Kirkjuritið - 01.10.1937, Side 11

Kirkjuritið.
Orði'ð.
305
Mættir þú eimiig, kæri bróðir, eiga svipaðan vilnisljurð í
vændum, að enduðu skeiðhlaupi þínu. Mætti vor himneski
faðir fyrir anda sinn gefa Kristslífinu í þér nýjan vqxt með
sívaxandi starfsþreki og starfsgleði, og þú við það verða æ
fullkomnara verkfæri í liendi safnaðarins lierra söfnuðum
þínum til örvunar lil Guði helgaðrar framtakssemi i sálu-
hjálparefnum þeirra og samvizkusemi í köllunarverki
þeirra! Mættir þú sjálfur, við sífelt innilegra samlíf við
drottin þinn og herra, færast með degi hverjum nær þvi
takmarki að geta i sannleika játað með postuhmum:
„Sjálfur lifi ég ekki framar, lieldur lifir Ivristur í mér.
En það sem ég þó enn lifi í liolcli, það lifi ég á trúnni
á Guðs son, sem elskaði mig og lagði sig sjálfan í söi-
urnar fyrir mig“!
Til þessa gefi Guð þér og oss öllum orðsins þjónum
kraft heilags anda fvrir drottin vorn Jesúm Krist.
Amen.
ORÐIÐ.
Ljósið mikla mændi —
á mvrkrið svart.
„Uangað legs ég leið“,
sagði ljósið bjart.
Friður horfði á heiminn,
þar háð var stríð.
„Til heimsins“, sa>tði’ hann, „held ég —
að hugga Iýð“.
Og Elskan horfði á heiminn,
þar hatrið brann.
„Ég fer, ég fer“, hún sagði,
„að frelsa hann“.
Og Ljósið kom og lýsti,
og Friður samdi frið;
en Elskan, lífsins æðsta hnoss,
og „Orðið“ varð þá „hold á jörð
og bjó með oss“.
(Eftir enskri fyrirniyncl).
Pétur Sigurðsson.