Dvöl - 10.02.1935, Page 7

10. febr. 1935
D V Ö L
7
Þjóðsöngur Færeyinga
Eftir Símun av Skarði — Lag eftir P. Alberg
Tú alfagra land mitt,
min dýrasta ogn!
A vetri so randhvítt,
á mmri vib logn,
tu tekur meg at t.œr,
so tœtt i tin favn.
Tit oyggjar so mœtar,
Gud signi tað navn,
*um menn tykkum góvu
tá teir tykkum sóu.
Ja’ Gud signi Foroyar, mitt land!
Hin rodin, sem skinur
á su.mri i líð;
hin ódnin, sum týnir
mangt liv vetrartið,
og myrkrið, surn fjalir
mœr hjartasta mál,
og Ijósið, sum spœlir
mœr sigur í sál:
alt streingir, ið tóna,
sum vága og vóna,
at ég verji Foroyar, mitt land.
Eg nígi tí niður
í hön til tin, Gud:
Hin heilagi friður
mœr falli i lut!
Lat sál mina tváa
sœr i sini dýrd!
So tœrir hon vaga,
— av Gudi vœl skírd —
at hera tað merki
sum eiðkennir verkið,
ið varðveitir Feroyar mítt land.
Þú alfagra land mitt,
ó, eignin min kœr!
Með hlikandi hand þitt,
svo björt og svo skœr,
þú tekur i faðm þinn
hvem trygglyndan son.
Þið ástkœru eyjar,
guð elski þá von,
er nafn ykkar nefnir
þa nafnfestu efnir.
Já, guð blessi Fœr’jar, miit land.
Hinn sólbjarti roði
á sumri um hlið;
hinn válegi voði
í vetrarins hrið
og niyrkrið, seni mœðir
i mannhjörtun inn,
og Ijósið, sem græðir
ég lifandi finn:
Allt strengi, sem kvaka,
sem vona og vaka,
að verji ég Fœr’jar, mitt land.
Eg beygi mig niður
með bœnir á braut:
0, eilífi friður
við alföður skaut!
Þvo sál min’a án saka
ef sér hún þá dýrð!
Svo megi hún vaka
— af mœtti guðs skýrð —
að eignast það merkid,
sem einkennir verkið,
er varðveitir Fœr’jar mitt land.
Skuggi, þýddi.