Bjarmi

Árgangur

Bjarmi - 01.08.1958, Blaðsíða 2

Bjarmi - 01.08.1958, Blaðsíða 2
2 BJARMI Mótið í Vatnaskógi Almenna kristilega mótið var haldið í Vatnaskógi dagana 4.—6. júlí, svo sem áður var auglýst. Það er ástæðulítið að vera að lýsa ná- kvæmlega því, sem þar fór fram, en óhætt er að segja, að það var almenn skoðun þeirra, sem þátt tóku í því, að þetta hefði verið gott mót og uppbyggilegt. Nokkrir þátttakendur, eða um 90—100 manns, fóru upp eftir á föstudags- kvöld. Var Biblíulestur fyrir þá þá um kvöldið. Dagskrá hófst ráunverulega ekki fyrr en á laug- ardagsmorgni kl. 10. Þá hafði Steingrimur Benediktsson, kennari í Vestmannaeyjum, biblíulestur út frá efninu „Vaknið og vakið" Var það alvarlegur og íhugunar- verður boðskapur Guðs orðs, sem þar var dreginn fram í skýru og lifandi máli. Framhald biblíulest- urs var svo kl. 2, og þá ómaði boðskapurinn um það, sem oss veitist í Kristi Jesú og fyrir hann. Kl. 6 þennan sama dag var svo guðsþjónusta. Sira Magnús Bun- ólfsson, framkvæmdastj óri K.F. U.M., annaðist altarisþjónustu, en Ólafur (Ólafsson, kristniboði, pré- dikaði. Flutti hann boðskap sinn út frá sýn Jesaja spámanns í 2. kapitula spádómsbókar hans. Klukkan 9 um kvöldið var svo samkoma, þar sem O. Dahl-Goli, framkvæmdastjóri norska sjó- mannatrúboðsins heima fyrir tal- aði um efnið „Heilög fórn". Bæddi hann þar út frá Bóm. 12, 1—3 um þá einu réttu fórn kristins manns, þá, að frambjóða sjálfan sig Guði sem lifandi, heilaga, Guði þóknan- lega fórn. Verður það erindi e.t.v. birt síðar hér i blaðinu og einnig annað erindi, „Við náðarstólinn", sem O.Dahl-Goli flutti kl. 5 á sunnudeginum. Á sunnudagsmorguninn 6. júlí var guðsþjónusta kl. 10 f. h. Hafði síra Magnús Guðmundsson, sókn- arprestur í Ölafsvík, hana og pré- dikaði út frá guðspjalli dagsins, fiskidrættinum mikla, sem frá er sagt í 5. kafla Lúkasarguðspjalls. Eins og vant er, var altarisganga og voru rúmlega 200 altarisgestir. Prófasturinn i Saurbæ, síra Sigur- jón Guðjónsson, þjónaði við alt- arisgönguna'ásamt síra Magnúsi Guðmundssyni.' Kl. 2 e. h. var kristniboðssam- koma. Voru það kristniboðarnir frú Kristín Guðleifsdóttir og Felix Ólafsson, sem töluðu á þeirri sam- komu. Var það kristniboðsvinum sérstakt gleðiefni, því að þetta var fyrsta sinni eftir heimkomu kristniboðanna frá Konsó, að mörgum kristniboðsvinanna gafst f æri að heyra þau og sj á. Þau hj ón- in voru með ýmsa gripi frá Konsó til sýnis, og notaði Felix þá seinna til þess að segja frá atburðum, sem við þá voru tengdir. Er Felix hafði lokið máli sínu, — en kona hans talaði fyrst, — voru lesnir kaflar úr bréfi frá Benedikt Jasonarsyni. Hafði einn- ig borizt kveðja til mótsins frá kristniboðunum i Konsó, send sim- leiðis, og vakti liún mikinn fögn- uð. 1 lok kristniboðssamkomu þess- arar áskotnaðist kristniboðinu kr. 11.486.32 i gjöfum frá þátttak- endum. Kl. 5 var siðan almenn sam- koma, þar sem D. Dahl-Goli flutti síðara erindi sitt, sem fyrr er nef nt, og von er um, að birt verði síðar í blaðinu. Að erindinu loknu ávarp. aði síra Friðrik Friðriksson móts- gesti, en hann var á mótinu eftir hádegi þennan dag. Lauk hann máli sínu með þvi að lýsa bless- un Drottins. Færði hvatningar- ávarp hans þátttakendum ó- blandna gleði. Var ávarpið út frá orðum Jesú til lærisveinanna: „Þér eruð ljós heimsins". Kl. 8 um kvöldið var ágæt vitnis- burðastund, þar sem slegnir voru margir strengir trúarlífs, trúar- reynslu, en þó fyrst og fremst þeirrar náðar, sem oss veitist í fagnaðarerindinu. Að þeirri stund lokinni héldu þátttakendur heim. Voru bílarnir að fara frá kl. 11 og fram á miðnætti. Margt var um manninn á mót- inu á sunnudeginum, en f astir þátt- takendur voru hátt á þriðja hundr- að. Margar góðar kveðjur bárust til mótsins f rá vinum víðsvegar að, bæði hér á landiog erlendis. Voru þær allar kærkomnar, svo sem vænta mátti. Það eru nú liðin tuttugu ár síð- an fyrsta almenna kristilega mótið var haldið í Hraungerði i Flóa. Það mót einkennist mjög af hinni sterku meðvitund um samfélag heilagra. Þar var sunginn á ógleymanlegan hátt sálmur sira Friðriks um „Sterk eru andans bönd, sem eru i Guði knýtt". Sá söngur hefir fylgt öllum mótum síðan og oft verið sannarlegt ein- kenni þeirra. Á þessum mótum hafa trúaðir knýtzt sterkum sam- félagsböndum, sem margir þakka fyrir. Svo var einnig á mótinu i ár. Erlendur maður, sem á mótinu var, minntist á tvennt, sem hon- um f annst harla sérkennilegt móts við mót i landi sínu. Hið fyrra var, hve margt var um æskufólk, sem virtist til fulls samrýmast þeim, sem rosknari voru — og svo hitt, að sjá heilar fjölskyldur, for- eldra með börn sín, og það ung- börn. Það atriði setti heimilislegan svip á þessi mót, sem fengur var að. AtHvarfiö9 i- Gestir eða heimameiiii Því af náð eruð þér hólpnir orðn- ir fyrir trú. Efes. 2,8. Þó að afturhvarf mitt sé í með- vitund minni bundið við ákveðinn stað og stund, dylst mér ekki, að Guð, sem kemur öllu vel til vegar, hafði frá bernsku minni undirbúið það. 1 vöggugjöf gaf hann mér rika trúhneigð og sá svo um, að í bernsku minni var vel að henni hlúð, bæði á heimili mínu og síðan í skóla og kirkju. Sér- staklega hlýt ég í þvi sambandi að minnast Jóns Þ. Bjórnssonar fyrir þá alúð, sem hann íagði við trúar- iegt uppeldi okkar barnanna, bæði í skólanum og í „stúkunni", sem hann stjórnaði þá með miklum ágæt- um. Átta ára gamall fór ég fyrst til dvalar % sveit og dvaldi eftir það meira í sveitinni, þó að ég stundaði mitt skyldunám heima á Sauðárkróki. Fegurð og tign íslenzkrar fjallanáttúru vakti oft i hjarta mínu lof og þakkargjörð til skapara míns, en ógn íslenzkrar þoku og stórhríðarbylja lagði mér líka oft á varir brennandi bæn til voldugs og kærleiksríks föður, van- máttugu barni hans til handa. Synd min og frelsari minn voru trúhneigð minni að verulegu leyti hulin. Átján ára hóf ég búnaðarnám á Hólum í Hjaltadal. Þá var bernska mín að baki, og ég tamdi mér ýmsa „karlmennsku" í orðum og athöfnum, sem ég hefði áður skammazt min fyrir. Eg var kominn á slóðir týnda sonarins, burt frá Guði. Það var þó engan veginn ásetningur minn. Þvert á móti. Eg hafði yndi af að fara í kirkju við og við, og ef einhver hefði þá farið að minna mig á boð- orðin, hefði ég sennilega svarað eins og ríki ungling- urinn: „Alls þessa hefi ég gætt frá æsku minni". Gagnvart trúmálunum hafði ég tekið þá ákvörðun að forðast allar öfgar. Eg var mjög ánægður með sjálf- an mig i þessum efnum og fannst, að Guð hlyti að hafa sérstakt dálæti á svo ágætum manni. Að búfræðinámi loknu fór ég til Noregs. Eins og .fleiri Islendingar um þær mundir réðist ég til Jens Gausland, sem þá átti fleiri en eitt bú á Jaðrinum. Þar dvaldist ég sumarlangt. Siðla sumars fékk ég blóðeitrun í fótinn og lá um tíma alveg rúmfastur. Dauflegir voru þeir dagar. Húsbóndinn var oft að heiman. Ráðskona var á heimilinu og tveir vinnumenn auk mín. Oft var ég þess vegna aleinn % húsinu þessa daga. Þá viðraðist af mér karbnennskan, og ég grét eins og barn af söknuði og heimþrá. Einn slíkan dag sá ég i gegnum tárin orð, sem letruð voru á spjald Benedikt Amkelsson, framkv.stj. Landssambands K. F. U. M. hefur fengið nokkra menn til þess aö' segja frá afturhvarfi sínu. Munu þœr grein- ar birtast í nœstu blöðum og er þetta sú fyrsta. yfir rúmi mínu. Auðvitað höfðu þau verið þarna alla tíð, en nú snertu þau mig. Sá Guð, sem engu sinu minnsta barni gleymir, var að vekja mig með orði sínu, ekki ásakandi og ógnandi, eins og ég .;.;.;.;.;.;.;.;.;.;.;.;.:.;.;.;.;.;.;. Verðskuldaði, heldur í allri SÍnnÍ mildi. „Varpið 'óllum áhyggjum yð- ar á Guð, því að hann ber umhyggju fyrir yður". Ölýsanleg huggun og friður fylltu hjarta mitt. Eg fann nálægð Guðs eins greinilega og ef einhver vina minna hefði stafoið við rúmið mitt. Smátt og smátt kom heilbrigði mín aftur, og að sama skapi dvínuðu ahrif þessarar hugljúfu reynslu. Eg var einni dýrmætri minningu rikari, en að öðru leyti var allt við sama og áður. Eg fór mínar eigin leiðir. i ¦ i*i Um háustið lá leið mín til Danmerkur. Eg dvaldi þar á yndislegu heimili, þar sem ég naut ástríkis, eins og væri ég einn af fjölskyldunni. Skömmu eftir að ég kom þangað, fór ég á kristilega samkomu. Þar talaði Guð til mín með þeim myndugleika, að ég gat ekki lengur komizt undan að taka afstöðu til Hans. Þar gerðist mesta undur lífs míns: Hann gaf mér afturhvarf til lífs. Efni prédikunarinnar var síðari hluti annars kapítula Efesusbréfsins. Nítjánda vers- ið brenndi sig það kvöld óafmáanlega inn í vitund mína: „Þess vegna eruð þér ekki framar gestir og útlendingar, heldur eruð þér samþegnar hinna heilögu og heimamenn Guðs". Raunveruleg afstaða min til Guðs varð mér allt í einu Ijóslifandi: Eg hafði kosið mér þá vonlausu af- stöðu að vera gestur Guðs, þegar mér þætti það henta, og hlaut þess vegna að vera útilokaður eins og út- lendingur frá þegnrétti % riki hans. Nú fann ég, hve ómissandi þessi þegnréttur var mér, og ég þráði hann. Og nú sá ég í fyrsta skipti á ævi minni, að ég átti aðeins einn möguleika til að eignast þennan dýr- mæta rétt. Sá möguleiki var náð Guðs í Jesú Kristi. „En öllum þeim, sem tóku við honum, gaf hann r étt til að vera Guðs börn, þeim sem trúa á nafn hans". Jóh. 1, 12. Eg kom til Jesú. örþyrst önd þar alla svölun fann. Hjá honum drakk ég lífs af lind. Mitt líf er sjélfur hann. Steingrímur Benediktsson, kennari, Vestmannaeyjum.

x

Bjarmi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Bjarmi
https://timarit.is/publication/379

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.