Dýraverndarinn - 01.12.1966, Qupperneq 15

S(ari’inii. áðnr fágrætui*
farfng:!, iiú staðfugl
Starrinn er spörfugl. Hann er allstór, nœstum
svartur á lit, en á fjaðrirtiar slœr grœnleitum eða
fjólubláum gljáa. Nefið á honum er gult, frekar
langt, eftir þvi sem það er á spörfuglum, og beint
er það. Erlendis lifir hann mest á skordýrum, orm-
um og lirfum, en einnig alls konar berjum — og
jiykir jivi nokkur skaðvaldur i ávaxtagörðum, eins
og jirösturinn. Hér á landi er starrinn nýr land-
nemi. Hér áður flreklist hann liingað við og við,
en mi er hann orðinn áruiss i sumum landshlutum,
er jafnvel staðfugl sums staðar, enda hefur hann
lekið uþp þann hátt að neyla annarrar fatðu, en
liann neylir erlendis. Hann scekir i blautan og þó
einkum hálfharðan fiskúrgang og elur hann með
góðri lyst. Erlendis verpir starrinn i holum trjám,
en einnig i varþkössum, sem fólk jafnt i sveitum
og borgum setur á hús sin. Starrinn er söngvinn og
fjörugur fugl. Sögukornið, sem hér fer á eftir, er úr
sœnskri bók, sem cctluð er skólum — ekki sem
námsbók, heldur sem lesbólt.
Pabbi Óla litla hafði smíðað varpkassa, sem var
það stór, að starri átti að geta búið sér þar hreiðttr.
Kassann gaf hann Óla, en hann hengdi hann ekki á
húsvegginn, eins og oftast er gert, heldur á stórt
linditré í trjágöngunum heim að húsinu. Þetta var
að vorlagi, og Óli fór stundum oft á dag að athuga,
hvort gesturinn, sem hann bjóst fastlega við, væri
kominn, því að pabbi Óla hafði sagt honum, að ein-
mitt um þetta leyti væri starranna von sunnan úr
heitu löndunum, þar sem þeir hefðit vetrarsetu.
En hinn góði gestur lét eftir sér bíða.
Einn morgun heyrði Óli eitthvert tíst inni í varp-
kassanum. Hann varð mjög ánægður og tók að
hoppa og hringsnúast af gleði. Loksins, loksins var
þá sá kominn, sem við hafði verið búizt af mikilli
eftirvæntingu!
Allt í einu kom höfuð út um opið á kassanum. Og
Óla hnykkti við. Þetta var svei því óboðinn gestur,
en ekki starri. Þetta var ... var sem sé óhræsis grá-
littlingur, — já, aldrei vantaði hann frekjunal
Óli var ósköp leiður. Reyndar gat verið talsvert
gaman að grátittlingunum, svo fjörugir og frekir
sem þeir voru, en Óli hafði búizt við, að starrinn,
sem var miklti meiri myndarfugl, settist að í varp-
kassanum hans.
Sárliryggur fór hann til pabba síns og sagði hon-
um, hvað nú hefði gerzt. Pabbi hans tók þessu ró-
lega, sagði, að hann skyldi bara bíða, — það mundi
koma starri í varpkassann, áður en varði.
„En þá eru hinir fyrir,“ sagði Óli.
„Við skulum nú láta sjá. Ætli starrinn hafi ekki
einhver ráð með að láta grátiitlinginn rýma fyrir
sér. Hann veil nú, hvað liann vill, sá piltur."
„En heldurðu að hann leggi í illindi, þegar hann
á kost á öðrum varpkössum?
„Ætli honum lítist ekki heldur vel á þennan?“
sagði pabbi Óla og brosti. Hann var svolítið hreyk-
inn af smíðisgripnum, því að hann var ekki smiður
að iðn.
Nú komu dagar mikillar eftirvæntingar. Óli var
síhlaupandi niður að linditrénu, en þar sat allt við
það sama. Þar vortt bara grátiltlingshjón, sem báru
strá í nefinu inn í varpkassann. Gaman var að þeim,
því að fjörug voru þau, en Óli þráði starrann sarnt
sem áður. Honum fannst, að það mundi verða miklu
skemmtilegra að fá slík hjón í kassann.
Svo var það einu sinni snennna morguns, að Óli
DÝRAVERNDARINN
91