Æskan

Árgangur

Æskan - 01.02.1927, Blaðsíða 7

Æskan - 01.02.1927, Blaðsíða 7
.ÆSK AN 15 Jörundur kom í skólann daginn eftir og var mjög smeykur, því hann bjóst við ósvikinni refsingu, sem kennarinn hefði'ekki viljað veita honum í kirkjunni kveldið áður. En úr henni varð nú samt ekkert. I þess stað spurði kennarinn hann eftir skólatíma: „Langar þig mikið til að læra að spila?" Það birti yfir Jörundi og hann svaraði snögt: „Já!" Og endalokin urðu þau, að kennarinn sagði prestinum frá öllu saman, og fyrir hans liðsinni fékk Jörundur að Ioknu skólanámi að leggja stund á hljómlist. Og það nám gekk honum mun betur. Honúm gekk, meira að segja, svo vel við það nám, að sá dagur kom, að Jörundur, sem einu sinni var kallaður „heimski", var búinn að Ijúka prófi í hljómlist með ágætis vitnisburði og crðinn stjórnandi fyrir stórum hljóðfæraílokk. Þetta átti hann reimleikasögunni í Viðárkirkju að þakka, því ef honum hefði ekki hugkvæmst að fara til kirkj- unnar að æfa sig, þá er óvíst að hljóm- listargáfa hans hefði nokkurntíma kom- ið í ljós. Ljós Guðs. inu sinni var lítil stúlka, María að nafni, á sjóferð með föður sínum, sem var skipstjóri á stóru skipi. Einn daginn sat hún á þilfari og.horfði á Jim gamla, sém var að lagfæra skipslampana. „Hvað ert þú að gera?" spurði hún. „Ég eir að fægja ljóskerin", svaraði gamli hásetinn. „Til hvefs eru þau höfð?" spurði María. „Þau eiga að lýsa i myrkrinu, svo við rekum okkur ekki á önnur skip, okkur eða þeim til tjóns". María horfði á hann enn um stund, en svo hljóp hún burt til leikjá sinna. En daginn eftir kom hún aftur á sama stað til þess að sjá, hve fögur ljóskerin urðu við meðhöndlun Jims gamla. Meðan hún sat þarna, kom snörp vindhviða og reif með sér dálítið af baðmull, sem karlinn notaði við fæging- una. Sér til skelfingar heyrði María Jim gamla blóta hræðilega í reiði sinni út af þessu. Litla stúlkan hljóp í mesta ofboði inn í káetu föður síns og kom þaðan aftur að vörmu spori með pappaspjald í hend- inni og á það var Ietrað ritningarorð með stórum stöfum/ Hún rétti gamla Jim spjaldið og hann tók við því og las orðin: „Þú skalt ekki leggja nafn Drottins Guðs þíns við hé- góma, því Drottinn mun ekki láta þeim óhegnt, sein leggja nafn hans við hé-, góma". Gamli maðurinn .leit framan í barn- ið og spurði hálf-sneypulegur: „Hvers vegna sýnir þú mér þetta?" „Af því, að þetta er lika Ijós eða ljós- ker, sem varnar okkur að fara út af réttri leið", sagði María litla með al- vöru. „Þetta er Guðs boð. Vissirðu það ekki Jim gamli?" Hásetinn beygði höfuð sitt og sagði svo litlu seinna: „Jú, María litla, þetta hefi ég lært hjá henni mömmu minni, þegar ég var á þínum aldri, en ég hefi gleymt að nota það sem Ijós á Iífsleið minni og þess vegna hefi ég svo oft syngdað á móti þvi. Framveg- is mun ég reyna að nota það, á sama hátt og við notum stóru lamp- ana í ljóskerinu. Ég vil ógjarnan að lífs- fleyið mitt sökkvi til grunns". -SMMHr

x

Æskan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Æskan
https://timarit.is/publication/383

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.