Vikan


Vikan - 17.07.1947, Blaðsíða 7

Vikan - 17.07.1947, Blaðsíða 7
VIKAN, nr. 29, 1947 Lokaða skrínið. Framhald af bls. 4. „Má ég svæfa brúðuna þína, Eunice?" „Nei, þú getur brotið hana." „Má ég skoða myndabókina þína?" „Nei, þú getur eyðilagt hana," svaraði Eunice. Jill stóð á fætur og þaut upp á loft og sótti tréskrínið. Hún tók lítinn lykil og •opnaði það ofurlítið, og lokaði því síðan og settist með skrínið og vaggaði því, eins og litlu barni. Eunice fór að verða forvitin. „Hvað geymir þú í skríninu?" spurði hún. „Ertu nú allt í einu orðin forvitin," sagði Jill stríðnislega. „Þú mátt leika þér að brúðunni, ef ég fæ að sjá, hvað er í skríninu," sagði Eunice. „Nei, mamma sagði að ég mætti engum sýna það," svaraði Jill ákveðin. Eppingskógur — griðastaður Lundúnabúa. Framhald af bls. 3. inn naut á sínum tíma ýmissa hlunninda í skóginum, sem voru þyrnir í augum auð- ugra landeigenda, er sóttu eftir að gera skóginn að beitilandi fyrir nautpening sinn. En almenningur gætti vel réttinda sinna. Ein hlunnindin voru þau, að þorpsbúar máttu höggva sér eldivið til vetrarins. Það var gamall siður, að skógarhöggið hæfist á degi hins heilaga Marteins, klukkan tólf á miðnætti. Þorpsbúar söfnuðust saman á lágri hæð fyrir utan þorpið, kveiktu bál, og í tvær klukkustundir glitruðu axirnar í bjarmanum af bálinu. Á eftir var eldi- viðnum hlaðið í kesti, og seinna ekið heim á sleðum, en alltaf skyldi fyrsti sleðinn dreginn af hvítum hestum. Oft varð alþýðan að verja þessi réttindi með harðri hendi og eru til margar sögur um hetjulega baráttu óbreyttra alþýðu- manna fyrir því að halda þessum hlunn- indum. Loks, árið 1874, var með lögum bannað, að afgirða svæði í skóginum til beitar, og f jórum árum seinna komst skóg- urinn í eigu Lundúnaborgar, og nú er hann griðland borgarbúa, sem þangað leita í f rí- stundum sínum. Þess má geta til gamans, að skógurinn er í kjördæmi Winstons Churchill. Litlu seinna lagði Jill frá sér skrínið og fór fram í eldhús til þess að sækja glas af vatni handa Jason. Á meðan náði Eunice í skrínið, en gat ekki opnað það, hvernig sem hún reyndi. Þegar Jill kom inn rauk hún á Eunice og vatnsglasið fór í þúsund mola. Jason flýtti sér að skilja þær að. „Því látið þið svona?" sagði hann höst- ugur. Telpurnar störðu hvor á aðra. Allt í einu sagði Eunice: „Pabbi, vertu ekki reiður við hana. Þetta er mér að kenna. Hún sagði að ég mætti ekki snerta skrínið." Þegar Jason kom heim af akrinum dag- inn eftir, gaf hann Jill brúðu, sem hann hafði búið til úr hálmi, og hún varð frá sér numin af gleði. Delia, sem var við- stödd, sagði við Jason, þegar þau voru orðin ein: „Þér þykir víst mjög vænt um Jill." Hann kveikti í pípunni og sagði stilli- lega: „Þú hlýtur að viðurkenna, að hún er reglulega skemmtilegt barn." Delia svaf ekki mikið þá nótt. Grunur hennar var nú sterkari en áður, og hún komst að þeirri niðurstöðu, að það væri bezt að Jill færi sem fyrst, áður en ná- grannarnir yrðu nokkurs vísari. Kvöldið eftir sagði hún þeim, að Ezra Becba færi á morgun til Grand Rapids og mundi hann þá fara með Jill til Tonia. Jill varð náföl í framan og Eunice sagði: „Mamma, ég vildi óska, að hún fengi að vera kyrr hérna hjá okkur. „Það er ómögulegt," svaraði Delia. „Og við vitum ekki hvenær svona góð ferð fell- ur aftur." „Eg fer ekki," hrópaði Jill og þaut út, og Eunice fór út á eftir henni. „Delia, þú ættir a,ð lofa telpunni að vera. Það er ágætt fyrir Eunice að hafa Jill til að leika sér við," sagði Jason. En Delia hélt fast við fyrri áætlun sína. Næsta morgun þegar Delia var að út- búa morgunverðinn, sá hún að þrumuveð- ur var í aðsigi. Hún kallaði á telpurnar, en aðeins Eunice kom. Þær fóru þá inn í her- bergi Jills og sáu að það var tómt. „Hún hefir farið heim til sín. — Og nú er komið versta veður, og Jill er svo hrædd við eldingar," sagði Eunice grátandi. Delia var sjálf hrædd við eldingar, en hún hugsaði nú aðeins um að hún yrði að finna barnið. „Þú verður hérna, Eunice og reýndu að fá Ezra til að bíða þegar hann kemur." Hún skalf af hræðslu, þegar hún söðl- aði hestinn. Það voru niörg ár síðan að hún hafði komið á hestbak, en í síðustu reiðferðinni hafði hún dottið af baki. Delia hleypti kjarki í sig, settist á bak og reið allt hvað aftók. Eftir langan tíma tókst henni að finna Jill, sem örvita af hræðslu hafði skriðið inn undir þykkan trjábol við veginn. Hún varð mjög fegin að sjá Deliu og klifraði orðalaust á bak og hjúfraði sig upp að henni. Þegar heim kom var Ezra farinn. Lífið gekk sinn vanagang. Fyrst á eftir var Jill eins og dauðadæmdur maður, sem hefir verið náðaður á síðustu stundu, en hún náði fljótt sinni fyrri glaðværð aftur. Dag nokkurn kom Mc Causland gamli geðvondi metodistapresturinn, og Delia bauð honum að borða miðdegisverð með þeim. Telpurnar komu hlæjandi og óhrein- Framhald á bls. 14. Frá Japan. '¦ Setulið Bandamanna í Japan hefir nýlega látið festa upp götunöfn og vegvisa á ensku í Tokyo. Áður voru þau aðeins á japönsku, og áttu setúliðs- menn erfitt með að ráða fram úr hinu flókna myndletri Japana. Líklega verður enskan jafntorskilin Japönum. Úr ýmsum áttum — Nýlega fæddist í Montreal í Kana- ¦da stúlka með hjartað utan á brjóst- inu. j t j Uppgjafahermaður, sem hvergi fékk íbúð sökum húsnæðisvandræða gekk niður aðalgötuna í New York, Fifth Avenue, ásamt konu sinni. Yfir höfði sér báru þau stórt spjald, sem á var letrað: „Þetta er okkar ein- asta húsaskjól. Þeim buðust þegar 4 íbúðir til leigu. j j ; Mörg götuljós í New York eru út- búin þannig að þau kveikja á sér sjálf er dimma tekur. ! ! ! Það er skoðun vísindamanna að' ánamaðkarnir séu einhverjar nytsöm- ustu skepnur í heimi hér. Þeir grafa sundur jarðveginn svo að loftið getur leikið um hann og borist auðveldar til plantnanna. Talið er að þeim sé allsendis ókunnugt um þennan vís- indastarfa sinn. ! ! ! Bogaskytta í Michigan hæfði á 50 m. færi elgsdýr banaskoti, með að- eins einni ör. ! ! ! Á amerískum tundurspilli í Kyrra- hafinu er hani hafður sem verndar- vættur skipsins. Meðalhúsmóðir er talin þvo um 24 tonn af þvotti yfir ævina. ! ! ! 1 Seattle féll húsráðandi nokkur út um glugga á þriðju hæð og kom sitjandi niður í þægilegan stól, er hann hafði keypt þann sama morgun til að hafa í garðinum. ! ! ! Hjón nokkur í New York hafa þef- dýr fyrir „kjölturakka". Ekki er þess getið að þau hafi enga þefskynjun.

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.