Kirkjuritið - 01.10.1937, Side 19

KirkjuritiS.
Dwight L. Moody.
313
ára, engin teljandi efni; var ekki sýnilegt annað en fjöl-
skyldan vrði að tvístrast, en móðirin vildi það með
engu móti og barðist hún áfram með allan harnahóp
sinn, og stafur hennar og' stjdta var þetta kjörorð:
„Treystu á Guð; liann mun vel fyrir sjá!“ Þetta traust
lirást lieldur ekki og liún kom þeim öllum upp, þótt
einatt væri þröngt i húi. Öll hennar guðfræði var fólg-
in í þessu og húu innrætti þetta börnum sínum árla og'
síðla. Hún vandi þau á stranga iðjusemi og sjálfs-
afneitun og sjálf var hún sívinnandi. Á kvöldin söfn-
uðust þau í kring um heimilisarininn, og sagði húnþeimþá
sögur eða las fvrir þau eða lét þau hafa ýmsa innileiki
fram að háttatíma. Heimilið varð þeim því svo kært,
að þau héldu alla æfi trygð við það. Sunnudagahaldið
var strangt. Tvisvar fór hún með allan liópinn sinn i
kirkju á hverjum Iielgum degi, og þar að auki urðu
börnin að ganga í sunnudagaskóla. Moodv segir seinna,
að þessar kirkjugöngur og hinar löngu predikanir hafi
einatt verið sér þunghær þolinmæðisraun, en samt liafi
þær liaft þýðingu fyrir hann með því að gefa góðan,
fastan vana. Moodv var fjörugur og röskur drengur og
talsverður óróabelgur i skólanum, þangað til kærleiks-
rík alvörugefni einnar kenslukonu hjálpaði honum til
að fara að temja sig. Annars var skólaganga hans stop-
ul og lítilfjörleg. Hanu varð snennna að fara að vinna
fyrir sér, fékst hann þá við margt, vann hjá bændum
i nágrenninu að þeim störfum, sem hann gat orkað.
En er honum óx fskur um hrygg, fanst honum, að lítil
framtíð væri í þessu, og svo ásetti hann sér að fara til
Boston og reyna þar fyrir sér. Öllum þótti þetta mesta
óráð, af því að svo margir gengu þar atvinnulausir.
Eftir ýmsa erfiðleika komst hann svo til Boston, og leit-
aðist við að komast að einhverju. En það hepnaðist
ekki. Eftir langa mæðu fékk hann þó um síðir atvinnu
hjá föðurbróður sínum, sem var skósmiður og hafði
einnig söluhúð. Frændi lians var hræddur um, að hann