Dýraverndarinn - 01.12.1966, Blaðsíða 10

HALLDIS MOREN VESÁS:
Þegar langamma vai* lítil
Höfundur þessarar sögu er eitthvert snjallasta
ljóðskáld frænda okkar Norðmanna á síðasta ald-
arfjórðungi. Hún yrkir á nýnorsku. Hún hefur rit-
að ágætar barnabækur í óbundnu máli. Þessa sögu,
sem liér birtist í þýðingu ritstjóra Dýraverndar-
ans, skrifaði Halldís Moren Vesaas handa Norsku
barnablaði, sem er eitt skemmtilegasta barnablað
á Norðurlöndum. Faðir Halldísar Moren Vesaas
er gamalkunnur hér á landi af sögum þeim, sem
Helgi Valtýsson hefur þýtt. Af þeim er Stórviði
kunnust. Þá er og bóndi hennar frægur maður, því
að hún er gift stórskáldinu Tarje Vesaas, höfundi
Klakahallarinnar, sem Almenna bókafélagið gaf
út í fyrra í þýðingu Hannesar skálds Péturssonar.
Allt í einu skein tunglið inn í dimma stofuna í
Vík. Þar var allt hljótt, og eldurinn hafði verið
falinn á arninum.
Á arinhellunni lá kisi og steinsvaf. Nú vaknaði
hann skyndilega. Það hlaut að liafa verið skyndi-
birtan, sem vakti hann. Hann stóð á fætur, teygði
sig og geispaði. Hann var dökkgulur á lit. Það var
sem gneistaði af hverju hans hári í tunglsljósinu.
Arinhellan hafði verið heit og notaleg, þegar kisi
lagðist til svefns, en nú var hún orðin köld, og kald-
ur steinn var ekki eftirsóknarverð hvíla. Átti hann
nú ekki að læðast út í brenniskýlið og atliuga, hvort
mýsnar hefðu ekki hert upp httgann og farið á kreik,
þegar allt var orðið hljótt? Æi nei. Hann var í
rauninni mjög vel saddur. Hann ætlaði þá heldur
að skreiðast upp í rúmið hjá henni Kötu. Þar var
þó alltaf hlýtt og hugnanlegt.
„Mja-ál“ sagði kisi og steig út á bláa lunglskins-
86
DÝRAVERNDARINN