Dýraverndarinn


Dýraverndarinn - 01.04.1948, Blaðsíða 9

Dýraverndarinn - 01.04.1948, Blaðsíða 9
DÝRAVERNDARINN 23 FREKJA OG TEPRA Vorið 1935 voru allar áer mínar bornar í'yr- ir miðjan júní að einni undanskildri. Var það 10 vetragömul ær, sem nei'ndist Skeifa. Sleppti ég henni snemma á sauðburði, og gekk hún frjals ferða sinna í hte'ðunum hér í kring.En kvöld eitt um 20. júní, kom hún heim undir tún. Rak ég Iiana þa í hús, því að ég vissi, að hún var komin í'asl að burði. Morguninn eí'tir, þegar ég vitjaði hennar, Já hún í húsinu að dauða komin. Aleit ég sjúkdóminn bráðapesl, en mun þó eins hafa getað verið doði. Ég hafði engin umsvif, en stytti dauðastríð veslings skepnunnar með í'iffilskoti, risti hana þegar á kvið og náði tveimur gimbrum með lífsmarki. Bar ég þœr þegar heim í bœ, og hresstust þær furðu fljótt", þegar búið var að koma ofan i þær volgum mjólkursopa. Önnur gimbrin var nokkru stærri og strax sprækari. Komst hún fljótlega á fót, og um kvöldið var hin Iíka farin að vappa um. Jægl þeim. Þessum mönnum finnsl einliver svölun i pví að drepa, eins þótt þeir finni þa'ð vcl, að ekkert minnsta gagn er i þeirri bráð, sem þeir leggja a'ð velli. Kríur og snjó- littlingsungar eru léleg til matar. Nei, þarna er aðeins verið að fullnægja dýrslegri hyöt, sem ætli með öllu að fordæm- ast meðal siðaðra manna. Allt „sport" á þessu sviði ætti að hverfa. Ungir menn, sem stunda „sporlskyttirí" í tómstundum sínum, gætu sjálfsagt fimdi'ð göfugra tómstundastarf en það að elta saklausa í'ugla úl um vötn og móa i þeim tilgangi einum að drepa sem flest, án þess að hugsa um nytjar veiðinnar. Eg vil svo að lokurn óska þess, að allir fagni þessum vængjuðu sumargestum, sem brátt hefja flug sitt til fyrirheitna landsins. Við skulum láta þá njóla friðar og réttar. Við skulum skapa okkur sjálfum ánægju- ríkt vor með þvi að vinna á móti drápsæði fuglamorðmgjanna og með þvi að kynnast sumargestunum okkar eins vel og við getum. 9. marz 1918. Már. Frekja og Tepra, 10 vetra gamlar, virðast marg- reyndar í lífsins skóla og þreytulegar. Ekki var um anna'ð að gcra en að haf a þessa móðurleysingja fyrir heimaganga, ættu þeir að halda lífinu. Voru þær brátt allra uppá- hald, þó að stundum gætu þær ekki talizt kurt- eisar innan húss, og sáðgarðinn heimsótlu þa>r óþarflega oft, þegar leið á sumarið. Var leiðin þeirra þangað ekki ævinlega krókalaus, því að víst cr um það, að þær vöndust af að láta sjást til sin út um gluggann, enda var þeim jafnan sendur tónninn þaðan, er til þeirra sást á leið í garðinn Stærri gimbrin bar sig i öllu fyrir. Át hún allt, sem tönn á festi, og skeytti ekki um, þó að mjólkin, sem að henni var rétt, væri köld eða súr. Þotti hún freklynd í meira lagi. Var hún því kölluð Frekja. „Sú litla" var aftur á móti ákaflega tepruleg í sér, snerti ekki við mjóJkinni, væri hún ekki hæfilega volg og ósúr. Ilún vildi drykk sinn ósvikinn og lagði sér ekkert óæti til munns. Var hún nefnd Tepra. Frekja og Tepra litla döfnu'ðu vel og virtust una Iífinu bærilega. Þœr viku sér aldrei frá túninu, fyrr en dag einn, er liðið var á haustið, að þær hurfu og fundust ekki, fyrr en i fyrstu snjóum. Voru þær þá i skógarkj arri út og niður af bænum. Jörmuðu þær hátt og lengi, er þær sáu til mannaferða, og eltu mig eins og tryggir rakkar heim í hús. Voru þær þá þcgar teknar á gjöf og fóðraðar vel um vet- urinn. IJm vorið var þeim sleppt með öðrum

x

Dýraverndarinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dýraverndarinn
https://timarit.is/publication/598

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.