Dvöl - 10.02.1935, Blaðsíða 12

12
D V
Ö L
9. febr. 1935.
eskju, um stærð þeirra, hæð og
gildleika.
Þessi mastærð, og vald það er
þau hafa yfir hug okkar, fyllir
okkur virðingu, bendir á aldur
þeirra, æfagömla forneskju, og
hrukkurnar í berki trjánna hlæja
framan í tímann, og virðast segja:
— Komdu, við höfum hrist þig
af okkur, þig hræðumst við ekki,
okkur getur þú ekkert gert.
Þegar okkur verður ljóst hvað
margir ættliðir hafa lifað og dáið
síðan að þessi tré stungu höfðinu
upp úr moldinni,og lituðumst um.
Hve margir ættliðir hætta að verða
til, áður en þau hníga til jarðar
sökum elli, þá er þetta eilífðarnafn
eðlileg orsök undrunar okkar yfir
styrk þeirra og mætti.
A dögum Abrahams og ísaks
voru tré þessi að skjóta frjóöngum
sínum upp úr moldinni.
Þegar Davíð gætti fjár föður
síns, í Betlehem, og spilaði á hörpu
sína, voru þetta orðin álitleg tré.
Ekki stórviðir að vísu, borið sam-
an við það sem nú er. Og þá er
Alexander, seinna kailaður „hinn
mikli“, var að leita að nýjum sigr-
urn, voru þetta orðin stór tré, og
hirtir og elgsdýr áttu þar heirn-
kynni, og veiðimóðirlndíánar hvíld-
ust í skugga þeirra.
Kristur fæddist og kenndi, og enn
höfðu þau bætt nokkru við sig,
og þúsund árum síðar, þá er Leif-
ur heppni fann Vínland hið góða,
voru þau enn á hraðasta vaxtar-
skeiði, Enn eru þau að vaxa. Og
eftir 10—20 aldir hlær hinn hrukk-
ótti börkur enn mót sól og sumri,
og greinar þeirra teiga geisla ljóss-
ins, og flytja þá niður um bol og
rætur þessara öldurmenna.
Við höldum áfram. Hér og þar
sjáum við tré, brennd og sviðin
af skógareldi. Þau eru brunnin
meira en til hálfs, en króna þeirra
skartar jafn dökkgræri, jafn full
af lífi og á hinum.
Þarna í barkarsprungu hefir læ-
virki byggt sér hreiður. Fýsi okkur
þá getum við klifrað upp hlið þess-
ara risa. Rákirnar og sprungurnar
eru nógu djúpar til þess, að þar
má festa bæði tá og fingur, fót og
hendi. Þykktina, fet og þar yfir,
þurfum við ekki að efa. Hún svík-
ur okkur tæpast,
Við göngum lengra. Þarna sjáum
við veginn, sem að geymir bifreið-
ina okkar.
Vegurinn virðist liggja beint að
einni risafurunni, likast, því sem
að lægi hann í gegn um liana. Svo
er líka, þá nánar er að gætt.
Það hafa verið höggvin göng í
gegnum tréð, svo ekki þyrfti að
setja bugðu á veginn. Breiður veg-
ur og hár til lofts, liggur í
gegn um öldung þenna, sem
blómgvast eftir sein áður, slíkt
'smáræði er honum ekki til hnekk-
is.
III.
Við stígum upp í bifreiðina, er
fiytur okkur með hraða miklum
inn í menninguna. í burtu frá
kyrð og veldi rauðu risaskóganna.