Dýraverndarinn - 01.12.1966, Side 14

Þarna er Tómas Tómasson framkvœrndastjóri, varaformaður S.D.Í. að gefa gœsum, sem hafast við á Reyhjavikur-
tjörn. Þœr koma daglega að heimsækjaa hann og vitja gjafarinnar.
ógurlega heitt — og svo varð hún þá líka óskaplega
þreytt, lá við, að aftur rynni á hana ómegin.
Hringjarahjónin viltlu endilega, að hún væri kyrr
hjá þeim, en faðir hennar tók af um það. Móðir
hennar mundi verða örvita af ótta, sagði hann. Já,
ef til vill væri hún þegar orðin yfir sig komin af
hræðslu. . . . Líka gæti verið, að eitthvað illt hefði
komið fyrir heima, úr Jjví að barnið tók það til
bragðs að flýja alla leið hingað.
„Er nokkuð að henni mömmu Jnnni, Kata mín?
spurði hann.
En Kata svaraði ekki spurningu hans. Hún aðeins
brosti, opnaði augun hálfsofandi og greip upp í
andlit honum sóttheitri hendi.
„Þetta ert þú, pabbi minn,“ hvíslaði hún ánægð.
Hringjara-Imba fór úr pilsinu sínu. Það var sítt
og vítt, því að hún var bæði há og gild. Hún gekk
með það að arninum og vermdi það vandlega. Svo
tók hún það og vafði því í flýti um nakinn líkama
barnsins. Síðan kom Engilbert með hreindýrsfekl
og sveipaði honum líka utan um Katrínu litlu.
Hann var ekkert smáræði, böggullinn loðni, sem
hann Níels tók í faðm sér. Hann sá hvergi neitt
af Kötu litlu, faðirinn . . . Hann flýtti sér mjög
að komast af stað, og hann Engilbert hringjari þreif
byssuna sína af snaganum og fór út á hæla Níelsar.
Ingibjörg stóð í dyrunum og horfði á eftir Jreim.
Ennþá var hún æst og utan við sig og full af með-
aumkun með Kötu litlu og foreldrum hennar. Það
var svo sem ekki vísara en víst, að barnið lifði Jtetta
af. Og Jjetta var eina barnið Víkurhjónanna. Vesa-
lingarnir — ef Joað ætti nú fyrir að koma, að Jjau
misstu hana! í fyrsta skipti á ævinni lá við, að hún
Ingibjörg væri forsjóninni þakklát fyrir, að þau
Engilbert voru barnlaus.
En liún Katrín litla lifði Jjetta af og margt annað,
sem á hana var lagt á hennar löngu lífsleið. Hún
stóðst það allt með slíkri prýði, að hún varð meira
en tíræð!
90
DÝRAVERNDARINN