Dýraverndarinn


Dýraverndarinn - 01.10.1948, Blaðsíða 5

Dýraverndarinn - 01.10.1948, Blaðsíða 5
DYRAVERNDARINN 43 að ég heyrði. Hélt hann þannig áfram niður með girðingunni og var kominn íram hjá mér, en þá snéri hann allt í einu við og hagaði sér eins og áður, en fór svo rakleitt að hjólinu, sem stóð spölkorn frá mér, nam þar staðar og krafs- aði í það tvisvar cða þrisvar sinnum. Varð hann þá var við mig og kumraði ofurlítið og hlýlega. Ég hætti nú þessum feluleik og gekk af stað í áttina til hans. Hann stóð kyrr hjá hjólinu og fylgdi mér stöðugt með augunum, cn þegar ég var rétt kominn að honum, tók hann á sprett, skvetti upp afturendanum og hljóp af stað heim á leið. Það var eins og hann vildi segja: — Eg skal samt verða á undan heim. Þetta var það fyrsta, sem ég veitti athygli hjá honum, er henti á óvenju mikla greind og tryggð. Kom mér til hugar, að gaman væri að geta kennt honum eitthvað. Síðan hófst kennslan. Ég kenndi honum að heilsa og hneygja sig. Þetta gekk vel og fljótt og virtist hann hafa gaman af. En lítið var um hentugt pláss til þessara æfinga. Tjörnin hérna í Reykjavík var á ís um þetta leyti. Þangað fór ég með hann, þegar dimmt var orðið, og vorum við þar löngum einir. Svo fór ég að sýna árangurinn af kennslunni heima og var ekki frítt við, að ég væri svolítið montinn yfir dugnaði okkar, en þá sagði pabbi, að ég ætti ckki að vera með þessa vitlcysu við folann, hann gæti orðið kargur við þetta. Þótti mér kennslulaunin hág, eins og nærri má geta. Skömmu síðar fékk Snigill félaga í húsið til sín. Það var rauður hestur, sem pabbi tók í fóður. En Snigill var ekki hrifinn af því. Hann sat um færi til að berja félaga sinn og gera honum allt til meins, sem hann gat. Þá var Snigill hundinn og sett upp slá á milli þeirra, hvorugt kom að höldi. Snigill sleit sig lausan og felldi niöur slána. En þegar farið var að teyma þann stutta með þessum hesti, hatnaði samhúðin innan skamms. Einhverju sinni hafði ég verið úti með háða bestana, og þegar ég var búinn að ganga frá þeim í hesthúsinu, stakk ég brauðhita upp í þann rauða. Siðan ætlaði ég að gefa Snigli ann- an brauðbita, en þá brá svo við, að hann leit ekki við því, hvernig sem ég fór að. Aftur á móti gerði hann sig margsinnis liklcgan til að berja félaga sinn. Datt mér í hug, hvort hann mundi vera afbrýðisamur og reyndi þctta oft næstu daga. Ef ég gaf þeim rauða á ivndan, snerti Snigill ekki við brauðinu hjá mér, cn var fúll og vondur. Gæfi ég honum aftur á móti, áður en hinn fékk bita, þá var allt í lagi. Kom mér í hug, að það væri víst sanni nær gamla máltækið, sem segir, að það sé vandi að ala upp eitt barn, svo að vel fari, úr því að skepnurnar geta orðið svona miklir stór- bokkar. Leið nú fram i janúar og alltaf smá f jölgaði leikjum okkar Snigils, en lítið lét ég á þessu bera, eftir að ég vissi, að föður minum var ekki meira en svo um það gefið. Svo kom að því, að ég færi á bak Snigli í fyrst sinn. Bar það þannig að: A daginn voru hestarnir úti á lúni, sem kallað var Asgeirstún. Þar eru Melagöturnar nú. Einu sinni sem oftar, þegar búið var að gefa á stallinn, fór ég að sækja þá, eftir að dimml var orðið. Kom mér þá allt i cinu í hug að fara nú á bak þeim stutta, lagði við hann beizli og ætlaði að reka þann rauða heim á undan okkur. Hann lagði þegar af stað. Ég fór nú á bak og ætlaðist til, að Snigill elti hinn hestinn. En viti menn! Snigill stóð eins og hann væri stjarfur, hreyfðist ekki, hvernig sem ég fór að. Ég varð að láta mér lynda að fara af baki og teyma hann heim. — Jæja, hann ætlar þá að vcrða svona, hugsaði ég. Latur var Skjóni, en þessi stendur bara alveg kyrr. I fcbrúar var fækkað mönnum, þar sem faðir minn vann, og hann var meðal þeirra, sem sagt var upp. Það kom sér illa, því að fjölskyldan var stór og mikil veikindi voru lijá okkur. Kom hann þá að máli við mig og sagði mér, að hann ætlaði að selja Snigil, því að hann gæti ekki vcrið þekktur fyrir að láta sjá sig með gagnslausan hcst, þegar hann væri atvinnulaus. Ég maldaði í móinn og benti föð- ur mínum á, að hann ætti nú bæði mat og hey handa hcstinum til vors, svo að hann æti ekk- ert frá hcimilinu á mcðan. Pabbi sagði, að það Sjá bls. 18.

x

Dýraverndarinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dýraverndarinn
https://timarit.is/publication/598

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.