Kirkjuritið - 01.10.1937, Side 28

322 F. F.: Dwight L. Moodv. Kirkjuritið.
Haustið 1899 tóku kraftar Moody’s mjög að réna,
og fann hann það sjálfur, en lél ekki á því hera til þess
að gjöra ekki ástvini sína órólega, svo að þeir færu að
hindra ferðalög, sem hann hafði lofað. Hann hafði lofað
að lialda nokkurar samkomur í bænum Kansas City,
Missouri. — Einn vinur hans komst að því, að Moodv
gat ekki legið i rúmi sínu á næturna, heldur varð að
sitja í hægindastóli; hann hafði svo niiklar þrautir, en
Moody bannaði honum að minnast á það, hann vildi
ekki að það skyldi fréttast heim. Á samkomunum gal
engan g'runað, að dauðvona maður væri að tala. Sam-
komurnar voru lialdnar i stærstu byggingu hæjar-
ins, Convention Hall. Það er nokkurskonar hringleikhús
og rúmar 12000 manna í sæti, er leiksviðið er sett sætum,
geysilegur salur með stórum hjálmi vfir. Hann talaði
ineð vanalegum krafli, og boðskapur hans virtist næstum
skarpari en vanalega. Hann talaði mikið um dýrð kom-
andi aldar og „brúðkaup Lambsins“.
Kvöldið 16. nóvember liélt hann sina siðustu sam-
komu, og beint frá samkomunni hélt liann heimleiðis
með næturleslinni, og þegar við heimkomuna varð
liann að leggjast í rúmið. Það var banalega lians. Hann
lá liðugan mánuð og hann sagði eitt sinn: „Guð er mjög'
góður við mig' og það er svo ljúft að lifa“. Öðru sinni
sagði hann: „Ég vil feginn lofa svo lengi sem Guð getur
notað mig; en þegar starf mitt er á enda, óska ég að fá
að fara heim“. — Sá 22. desember 1899 var hans síðasti
dagur á jörð. Eftir stuttan svefn um morguninn sagði
hann: „Jörðin linígur að baki mér, himininn opnast fjTÍr
framan mig“. Sonur hans, sem vakti hjá honum, spurði,
livort hann liefði dreymt nokkuð.
„Nei“, sagði hann, „það er enginn draumur. Það er
yndisleg't. Það er eins og að vera frá sér numinn. Ef
þetta er dauðinn, þá er hann yndislegur. Það er enginn
dauði hér. Guð kallar á mig, ég verð að fara“. — Seinna
um daginn kom andlátið hægt og blitt. — í prédikun