Vikan - 01.11.1945, Blaðsíða 4

4
VIKAN, nr. 44, 1945
Hin rétta móðir hans.
Smásaga eftir Frederiek Harlitt Brennan.
T>áðar konurnar, sem sátu við borð verj-
andans, horfðu með athygli á litla
drenginn koma sér fyrir með erfiðismun-
um í stóru vitnastúkunni. Önnur konan
var á fertugsaldri, klædd dýrindis loðkápu
og auðsjáanlega af heldra fólki komin.
Andlit hennar bar vott um fyrri fegurð;
en var nú fremur fyrirgengilegt. Hún leit
út fyrir að vera snyrtileg, ung kennslu-
kona.
Við borð ákærandans sat velklæddur,
miðaldra maður með fallega, hvassa and-
litsdrætti og lék napurt bros um þunnar
varir hans. Hann horfði um stund á barn-
ið fyrir framan vitnastúkuna, en þegar
dómarinn sneri sér að drengnum, horfði
hann kæruleysislega út um gluggann.
,,Þú heitir Neddie, er það ekki rétt?“
„Jú.“
„Hvað ertu gamall?“
,,Ég er nærri átta. ára.“
„Veiztu til hvers þú kemur hingað?“
„Já, af því að það á að skera úr því,
hvort ég á að vera hjá mömmu minni eða
pabba. Maðurinn þarna er faðir minn,
hann á heima í Boston, og —
„Þetta er nú gott, Neddie. En segðu mér
nú, viltu vera hjá móður þinni?“
„Já, eðlilega.“
„Er móðir þín góð við þig?“
„Auðvitað er hún það. Hún hefir ætíð
eitthvað til þess að koma mér á óvart. Hún
hefir nýlega gefið mér lítinn hvolp. Hann
heitir Benny — og er svartur bolabítur
og---------.“
„Neddie, margt fólk hefir sagt mér, að
móðir þín vanræki þig og að hún sé vond
við þig og komi þér til að gráta. Er það
rétt?“
„Mamma hefir aldrei komið mér til að
gráta — aðeins einu sinni, þegar ég rak
tréflís í fingurinn á mér og hún dró hana
út. Þetta eru hreinustu ósannindi."
„Hvað sérðu móður þína oft, Neddie?“
„Auðvitað á hverjum degi.“
„Jæja. Veiztu, hvað það er að blóta og
ragna.“
„Það er að leggja guðs nafn við
hégóma.“
„Hefir þú heyrt móður þína blóta?“
„Hana mömmu? Ertu brjálaður!“
„Hefir móðir þín barið þig?“
„Aðeins einu sinni með hárburstanum
sínum — og þá grét hún allan daginn út
af því.“
„Hvers vegna barði hún þig.“
„Af því að ég hafði kveikt í gluggatjöld-
unum með eldspýtu."
„Veiztu, hvað áfengi er?“
„Þú átt við visky? Það er einhver drykk-
ur, sem Arthur bifreiðastjórinn okkar
drekkur."
„Hefir þú séð móður þína drekka
visky?“
„Ertu snarvitlaus! Visky er eitur og
maginn í manni rotnar af því, ef enginn
járnbotn er í honum, eins og er í magan-
um hans Arthur.“
„Hefir móðir þín sagt þér það?“
„Arthur hefir sjálfur sagt mér, að hann
hefði járnmaga.“
„Það er gott, drengur minn. En koma
oft ókunnugir menn heim með móður
þinni? Hefir þú séð menn, sem þú ekki
þekkir, heima hjá þér?“
„Já, karlmenn heimsækja Trínu oft í
eldhúsið.“
„En þú hefir aldrei séð ókunnugan mann
í stofunum hjá móður þinni?“
„Aðeins Vashom lækni, hann kemur til
að skoða mömmu, þegar hún hefir höfuð-
verk.“
„Fer móðir þín með þig á skemmtanir?“
„Hvað er það?“
„Ég á við, fer hún með þig í leikhúsið
og á kvikmyndasýningar?“
„Auðvitað gerir hún það. Við skemmt-
um okkur ágætlega saman.“
„Þú hefir þá ekkert til að kvarta undan,
þér finnst móðir þín vera góð, vingjarn-
leg og ástúðleg?“
^ihiiiiihhiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiihiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii •>,
I VEIZTU— ?
§ 1. Kúla, sem skotið er til hægri frá flug- i
vél á hraðri ferð, hefir tilhneigingu til \
að falla, en kúla, sem skotið er til \
vinstri vill fara uppávið. Hvernig er i
| þetta skýrt? \
= 2. Hve margar eru reikistjömumar, auk \
| jarðarinnar? i
| 3. Hvaða reikistjömur eru minni en i
i jörðin ? i
1 4. Hvað er Síbería margir ferkílómetrar ? =
i 5. Hvar em mestu kvikasilfursnámur í \
| Evrópu ? i
í 6. Hvað heitir syðsti oddi Afríku?
i þ 7. Hver af landkönnuðunum þremur, i
Í y Scott, Shacleton eða Amundsen, komst í
= fyrstur á suðurpólinn? I
i 8. Hvað heitir sú tegund af leðurblökum, i
sem leggst á skepnur og sýgur úr þeim i
Í blóðið og hvar er heimkynni þeirra?
i 9. Er norðurpóllinn kaldasti staður jarð- i
i arinnar ? i
i 10. Hvað heitir höfuðborgin á Sikiley? i
Sjá svör á bls. 14. [
'''fiiiimiiiiiiiiiiiiiu.HHHHHHHiHiiHiiiiHHMHHiHHmHHHHHiHHfHHHiHii'''
„Já, það finnst mér.“
„Það, sem þú hefir sagt er bein mót-
sögn við vitnisburð ákærandans. Hefir
móðir þín, Neddie, búið þig undir þetta og
sagt þér, hvað þú ættir að segja.“
„Ég skil ekki við hvað er átt?“
„Hvað sagði hún við þig í morgun?
Manstu það ekki?“
„Jú, hún spurði mig, hvort ég elskaði
hana ekki, hvort ég væri ekki litli dreng-
urinn hennar og hvort ég vildi ekki vera
hjá henni — og þessi frú þarna — -----.“
„Bíddu hægur, Neddie. Það sitja tvær
konur við stóra borðið, hvor þeirra talaði
við þig áður en þú fórst í réttinn?“
„Mamma mín, sú, sem situr við hliðina á
konunni í loðskinnskápunni.“
„Neddie, konan í loðskinnskápunni er
móðir þín!“
„Nei, hún er ekki mín rétta móðir.
Ungfrú Denling er móðir mín, enda þótt
hún sé nefnd kennslukona mín. Það voru
heimskir englar, sem villtust og sögðu kon-
unni þarna, að hún væri móðir mín, en svo
lét rétta móðir mín hana álíta það, til þess
að særa ekki tilfinningar hennar.“
„Nú, því er þá þannig varið.“
„Hún álítur sig vera móður mína, en við
höfum aðeins hent gaman að henni. Hún
kemur einu sinni í mánuði og heimsækir
okkur og þá er hún alltaf svo full. Joe
segir, að hún hafi einnig járnmaga.“
„Dómari, við mótmælum þess---------.“
„Haltu áfram, Neddie, hversu lengi haf-
ið þið ungfrú Denling hent gaman að frú
Pryskin?“
„I mörg ár, eins lengi og ég man eftir
mér. Ég get sagt þér, að við höfum oft
gabbað hana. Hún talar stöðugt um lífs-
starf sitt og hún getur ekki þolað litla
drengi og það má aldrei gera hávaða í stof-
unni. En móðir mín segir, að hún hafi mig,
og að hún sé hamingjusöm, og hirði ekki
um að syngja í útvarpið og leika í leik-
húsum í New York.“
„Fyrirgefið, herra dómari, þetta barn
er ekki fært um að vitna.“
„Bíðið þér við. Ég hefi aðeins eina spurn-
ingu í viðbót. Neddie, þekkir þú föður þinn,
manninn, sem situr þarna?“
„Já, hann hefir gift sig aftur og á þrjá
litla drengi í Boston. Joe segir, að hann
hirði ekki um að hafa foreldraréttinn yfir
mér, hann vilji aðeins ekki hafa, að frúin
í loðkápunni hafi yfir mér að segja, en ég
hirði aðeins um hina réttu mömmu mína.“
„Við mótmælum, herra. dómari!“
„Rétturinn hefir heyrt nægilega mikið í
þessu máli. Hvorugt foreldranna er hæft
til að taka þetta barn að sér. Þess vegna
tilnefni ég ungfrú Denling sem fjárhalds-
mann barnsins, ef hún er fús til þess, að
taka á sig þá ábyrgð.“
„Já, með ánægju, herra dómari!“
„Við mótmælum þessu. Barnið getur
ekki borið vitni.“
„Borið vitni?“ Hvað á það að þýða?‘f
spurði drengurinn og roðnaði af hræðslu.
„Það var bara vitleysa, drengur minn..
Réttinum er slitið!“