Samtíðin - 01.03.1942, Side 12

8
SAMTÍÐIN
Steindór Steindórsson frá Hlöðum :
EINN ER sá
auður, ei'
íslenzk öræfi eiga
og aldrei verður
(il fjár metinn í
krónum eða aur-
um, og eigi verð-
ur honum lieldur
grandað, meðan Steindór Steindórsson
eyja vor stendur
upp úr sæ, og sá auður er fegurð ör-
æfanna. Þar birtist náttúraíi sjálf i
aíli'i sinni tign, ósnortin og mikil-
fengleg.
Islenzk öræfanáttúra er óvenjulega
auðug í nekt sinni. Hún veitir þeim,
er á hennar fund leita, af ótæmandi
nægtabrunni fegurðar sinnar, og hún
fullnægir liinum fjarlægustu kröf-
um. Sumir menn heillast af auðn og
hrikaleik, gínanidi hömriun og hengi-
flugum, jökulhreiðum, tindum,
gljúfrum og gjám. Allt þetta á íslenzk
öræfanáttúra í ríkulegum mæli. Aðr-
ir eru þeir, sem sækjast eftir skjóli
og hlýju, þeir njóta hezt tilverunnar
í skrúðgrænum blómabrekkum. eða
kjarri klæddum hlíðum við hjal silf-
urtærra linda og lækja. Ekki fara þeir
bónleiðir af fundi íslenzkrar öræfa-
náttúru. Og óvíða mun fyllri kvrrð
vera að finna en við hjartaslað öræl-
anna. Enn aðrir njóta bezl hins stór-
felldara strengjaspils hrynjandi fossa
og ólgandd elfa, þeir njóta hamfar-
anna í náttúrunni, hverjar og hvernig
og orkulind
sem þær eru. Þeir þrá að komast í
„ærlegt regn og íslenzkan storm á
Kaldadal“. Margur er sá Kaldadalur-
inn, er veitt getur þeim þá ánægjuna
og kennt þeim að „finna hitann í
sjálfum sér og sjálfs sín kraft til að
standa á mót.“ Og þegar menn eru
orðnir leiðir á þrengslum dalanna
og þykir útsýnið þröngt og skammt
til veggja, þá eiga öræfin ómælislönd,
þar sem „víðsýnið skin“.
Þannig er fjölbreytni öræfanna ó-
endanleg, og auður fegurðar þeirra
takmarkalaus. Litadýrð þeirra og
Ijósbrigði eru víða svo fjölbreytt og
furðuleg, að ótrúlegt þykir öllum
þeim, sem eigi hafa sjálfir reynt. Og
inni í miðju hálendi landsins, í ör-
skotshelgi jökla og háfjalla, liittum
vér sjóðheita hveri, sem eru eins og
skapaðir til þess að láta beizla sig og
nota seni heilsulindir þreyttu fólki
og taugaveikluðu úr vs og öngþveiti
stórhorgalifsins.
Allt eru þetta atriði, sem menn eru
smám saman að láta sér skiljast het-
ur. Eftir því, sem þröngbýlið eykst,
og maðurinn í sínu daglega lífi hlýtur
að slitna frá hinu nána samlífi við
náttúruna, þá eykst löngun hans og
þörf til þess að liverfa til hennar aftur
um skeið og sækja þangað nýjan
þrótt. Hann kemur aftur af þeim
fundum hvíldur og hress og starf-
hæfari en áður.
Þær raddir heyrast, enda þótt þær
Öræfin, aflgjafi