Menntamál - 01.03.1933, Side 27

MENNTAMÁL
59
furöulega meöferö þingsins á málum kennaránna er aö vísu
aÖ eins áframhald af því skilningsleysi, sem ráði'Ö hefir í þess-
um efnum undanfariÖ. Þó er nú svo langt gengið að þessu
sinni, að það ætti að vera kennurum rækileg áminning um að
standa fastara saman og hefja harðvítuga haráttu fyrir málefn-
um sínum. í rauninni virðist kennarastéttin standa mjög vel að
vigi í þessari Iraráttu, og það af tvennum ástæðum. Kennarar
eru dreifðir um allar byggðir landsins og margir þeirra áhrifa-
menn í stjórnmálum hver í sínu kjördæmi. Þeir verða að taka
sig saman um að beita þessum áhrifum til að korna fram hags-
munamálum skólanna og stéttarinnar. Ætti jrað að vera sjálf-
sögð skylda hvers kennara að neita að veita þeinr þingmönnum
kjörfylgi, sem fjandskapast við málefni kennarastéttarinnar. Á
hinn bóginn liggur aðalstyrkur okkar kennaranna í sjálfum mál-
efnunum, sem við berjumst fyrir. Við berjumst t. d. fyrir bætt-
um launakjörum vegna þess, að við viturn, að starf okkar ber
því að eins fullan árangur fyrir börnin og þjóðíélagi'ð, að við
getum helgaö því óskipta krafta okkar, í stað þess að neyðast
til að hafa það sem hjáverk eins og gildandi launalög gera ráð
fyrir. Við gerum kröfur um framhaldsmenntun, kennaranám-
skeið, utanfararstyrki, kennslueftirlit, uppeldisfræðibókasöfn,
tilraunaskóla, rannsóknir á börnum o. s. írv. vegna þess að þarf-
ir þjóðfélagsins heirnta stöðuga og hraðfara framþróun í
kennslumálum. Við gerum kröfur um bætt skólahús og hollustu-
hætti, fullkömnari kennsluáhöld og stórlega aukinn og endur-
bættan bókakost barnanna til þess að geta skapað börnunum
nauðsynlegustu þroskaskilyrði. Að kennarar bera fram þessar
kröfur frenmr en aðrir stafar af því, að þeir skilja manna best
þroskamöguleika barnanna, máttinn, sem í barnseðlinu býr, og
það óbætanlega tjón, sem af því leiðir fyrir þjóðfélagið, að mál-
■efni barnanna séu vanrækt. Takist okkur að gera almenningi
þetta skiljanlegt, fáum við kröfurn okkar framgengt á auga-
hrag'ði. Við höfum þess vegna ekki einungis rétt heldur skyld-
ur til að hera þær fram, og það engu sí'Öur á alvarlegustu kreppu-