stað rithöfundur.
Hann fór háðulegum orðum um
þá ástríðu Villa að skapa lista-
verk. Hann var hrelldur yfir
bókunum, sem Villi sendi frá
sér og óánægður yfir fátækt hans.
Og þegar Villi tók loks að auðg-
ast, var faðir minn óánægður með
líferni hans eins og það lagði
sig.
„Enginn gat nokkru sinni feng-
ið föður þinn til að viðurkenna,
að honum gæti skjátlazt", sagði
Villi við mig. „En hann var stór-
snjall lögfræðingur. Megingalli
hans var sá, að honum líkaði ekki
við mannkynið. Og hann hafði
enga þolinmæði gagnvart fíflum.
VIKAN 14. tbl. ^